Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] października 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania K. B., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - nakazującą K. B. dokonanie całkowitej rozbiórki samowolnie rozbudowanej części myjni samochodowej o wymiarach 6,16 m x 15,00 m, wysokości zmiennej do 5,5 m na działce ew. nr [...] obręb [...] przy ul. P. w W. W uzasadnieniu organ powołał się na ustalenia zawarte w protokole kontroli przeprowadzonej w dniu 25.10.2013r na nieruchomości, znajdującej się przy ul. P. [...] w W. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że na nieruchomości wybudowany został obiekt o konstrukcji metalowej pokryty płytami poliwęglanowymi. Obiekt ma wymiary: 6,16 m x 15,0 m i wysokość zmienną do 5,5 m oraz połączony jest konstrukcyjnie z istniejącą myjnią samochodową.
Na obiekcie zamontowano 3 wysięgniki bez osprzętu myjącego, a od strony szczytowej zainstalowano dwa stacjonarne odkurzacze. Pod zadaszonym obiektem, w posadzce betonowej wykonane są trzy kanały ściekowe.
Ponadto ustalono, że K. B. dokonał w dniu 14 maja 2013r zgłoszenia do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy W. budowy trzech wiat o powierzchni 25 m2 każda.
Zrealizowany obiekt posiada wymiary 6,16 m x 15,00 m, połączony jest konstrukcyjnie z istniejącą myjnią samochodową i jego lokalizacja różni się od przewidzianej w zgłoszeniu.
W ocenie organu inwestor dokonał rozbudowy istniejącej myjni samochodowej. Nie można zatem przyjąć, że rozbudowując myjnię inwestor dokonał odstępstw od zgłoszenia.
Rozbudowa wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, której inwestor nie posiadał.
W związku z powyższym, organ przeprowadził postępowanie legalizacyjne nakładając na inwestora obowiązek przedłożenia w zakreślonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego.
Wobec nieprzedstawienia wskazanych dokumentów, organ powiatowy był nie tylko uprawniony, ale także zobowiązany do orzeczenia rozbiórki garażu, będącego przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł K. B., zarzucając naruszenie:
- 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2014 r., mimo że organy nadzoru budowlanego nie wykazały, że występują przesłanki do jednoznacznego przyjęcia, iż ma zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego.
- 2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez wyciągnięcie z materiału dowodowego błędnego wniosku, nie mającego w nim oparcia, tj. że w sprawie istnieją podstawy do zastosowania art. 48 Prawa budowlanego,
- 3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, niespełniające normy ustawowej,
- 4. art. 48 Prawa budowlanego poprzez błędne jego zastosowanie, mimo że materiał dowodowy wykazał, że nie występują przesłanki tego przepisu, bowiem skarżący dokonał zgłoszenia budowy,
- 5. art. 51 Prawa budowlanego poprzez niego niezastosowanie, mimo że materiał dowodowy wykazał, że istnieją podstawy do jego zastosowania, bowiem, w ocenie skarżącego, dokonał on odstępstw od dokonanego zgłoszenia.
Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga jest niezasadna gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do wyjaśnienia, czy zakwestionowana budowa mogła stanowić odstępstwo od dokonanych zgłoszeń w stosunku do których nie wniesiono sprzeciwu, czy też jest to rozbudowa istniejącej myjni samochodowej, która wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Bezspornym jest, iż skarżący w dniach 17 kwietnia oraz 14 maja 2013 r. dokonał zgłoszeń budowy trzech wiat wolnostojących o konstrukcji stalowej i powierzchni zabudowy 25 m2 każda.
Obowiązujący w dacie zgłoszenia art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego stanowił, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.
Przepis ten dopuszczał więc budowę wolnostojących wiat o powierzchni zabudowy do 25 m2.
Z protokołu oględziny, do których również dołączono wykonany odręcznie szkic oraz materiał fotograficzny, obrazujący wygląd przedmiotowego obiektu wynika, że skarżący wybudował obiekt o konstrukcji metalowej pokryty płytami poliwęglanowymi. Obiekt ma wymiary: 6,16 m x 15,0 m i wysokość zmienną do 5,5 m oraz połączony jest konstrukcyjnie z istniejącą myjnią samochodową. Na obiekcie zamontowano 3 wysięgniki bez osprzętu myjącego, a od strony szczytowej zainstalowano dwa stacjonarne odkurzacze. Pod zadaszonym obiektem, w posadzce betonowej wykonane są trzy kanały ściekowe.
Sposób i cel wykonania robót, jednoznacznie ustalony w protokole oględzin potwierdza stanowisko organu odwoławczego, że wykonany obiekt stanowi rozbudowę istniejącej myjni samochodowej.
W ocenie sądu organy trafnie zakwalifikowały zrealizowaną budowę jako rozbudowę istniejącej myjni samochodowej wybudowanej na podstawie pozwolenia na budowę
Istotna jest bowiem funkcja, jaką pełni wybudowany obiekt. Przeciwne stanowisko doprowadziłoby bowiem do akceptacji działań, zmierzających do obejścia reżimów prawa budowlanego. O kwalifikacji robót budowlanych muszą decydować każdorazowo okoliczności danej sprawy i miarodajny jest cel ich wykonania, czyli funkcja (przeznaczenie).
Rozbudowa wykonanej legalnie myjni samochodowej również wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i tylko z nieznanych sobie powodów skarżący o taką decyzję nie wystąpił.
Wbrew zarzutom skarżącego zrealizowany obiekt nie może zostać potraktowany jako odstępstwo od dokonanego zgłoszenia do którego miałyby zastosowanie przepisy art. 50-51 ustawy Prawo budowlane.
Zamiarem inwestora było bowiem dokonanie rozbudowy myjni poprzez połączenie konstrukcyjne wiat z istniejącą już myjnią wspólnym zadaszeniem i posadzką betonową w której wykonane są trzy kanały ściekowe.
Organ prawidłowo przeprowadził postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego.
Ponieważ skarżący nie wykonał nałożonych obowiązków umożliwiających legalizację samowoli budowlanej dlatego organ miał nie tylko prawo, ale i obowiązek nakazać rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części myjni samochodowej o wskazanych wymiarach.
Chybione są zarzuty skarżącego dotyczące wadliwego zastosowania art. 48 Prawa budowlanego oraz naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
W ocenie sądu organ nie naruszył zasad postępowania, bowiem zgromadził kompletny materiał dowodowy, prawidłowo ustalił stan faktyczny i zastosował odpowiednie przepisy prawa.
W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm.) skargę oddalił.[pic]