Uzasadnienie
W dniu 24 kwietnia 2015r. wpłynął do Sądu wypełniony przez wnioskodawczynię B. K. formularz PPF. Z uzasadnienia wniosku wynika, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w osobie Ż. J. z Kancelarii Radcy Prawnego przy ul. [...] w Ł. We wniosku przedstawiła swoją sytuację rodzinną, finansową i majątkową.
Do wniosku załączyła zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 kwietnia 2015r. o wysokości pobieranej emerytury, zaświadczenie z zakładu pracy wnuczki o wysokości uzyskiwanego dochodu, decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2014r. orzekającej o przyznaniu dodatku mieszkaniowego na okres od dnia 1 grudnia do 31 maja 2015r. w wysokości 230,04 złotych oraz kserokopię ponoszonych rachunków za gaz i kserokopię faktury za zakup lekarstw.
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni podniosła, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania oraz pomocy prawnej.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.)
Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu.
Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni w złożonym wniosku wykazała, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
W formularzu wniosku wnioskodawczyni podała, że gospodarstwo domowe prowadzi z wnuczką. Wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 3.066,60 złotych miesięcznie. Na kwotą tą składa się emerytura wnioskodawczyni w wysokości 1.066,60 złotych oraz wynagrodzenie wnuczki z tytułu pracy w wysokości 2.000 złotych brutto miesięcznie. Z załączonego zaświadczenia z zakładu pracy wynika, że wnuczka wnioskodawczyni netto uzyskuje dochód w wysokości 1459,48 złotych. Wnioskodawczyni oświadczyła, że posiada mieszkanie o pow. 33 m². Podała, że ponosi następujące koszty tj.: opłatę za czynsz 306,12 złotych (dotacje 230,04 złotych), opłatę za energię elektryczną w wysokości 47,36 złotych, opłatę za gaz w wysokości 31,29 złotych, opłatę za telefon w wysokości 74,73 złotych. Nadto ponosi wydatki na zakup lekarstw w wysokości 139,01 złotych oraz spłaca raty zaciągniętego kredytu. Wnioskodawczyni wskazała, że wysokość emerytury po potrąceniu wynosi 640,96 złotych.
Mając na względzie powyższe uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Dochody z jakich utrzymuje się wnioskodawczyni wraz z wnuczką są niewielkie i nie jest możliwe poczynienie z nich jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu.
Z tych też względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.