Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] na podstawie art. art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4, 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku M. P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalno – usługowego wraz z przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, gazu i wewnętrznej instalacji gazowej położonego na działce ewidencyjnej nr [...] w [...] ul. [...]i ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, iż wniosek o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przedłożony projekt budowlany jest zgodny z w/w decyzją. Ponieważ inwestycja znajduje się na terenie zabytkowego układu urbanistyczno-architektonicznego miasta [...] wpisanego do rejestru zabytków Wojewódzki Konserwator Zabytków Delegatura w [...] decyzją z dnia [...] marca 2004 r. zezwolił na przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne.
Ponadto inwestor uzyskał zgodę współwłaścicieli działki nr [...] na nadbudowę komina na budynku mieszkalnym w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania przewodów wentylacyjnych. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami nie ograniczy dopływu światła dziennego do budynków mieszkalnych znajdujących się na sąsiednich działkach. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał zabudowę w 100 % działki przeznaczonej pod inwestycję z warunkiem zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych.
Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołań Z. M. i A. S. na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. utrzymał w mocy w/w decyzję. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż kwestię zgodności przedmiotowej inwestycji z zabytkowym charakterem Miasta [...] rozstrzygnął pozytywnie Wojewódzki Konserwator Zabytków wydając decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. Przewidziany pomiędzy projektowanymi budynkami od ul. [...] i ul. [...] taras zielony nad garażami podziemnymi i częścią usługową w parterze oddzielony został od strony istniejących obiektów murem o wysokości 1,5 m ponad poziom tarasu zielonego. Sąsiednie budynki
VII SA/Wa 393/06 w ścianach szczytowych nie posiadają otworów okiennych i drzwiowych a przewidywany mur oddzielający taras od sąsiedniej nieruchomości nie ma wpływu na prawidłowość realizacji przedmiotowej inwestycji mając na uwadze przepisy przeciwpożarowe oraz przepisy o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Decyzja powyższa na skutek skargi wniesionej przez L. i A. S. oraz Z. M. była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12 maja 2005 r. wydanym w sprawie VII SA/Wa 992/04 uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Sąd podniósł, iż organ rozstrzygający sprawę w postępowaniu odwoławczym nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu stron od decyzji organu I instancji. W szczególności dotyczy to zarzutu naruszenia zarządzenia Wojewody [...] nr [...] i zarzutu naruszenia § 39 i § 40 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co prawda odnośnie zarzutu naruszenia przepisów wykonawczych organ wypowiedział się w odpowiedzi na skargę, jednakże zdaniem Sądu, stanowisko to było niepełne, ponieważ nie wskazywało podstawy prawnej, z której wynikałaby niemożliwość stosowania powołanych przepisów rozporządzenia do przedmiotowej inwestycji.
Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] grudnia 2005 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r.
W uzasadnieniu organ podniósł, że inwestor na przedmiotową inwestycję uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną dnia [...] czerwca 2002 r. i wniosek o wydanie pozwolenia na budowę złożył w okresie ważności tej decyzji. W dacie wydania kontrolowanej decyzji, na terenie którego dotyczyła, obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalony uchwała Rady Miejskiej dnia [...] kwietnia 1994 r. i projektowana inwestycja była zgodna z zapisami tego planu.
Z chwilą zatwierdzenia planu zagospodarowania przestrzennego zarządzenie Wojewody [...] z 1984 r., które wskazują odwołujący się, przestało obowiązywać.
VII SA/Wa 393/06
Organ podniósł, że ponieważ projektowana inwestycja znajduje się w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej inwestor uzyskał stosowne opinie, tj. Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją wydana dnia [...] marca 2004 r. zezwolił bez żadnych warunków dotyczących wysokości projektowanego budynku na realizację zamierzenia inwestycyjnego zgodnie z załączonym projektem.
Ustalono też, że zostaną zachowane wymogi § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie zapewnienia dopływu światła dziennego do dziedzińca nieruchomości skarżących.
Zdaniem organu miejscowy plan zagospodarowania obowiązujący we dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy dopuszczał zabudowę działki przeznaczonej pod inwestycję w 100% pod warunkiem zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli Z. M. oraz A. i L. S..
Skarżący podnieśli, że organ odwoławczy w dalszym ciągu nie odniósł się do ich zarzutów. Podnoszą, że odgrodzenie ścianą nad tarasem działki, na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja od sąsiedniej działki, spowoduje naruszenie interesów właścicieli sąsiednich działek, tzn. pozbawi ich dopływu światła dziennego, spowoduje zanieczyszczenie powietrza, obniży standard zamieszkiwania.
Skarżący podnieśli również, że z przywołanej przez organ decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie ma zapisu, że pozwala ona na zabudowę działki w 100%.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Nadto organ podniósł, że wobec tego, iż w decyzji o warunkach zabudowy nie zawarto ograniczeń odnoszących się do procentu zabudowy działki, biorąc pod uwagę, że zabudowa dotyczy terenów w zwartej zabudowie w centrum miasta – dopuszczalna jest zabudowa w całości działki z zapewnieniem w 100% miejsc parkingowych.
VII SA/Wa 393/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem oceny Sadu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] wydana dnia [...] grudnia 2005 r. w sytuacji, gdy wcześniej wydana decyzja tego organu został uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 12 maja 2005 r.
Skutki kasacyjnego wyroku Sądu były takie, że nastąpił powrót do sytuacji sprzed wydania decyzji przez organ, który został zobligowany do rozpatrzenia stanowiska wyrażonego przez Sąd w uzasadnieniu wyroku.
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co c do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.
Ocena prawna, o jakiej mowa w powołanym wyżej przepisie dotyczyła braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Obowiązek podporządkowania się organu tak rozumianej ocenie prawnej, mógł być wyłączony jedynie w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego, a także w razie wzruszenia "pierwotnego" wyroku w drodze rewizji nadzwyczajnej co w sprawie nie miało miejsca.
Tymczasem rozpatrując sprawę ponownie organ nie wykonał zaleceń Sądu i nie wskazał podstawy prawnej, która pozwoliła mu przyjąć, iż do inwestycji w zwartej zabudowie pierzejowej nie mają zastosowania bezwzględnie obowiązujące przepisy wykonawcze, tj. § 39 i § 40 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia
VII SA/Wa 393/06 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w wyroku.