Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] listopada 2019 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]., po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez K. P. na postanowienie Prezydenta [...]. z [...] września 2019 r., znak: [...], którym odmówiono zawieszenia postępowania w sprawie zatrzymania K.P. prawa jazdy kat. [...] nr druku [...], na podstawie art. 134 k.p.a. - stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.
W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ wskazał, że Prezydent [...]. postanowieniem z [...] września 2019 r., znak: [...], odmówił zawieszenia postępowania w sprawie zatrzymania K. P. prawa jazdy kat. [...] nr [...] nr druku [...]. W treści pouczenia zawarto informację o braku możliwości złożenia zażalenia na ww. postanowienie, dodając, że strona może zaskarżyć postanowienie w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie. Mimo to, K. P. złożył zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i zawieszenie postępowania na podstawie 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że art. 134 k.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli wniesionego środka odwoławczego pod względem formalnym, tj. sprawdzenia, czy środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został złożony w przepisanym prawem terminie. Niedopuszczalność może wynikać z przyczyn o charakterze zarówno przedmiotowym, jak i podmiotowym. Niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia postanowienia w toku instancji. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Stosownie zaś do art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Wydane postanowienie dotyczyło odmowy zawieszenia postępowania, a z treści przywołanego art. 101 § 3 k.p.a. wynika jednoznacznie, że na rozstrzygnięcia w tym przedmiocie zażalenie nie służy.
Potwierdza to również utrwalona linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z 18 czerwca 2013 r., II OSK 2296/12; z 12 lutego 2014 r., II OSK 2509/12; z 18 lipca 2014 r., II OSK 340/13). Jak wskazuje dr hab. H. K., autorka glosy do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 2296/12 ([...]), nowe brzmienie art. 101 § 3 k.p.a. budzi wątpliwości, jednak zgodnie z regułami wykładni funkcjonalnej, jako dopuszczalną należy ocenić rezygnację z zaskarżalności takich postanowień o incydentalnym charakterze, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Brak możliwości zaskarżenia postanowień o podjęciu zawieszonego postępowania i odmowie zawieszenia postępowania jest usprawiedliwiony potrzebą realizacji zasady szybkości postępowania i niedopuszczania do jego przewlekłości.
W oparciu o powyższą argumentacje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. stwierdziło, że zażalenie na postanowienie z [...] września 2019 r. jest niedopuszczalne a organ I instancji zasadnie pouczył, że strona niezadowolona z postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania może kwestionować takie rozstrzygnięcie w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł K.P., dochodząc uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Skarżący podniósł, ze wniosek o zawieszenie postanowienia oparł na art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. od decyzji Kolegium z [...] lipca 2019 r. znak: [...] wniósł sprzeciw, postępowanie nie powinno więc się dalej toczyć, gdyż rozstrzygnięcie sprawy zależy w tej chwili od uprzedniego załatwienia zagadnienia wstępnego w postaci rozpoznania sprzeciwu przez sąd. W tych okolicznościach organ pierwszej instancji wadliwie zastosował podstawę prawna.
Skarżący stwierdził, że organ nie zawiesza postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. a z drugiej strony informuje stronę o oczekiwaniu na prawomocny wyrok sądu czyli sam dostrzega fakt wystąpienia zagadnienia wstępnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane. Odnosząc się do stanowiska skarżącego co do nie dostrzeżenia przez Kolegium nieprawidłowej postawy odmowy zawieszenia prowadzonego postępowania - art. 98 § 1 k.p.a. zamiast oparcia się na 97 § 1 pkt 4 k.p.a. podkreślono, że organ drugiej instancji nie badał sprawy merytorycznie. Orzeczenie objęte zażaleniem nie było postanowieniem zaskarżalnym, a tym samym nie mogło podlegać kontroli organu wyższej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa.
Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Tym samym za nie celowe uznaje szczegółowe powtórzenie w tym miejscu ww. wywodów.
Powtórzmy jednak - zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Tymczasem treść art. 101 § 3 k.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania, tj. "w sprawie zawieszenia postępowania" oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania, czyli "w sprawie odmowy podjęcia postępowania".
Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, przepis art. 134 k.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli wniesionego środka odwoławczego pod względem formalnym, tj. sprawdzenia, czy środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został złożony w przepisanym prawem terminie.
W okolicznościach niniejszej sprawy Kolegium zasadnie stwierdziło niedopuszczalność zażalenia złożonego przez skarżącego na postanowienie organu pierwszej instancji. Zarzuty skargi nie polemizują z prawidłowością owego formalnego rozstrzygnięcia a li tylko zarzucają wadę postanowienia organu pierwszej instancji. Wada ta, wbrew oczekiwaniom skarżącego, nie mogła zostać zweryfikowana przez Kolegium skoro nie mogło ono rozpoznać zażalenia, wobec formalnej niedopuszczalności.
Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325).