Uzasadnienie
1. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] listopada 2019 r., znak:[...], po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [....] lipca 2019 r., znak:[...], którą organ odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] S.A. na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] w gminie[...].
Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
2. W dniu [...] września 2018 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] S.A. zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] w gminie [...](dalej: "inwestycja").
Prowadząc postępowanie w sprawie Starosta [...] jako organ architektoniczno-budowlany przeprowadził analizę zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego obszaru części sołectwa [...] (dalej: "miejscowy plan zagospodarowania").
Organ stwierdził, że działka przeznaczona pod inwestycję znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania jako 1 MNr. Dla tego terenu przeznaczenie terenu objętego wskazanym symbolem określa § 23 ust. 1 planu, zgodnie z którym podstawowym rodzajem zabudowy powinna być zabudowa jednorodzinna rezydencjonalna w postaci domów wolnostojących, a na części działek wzdłuż ulicy [...] jako przeznaczenie podstawowe dopuszcza się usługi nieuciążliwe dla otoczenia, towarzyszące zabudowie mieszkaniowej. Równocześnie dla zapewnienia zgodności projektu budowlanego z planem, w szczególności § 23 ust. 2 pkt 1 i 2, należało sporządzić bilans terenu dla zakresu objętego opracowaniem.
Badanie projektu prowadziło także do stwierdzenia jego niezgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1935; dalej: "rozporządzenie w sprawie formy projektu").
W związku z powyższymi ustaleniami Starosta [...] postanowieniem z[...] października 2018 r. wezwał skarżącą do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Oprócz niezgodności z zasadami zabudowy terenu inwestycji i szczegółowymi uwagami dotyczącymi zakresu i formy projektu budowlanego w projekcie należało również doprowadzić do spójności informacje w zakresie wysokości projektowanej stacji bazowej oraz wartości tzw. tiltów, które w projekcie zagospodarowania terenu zostały wskazane na rysunkach zasięgu pól elektromagnetycznych. Należało ponadto uzgodnić projekt budowlany z przepisami ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (dalej: "ustawa o wspieraniu telekomunikacji").
Termin na poprawienie projektu był przedłużany aż do dnia [...] czerwca 2019 r., w ostatecznie w tym dniu skarżąca złożyła uzupełniony projekt budowlany. Organ architektoniczno-budowlany stwierdził, że nie wszystkie wytyczne zawarte w postanowieniu z [...] października 2018 r. zostały wykonane. W szczególności projekt budowlany nadal nie jest zgodny z postanowieniami planu miejscowego stosowanymi w związku z przepisami ustawy o wspieraniu telekomunikacji.
Skarżąca nie wywiązała się więc w wyznaczonym terminie z nałożonego obowiązku, ponieważ nie usunęła wszystkich wskazanych nieprawidłowości.
3. W związku z niewykonaniem obowiązku nałożonego na inwestora, Starosta [...] decyzją z [...] lipca 2019 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] S.A.
Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej "pr.bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.").
W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że przedłożony projekt budowlany okazał się niezgodny z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niezgodność dotyczy przeznaczenia terenu przewidzianego pod inwestycję.
Projektowana inwestycja zawiera bowiem stalową wieżę kratową antenową o wysokości 40,48 m. Tymczasem zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania działka nr ewid. [...] w[...], na której projektowana jest inwestycja oraz przyległe do niej tereny przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a przez to dopuszczalne jest na tym obszarze lokalizowanie jedynie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Jednocześnie w ustawie o wspieraniu telekomunikacji przewiduje się, że infrastrukturą telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu będzie taka inwestycja, w przypadku której konstrukcja wsporcza anten nie przekracza wysokości 5 m.
Skoro zatem w projekcie budowlanym zaplanowano wieżę antenową o wysokosci ponad 40 m, to sprzeczność projektu z miejscowym planem zagospodarowania jest oczywista. Z tego względu Starosta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
4. Pismem z [...] lipca 2019 r. skarżąca złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z [..] lipca 2019 r., w którym wniosła o uchylenie decyzji w całości i udzielenie skarżącej pozwolenia na budowę ww. inwestycji, ewentualnie o orzeczenie przez organ odwoławczy co do istoty sprawy.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że stwierdzenie przez Starostę [...] niezgodności projektowanej inwestycji z zapisami obowiązującego planu miejscowego bez prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i jedynie na takiej podstawie, że inwestycja lokowana miałaby być w terenie niskiej zabudowy mieszkaniowej, a w konsekwencji odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, stanowi naruszenie art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przez jego błędną wykładnię. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji narusza również art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. poprzez jego błędne zastosowanie.
5. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] listopada 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lipca 2019 r. Organ drugiej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 pr.bud.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że lokalizacja planowanej inwestycji na terenie oznaczonym symbolem 1 MNr jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru części sołectwa[...].
Przedmiotem inwestycji jest m.in. budowa stalowej wieży kratowej o wysokości 40,48 m, zatem inwestycja nie może być zaliczona do infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, a tylko taka może być lokalizowana na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną.
Zgodnie z postanowieniem Starosty [...] z [...] października 2018 r. skarżąca była zobowiązana m.in. do prawidłowego sporządzenia bilansu terenu, wskazania połączenia z siecią energetyczną oraz doprowadzenia do spójności wartości tiltów wskazanych w dokumentacji, a także do dostosowania projektu budowlanego do przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca nie wypełniła jednak obowiązku nałożonego na nią zgodnie z art. 35 ust. 3 pr.bud.
Na podstawie zebranego materiału dowodowego Wojewoda [...] stwierdził, że organ pierwszej instancji słusznie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego powołując się na art. 35 ust. 3 pr.bud. Nieusunięcie w terminie wskazanych nieprawidłowości obliguje organ do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Organ odwoławczy wyjaśnił również, że nie wezwał skarżącej do usunięcia wskazanych nieprawidłowości (również tych, których organ pierwszej instancji nie zauważył), ponieważ w przedmiotowej sprawie okazałoby się to bezcelowe. Postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które dla działki o nr ewid. [...]przewidują przeznaczenie podstawowe: zabudowę jednorodzinną rezydencjonalną z dopuszczalną zabudową usług nieuciążliwych dla otoczenia, jedynie na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem[...]. Przedmiotowa inwestycja dotycząca budowy stacji bazowej telefonii komórkowej nie spełnia jednak ani warunku położenia inwestycji, ani warunku nieznacznego oddziaływania.
Wzywanie skarżącej przez organ odwoławczy do doprowadzenia projektu do zgodności z przepisami prawa stałoby w oczywistej sprzeczności z art. 8 k.p.a., tj. zasadą pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz z art. 12 k.p.a., czyli zasadą szybkości i prostoty postępowania.
Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może jednak wymagać, aby inwestor istotnie zmienił projekt budowlany, a przez to treść wniosku o pozwolenie na budowę. Organ administracji nie ma również kompetencji do badania słuszności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych względów organ odwoławczy nie nakładał na skarżącą jako inwestor dalszych obowiązków w związku z czynnościami podjętymi przez skarżącą jako inwestora.
W świetle ustalonego stanu faktycznego oraz zawartości projektu budowlanego oraz z uwagi na treść obowiązujących i znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa orzeczono jak w sentencji decyzji.
6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca pismem z [...] stycznia 2020 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo, skarżąca wniosła o przyznanie jej kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:
naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Starosty[...], która została wydana z naruszeniem prawa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego;
naruszenie art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przez ich niezastosowanie i niewłaściwą wykładnię przepisów planu miejscowego i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że inwestycja skarżącej pozostaje w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
7. Odpowiadając w dniu [...] lutego 2020 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne.
9. Sąd oddalił skargę inwestora gdyż uznał, że w obowiązujących przepisach prawa uzasadnienie znajduje stanowisko przyjęte przez organy administracji właściwe w sprawie, a nie stanowisko prezentowane przez skarżącą.
W opinii Sądu normatywna podstawa rozstrzygnięcia powinna być zbudowana z uwzględnieniem trojakich źródeł prawa.
Po pierwsze, podstawowe warunki i reguły udzielania pozwoleń na budowę określone są w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w odniesieniu do przedmiotowego postepowania - tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.) oraz przepisami wykonawczymi do wskazanej ustawy. Organ architektoniczno-budowlany ma obowiązek sprawdzenia, czy projekt budowlany jest pod wieloma względami zgodny z prawem, ale niewątpliwie jednym z kryteriów oceny projektu jest zgodność z przepisami regulującymi planowanie przestrzenne. To dlatego w art. 32 ust. 4 pkt 1 pr.bud. stanowi się, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: (...) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ten przepis nie ma bezpośredniego zastosowania w rozpatrywanej sprawie, gdyż na terenie inwestycji planowanej przez skarżącą obowiązuje miejscowy plan zagospodarowanie przestrzennego przyjęty w 2003 r. Nie ma więc potrzeby uzyskiwać decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Powołany przepis wskazuje jednak, że bez względu na to jaki stan prawny obowiązuje w miejscu wybranym na lokalizację inwestycji warunki dotyczące miejscowego planowania i zagospodarowane muszą być spełnione.
Z punktu widzenia wymogów planistycznych kluczowe znaczenia ma art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: (...) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska (...). Kontrola zgodności projektu budowlanego z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest więc kardynalnym warunkiem zaakceptowania projektu budowlanego.
Co więcej, wskazany przepis jest uzupełniany przez wiele innych szczegółowych regulacji, poszerzając więc zakres obowiązków inwestora. Natomiast w tych przypadkach, w których wymagane jest pozwolenie na budowę nie ma przepisów szczególnych, które zwalniałyby organ administracji z obowiązku badania spełnienia warunków polityki przestrzennej.
Należy też podkreślić rolę art. 35 ust. 3 pr.bud., który został zastosowany w rozpatrywanej sprawie. Przepis ten stanowi, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 pr.bud., organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Taki charakter miało właśnie rozstrzygnięcie Starosty [...] jako organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Organ stwierdził bowiem określone nieprawidłowości w przedłożonym przez skarżącą projekcie budowlanym. W związku z tym postanowieniem z[...] października 2018 r. organ wezwał skarżącą do usunięcia stwierdzonych niezgodności z prawem. Ponieważ po ośmiu miesiącach inwestor (skarżąca) nie usunął wszystkich wad projektu, organ odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
W ocenie Sądu przepisy ustawy Prawo budowlane zostały w rozpatrywanej sprawie prawidłowo zastosowane.
10. Po drugie, istotne warunki, które skarżąca miała obowiązek spełnić wynikały z przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego obszaru części sołectwa[...]. Należy jednak podkreślić, że miejscowy plan zagospodarowania nie wprowadzał, żadnych zakazów co do lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, ani nie wyznaczał tez bezpośrednio miejsc takiej lokalizacji. W § 17 planu znajdujemy tylko potwierdzenie wcześniejszych generalnych ustaleń dla szerokiego rejonu Legionowa.
Natomiast w odniesieniu do działki o nr. ewid. [...]plan przyjmował, że teren na którym zaplanowano lokalizację inwestycji jest oznaczony symbolem 1 MNr. Oznacza to, że podstawowym przeznaczeniem wskazanego obszaru jest "mieszkalnictwo jednorodzinne rezydencjalne", czyli zabudowa jednorodzinna w postaci domów wolnostojących (§ 23 ust. 1 w zw. z § 3 pkt e, tiret 3 oraz § 5 pkt 1).
Sposób zagospodarowania nieruchomości położonych na terenie objętym symbolem 1 MNr (§ 23 ust.
2) nie miał bezpośredniego zastosowania do inwestycji telekomunikacyjnych. Krótki przepis (§ 23 ust. 2 pkt 9) przewidywał tylko, że w zakresie infrastruktury technicznej obowiązują ustalenia ogólne planu tj. § 12-19, w tym powołany wyżej § 17.
Po trzecie, o zgodności projektu budowlanego z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozstrzyga zatem zastosowanie w badanym przypadku ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Skarżąca wskazuje przy tym na art. 46 ust. 1 ww. ustawy twierdząc, że niedopuszczalność ustanawiania zakazów w zakresie lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej oraz zasada, że rozwiązania przyjmowane w miejscowy planie zagospodarowania przestrzennego nie mogą uniemożliwiać lokalizowania takich inwestycji, przesądzają do prawidłowości i zgodności z prawem wyboru miejsca na przedmiotową inwestycję.
Sąd uznaje interpretację przepisów ustawy o wspieraniu telekomunikacji prezentowaną przez skarżącą za błędną, co czyni stanowisko skarżącej niezasługującym na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę wyniki wykładni prawa dokonywanej przez sądy administracyjne. W orzecznictwie sądowym wyraźnie wskazuje się, że unormowania zawarte w art. 46 ustawy o wspieraniu telekomunikacji nie zapewniają inwestorom (operatorom sieci telefonii komórkowej) nieograniczonej możliwości sytuowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zawsze tam, gdzie z powodów technicznych bądź finansowych byłoby to najdogodniejsze. Przeciwnie, z treści art. 46 ust. 1 i 2 cyt. Ustawy o wspieraniu telekomunikacji nie można bowiem wyprowadzać normy prawnej, która całkowicie pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów, czy ograniczeń zabudowy urządzeniami telekomunikacyjnymi obszaru objętego planem, które decydowałyby o tym, że inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na inwestycje przez niego realizowane.
Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało omawianą regulacją ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, w zakresie decydowania o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jej warunkach (patrz m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2359/14, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1263/17).
Sąd w pełni podziela interpretację art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu telekomunikacji. W odniesieniu do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy przy tym podkreślić kilka kluczowych składników omawianego uregulowania.
Otóż zdaniem Sądu art. 46 ust. 1 ww. ustawy jest kierowany do lokalnych prawodawców i wyraża zasadę nieprzeszkadzania inwestorom pod warunkiem jednak, że "taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi". Art. 46 ust. 1 ustawy zawiera więc dyrektywę interpretacyjną co do sposobów wykładni przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, która jednak zapewnia inwestorom prawa (uprawnienia) do nieskrępowanego czy nieograniczonego decydowania o lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych. W cytowanym przepisie ustawodawca zamieścił bowiem istotne zastrzeżenie, że pierwszeństwo planów inwestycyjnych przed regulacjami prawa miejscowego jest uznawane, jeśli dana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
W tym kontekście skarżąca nie może powoływać się na brzmienie art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu telekomunikacji gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego właściwy dla działki inwestycyjnej nie zawierał zakazów ani też wyrażonych wprost ograniczeń inwestycyjnych. Skarżąca nie wykazała również, że jej inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
W rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajduje natomiast zastosowanie art. 46 ust. 2 interpretowany i stosowany w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy. Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym (a tak jest w rozpatrywanym przypadku), to dopuszcza się lokalizowanie inwestycji, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Dodatkowo, zdanie drugie art. 46 ust. 2 ustawy doprecyzowuje zasadę kolizyjną wyrażoną w zdaniu pierwszym i wskazuje, że przeznaczenie terenu na cele (...) zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.
Wniosek płynący z powyższego przepisu jest zatem jasny: na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną dopuszcza się lokalizację stacji bazowych itp. inwestycji, jedynie jeśli mają charakter infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.
Ewentualną wątpliwość co do rodzaju oddziaływania inwestycji objętej projektem przedstawionym przez skarżącą rozwiewa art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu telekomunikacji. Jest to przepis zawierający typowo sformułowaną definicję legalną nieostrego wyrażenia "nieznaczne oddziaływanie". Z tego powody jeśli w danym akcie normatywnym pojawia się takie wyrażenie, należy przyjąć znaczenia nadane temu wyrażeniu właśnie przez definicję legalną.
Art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi, że infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu oznacza kanalizację kablową, linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000.
Brzmienie powołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości: przepis odrębny w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy, a jednocześnie art. 46 ust. 2 przesądza, że na terenie przeznaczonym przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę jednorodzinną, w tym zwłaszcza o charakterze rezydencjalnym (1 MNr) instalacje radiokomunikacyjne mogą być lokalizowane pod warunkiem, że konstrukcja wsporcza nie przekracza wysokości 5 m. Z mocy wskazanych przepisów niedopuszczalna jest więc inwestycja o wysokości stalowej wieży antenowej przekraczająca 40 m.
Takie stanowisko przyjął organ architektoniczno-budowlany pierwszej instancji odmawiając zatwierdzenia przedłożonego przez skarżącą projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty[...].
W tym stanie rzeczy Sąd zdecydowanie uznaje zaskarżoną decyzję Wojewody [...]za zgodną z prawem we wszystkich trzech wskazanych wyżej wymiarach, a zarzuty i argumenty podniesione przez skarżącą za niezasługujące na uwzględnienie.
11. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.