Uzasadnienie
- I. Stan sprawy
- 1. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., "k.p.a."), oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia L.M. ("skarżący") na postanowienie Starosty O. z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...], prostujące z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w decyzji Starosty O. z dnia [...] października 2015 r., którą Starosta O. wniósł sprzeciw do zgłoszenia z dnia [...] września 2015 r. dokonanego przez L.M., dotyczącego zamiaru budowy wolnostojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej do okresowego wypoczynku na działce nr ew. [...] w miejscowości B - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
- 2. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda [...] wskazał, że w dniu [...] września 2015 r. L.M. dokonał zgłoszenia zamiaru budowy wolnostojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej do okresowego wypoczynku na działce nr ew. [...] w miejscowości B.; do zgłoszenia dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki objętej inwestycją, szkic sytuacyjny oraz szkic rzutu parteru.
Starosta O., po rozpatrzeniu zgłoszenia, w dniu [...] października 2015 r. wydał decyzję, znak:[...], wnoszącą sprzeciw do tego zgłoszenia.
Od decyzji tej L.M., z zachowaniem ustawowego terminu, złożył odwołanie.
Wojewoda [...] podał, że Starosta O. postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w decyzji z dnia [...] października 2015 r. wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia z dnia [...] września 2015 r.
L.M. w terminie przewidzianym w kpa złożył zażalenie na to postanowienie do Wojewody [...]. Starosta O. po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w zażaleniu nie znalazł podstaw do zastosowania art. 132 k.p.a. i zgodnie z art. 133 kpa przekazał zażalenie do Wojewody [...].
3. Wojewoda [...], stwierdził, że dokonując formalno-prawnej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia uznał, że organ pierwszej instancji wydał postanowienie zgodne z obowiązującymi przepisami. Na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. "Organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe, oraz inne oczywiste myłki w wydanych przez ten organ decyzjach." W literaturze przedmiotu przyjmuje się, iż oczywistość omyłki w decyzji/postanowieniu musi wynikać z zestawienia materiału zawartego w aktach sprawy z treścią decyzji/postanowienia.
W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji w swojej decyzji powołuje się na przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, i zamiast użyć oznaczenia w formie "§", użył oznaczenia "art.", co stanowi błąd pisarski, powstały w czasie przygotowania decyzji. Z akt sprawy oraz z treści ww. decyzji, jednoznacznie wynika, że intencją organu pierwszej instancji było użycie określenia "§ 271 ust. 8", gdyż zawsze przepisy zawarte w rozporządzeniach określane są jako paragrafy.
4. Skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł L.M., wnosząc o stwierdzenie jego nieważności a ewentualnie o jego uchylenie, oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. oraz 113 § 1 k.p.a., jak również naruszenie interesu prawnego skarżącego poprzez nierozpatrzenie całego materiału przy wydawaniu postanowienia przez Wojewodę [...] utrzymującego w mocy postanowienie Starosty O., czym naruszono prawo skarżącego, zgodnie z którym może oczekiwać od organu rozstrzygnięcia w całości jego zażalenia.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że oba organy skierowały swoje postanowienia do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, tj. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego – na to naruszenie skarżący zwracał uwagę w zażaleniu, jednak Wojewoda nie odniósł się do tego zarzutu. W ocenie skarżącego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie był stroną prowadzonego postępowania (zgodnie z art. 28 k.p.a.), w związku z czym ww. postanowienia nie powinny być do niego kierowane. Skarżący podkreślił, że w przepisach brak jest informacji, w której części decyzji powinno nastąpić oznaczenie stron. Tym samym umieszczenie w rozdzielniku postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powoduje, że jest ono skierowane do podmiotu, który nie jest stroną w sprawie i tym samym postępowanie powinno być umorzone.
Odnosząc się do naruszenia art. 113 k.p.a. skarżący, cytując orzeczenia sądów administracyjnych, podkreślił, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Z kolei oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Zdaniem skarżącego, sprostowanie postanowienia, dokonane w niniejszej sprawie, nie ma charakteru oczywistej omyłki pisarskiej. Wpływa ono na rozstrzygnięcie – decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Skoro organ jako podstawę wydania decyzji wskazał przepis, który nie istnieje to nie można tej zmiany dokonać w trybie art. 113 k.p.a. Sprostowanie tej omyłki powoduje, ze organ działał na podstawie prawa, a więc zmieniono rozstrzygnięcie. W ocenie skarżącego, jest to błąd w stosowaniu prawa.
- 5. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
- II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016 poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, orzekając w sprawie, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. W razie jednak nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala, na mocy art. 151 P.p.s.a.
7. Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie Starosty O. z dnia [...] listopada 2015 r. prostujące z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w decyzji Starosty O. z dnia [...] października 2015 r., którą Starosta wniósł sprzeciw do zgłoszenia z dnia [...] września 2015 r. dokonanego przez L.M., dotyczącego zamiaru budowy wolnostojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej do okresowego wypoczynku na działce nr ew. [...] w miejscowości B. – "ponieważ realizacja przedmiotowego obiektu naruszałaby przepisy art. 271 ust. 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015r. poz. 1422)...".
Sprostowanie polegało na tym, że organ w wierszach 7-14 oraz 31 decyzji Starosty O. sformułowanie "art. 271 ust. 8 Rozporządzenia (...)" zastąpił sformułowaniem: "§ 271 ust. 8 Rozporządzenia (...)".
Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia, w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone, jak również poprzedzające je postanowienie, nie narusza prawa. Sąd podzielił stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
8. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Na podstawie art. 126 k.p.a. przepis ten znajduje zastosowanie do postanowień. Jak wskazuje się w orzecznictwie, oczywista omyłka w rozumieniu przepisu art. 113 § 1 k.p.a., to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie względnie dodanie jakiegoś wyrazu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2015 r. II OSK 913/14, LEX nr 1989 275). Należy podkreślić, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, a oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2014 r. II OSK 777/13, LEX nr 1588216). Natomiast sprostowaniu nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r. I OSK 579/13, LEX nr 1336406). Sprostowanie w trybie art. 113 k.p.a. może więc dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości postanowienia, polegających w szczególności na niewłaściwym użyciu, przez organ wyrazu czy zastosowania mylnej pisowni.
9. W niniejszej sprawie Wojewoda słusznie utrzymał w mocy postanowienie Starosty O. z dnia [...] listopada 2015 r. prostujące z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w decyzji Starosty O. z dnia [...] października 2015 r. Z treści ww. decyzji jasno wynika, że użycie w decyzji sformułowania "art. 271 ust. 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie..." jest oczywistą omyłką pisarską, podlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 k.p.a. Zgodnie z § 124 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283), podstawową jednostką redakcyjną rozporządzenia jest paragraf (§), a zgodnie z ust. 2 - paragrafy można dzielić na ustępy, ustępy na punkty, punkty na litery, litery na tiret, a tiret na podwójne tiret.
W związku z powyższym, użycie przez organ w decyzji określenia "art." zamiast paragraf – "§" na określenie jednostki redakcyjnej rozporządzenia, należało uznać za oczywistą omyłkę, podlegającą sprostowaniu na podstawie art. 113 k.p.a. Sprostowanie to jest oczywiste, spowodowane było omyłkowym zastosowaniem sformułowania "art." zamiast "§", co w sposób nie budzący wątpliwości wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oczywistość popełnionego błędu pisarskiego i koniczność jego sprostowania nie budzi żadnych wątpliwości.
10. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, zarzuty skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że omyłka ta wpłynęła na rozstrzygnięcie, a "decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". Jak wskazano wcześniej, z treści decyzji Starosty z dnia z dnia [...] października 2015 r. jasno wynika, że przepisy, których jednostka redakcyjna została sprostowania postanowieniem Starosty z dnia [...] listopada 2015 r. odnosiły się do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Oznacza to, że błędne oznaczenie tych jednostek redakcyjnych, bez np. błędnego przywołania przepisów tego aktu, stanowiło oczywistą omyłkę, a nie rażące naruszenie przepisów prawa czy wydanie decyzji bez podstawy prawnej, jak wskazywał skarżący. Sprostowanie oczywistej omyłki nie prowadzi do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, wbrew twierdzeniom skarżącego.
Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie, utrzymanie postanowieniem organu drugiej instancji, należało więc uznać za słuszne.
- 11. Wskazać również należy, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostawały zarzuty skarżącego dotyczące przesłania "do wiadomości" zaskarżonego postanowienia do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O.
- 12. Mając powyższe na uwadze, Sąd – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.