Uzasadnienie
USAZADNIENIE
Postanowieniem z dnia [...].10.2012 r. nr [...] Wojewoda M., działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej: "Kpa"), po rozpatrzeniu zażalenia J. K. z dnia [...].06.2012 r. na postanowienie Starosty S. nr [...] z dnia [...].06.2012 r., odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty S. nr [...] z dnia [...].09.2010 r., odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku garażowego w m. O. na terenie działki nr ew. [...]- uchylił zaskarżone postanowienie Starosty S. nr [...] z dnia [...].06.2012 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 150 § 1 Kpa organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest ten organ administracji, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, a więc ten, który prowadził postępowanie i orzekał w danej sprawie jako ostatni. Podniósł, że decyzją nr [...] z dnia [...].09.2010 r. Starosta S. odmówił udzielenia pozwolenia na budowę budynku garażowego w m. O. na terenie działki nr ew. [...]. Po rozpatrzeniu odwołania J. K. od tej decyzji Wojewoda M. decyzją nr [...] z dnia [...].10.2010 r. utrzymał skarżoną decyzję Starosty S. w mocy. Organ odwoławczy podkreślił, że organem właściwym do orzekania w kwestii dopuszczalności wznowienia jest więc Wojewoda M., który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, a zatem należało uchylić postanowienie Starosty S. nr [...] z dnia [...].06.2012 r. oraz umorzyć postępowanie.
Skargę na postanowienie Wojewody M. nr [...] z dnia [...].10.2012 r. złożyła J. K., wnosząc o jego uchylenie.
Skarżąca podniosła, iż kwestionowanym postanowieniem Wojewoda M. uchylił postanowienie Starosty S. z dnia [...].06.2012 r., odmawiające wznowienia postępowania w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę budynku garażowego, wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że to Wojewoda M. jest właściwy do rozstrzygania sprawy. Jednocześnie postanowieniem nr [...] z dnia [...].10.2012 r. Wojewoda M. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tegoż organu nr [...] z dnia [...].10.2010 r. Skarżąca podniosła, iż ze strony Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w S. doznała rażącej stronniczości, która przejawiała się "celowym wstrzymaniem wydania skarżącej pozwolenia na budowę po to aby umożliwić wcześniejsze wydanie pozwolenia na budowę dla właścicieli działki sąsiedniej nr [...]". J. K. podniosła też, że pozbawiona jest możliwości czynnego udziału w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla właścicieli sąsiedniej działki, bowiem urzędy nie uznają jej za stronę postępowania.
Zdaniem skarżącej wydanie przez Starostę S. decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku garażowego w m. O. na terenie działki nr ewid. [...]było bezpodstawne, a pobieżne potraktowanie sprawy przez Wojewodę M. niedopuszczalne.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie jej wydania.
Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie Wojewody M. z dnia [...].10.2012 r. nr [...], którym organ uchylił postanowienie Starosty S. z dnia [...].06.12 r. nr [...], odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty S. nr [...] z dnia [...].09.2010 r. (odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę budynku garażowego w m. O. na terenie działki nr ew. [...]) i w tym zakresie umorzył postępowanie. Przyczyną wydania tego rozstrzygnięcia było stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż Starosta S. nie był właściwy do orzekania w kwestii dopuszczalności wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty S. nr [...] z dnia [...].09.2010 r.
Zgodnie z art. 150 § 1 Kpa organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 (a więc w kwestii dopuszczalności wznowienia postępowania) jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Może to być organ, który orzekał w pierwszej instancji, jeżeli nie wniesiono odwołania lub odwołanie nie przysługiwało, bądź też może być to organ odwoławczy, o ile strona skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia odwołania i sprawę rozstrzygnął ostatecznie organ odwoławczy.
Podkreślić jednocześnie trzeba, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 19 Kpa organy administracji mają obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Wydanie aktu administracyjnego przez organ niewłaściwy skutkuje tym, że jest on obciążony wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. Organ ma obowiązek badać swoją właściwość rzeczową, miejscową i instancyjną w każdym stadium postępowania. Obowiązek przestrzegania właściwości przez organ rozciąga się na postępowanie pierwszej instancji oraz postępowanie odwoławcze i obejmuje zarówno tryb zwyczajny postępowania administracyjnego, jak i tryby nadzwyczajne.
W niniejszej sprawie J. K. domagała się wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty S. z dnia [...].09.2010 r. nr [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku garażowego w m. O. na terenie działki nr ew. [...]. Istotne znaczenie ma fakt, że od decyzji tej J. K. złożyła odwołanie. Odwołanie to rozpoznawał Wojewoda M., który decyzją z dnia [...].10.2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...].09.2010 r. nr [...]. Nie budzi zatem wątpliwości, że to właśnie Wojewoda M. orzekał w ostatniej instancji. Starosta S. nie był więc, z uwagi na treść art. 150 § 1 Kpa, właściwy w kwestii dopuszczalności wznowienia postępowania w tej sprawie.
Prawidłowo zatem Wojewoda M. dostrzegając niewłaściwość Starosty S. uchylił wydane przez niego z naruszeniem przepisów o właściwości postanowienie z dnia [...].06.12 r. nr [...], odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty S. z dnia [...].09.2010 r. nr [...] i umorzył postępowanie w tym zakresie.
Wskazać ponadto trzeba, że, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, nie mogły stanowić przedmiotu badania w niniejszej sprawie zarzuty zawarte w skardze, odnoszące się do postępowania głównego zakończonego decyzją Starosty S. z dnia [...].09.2010 r. nr [...], czy też zarzuty dotyczące postępowania w sprawie pozwolenia na realizację inwestycji na działce sąsiedniej nr [...]w m. O. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).