Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania S. K. i S. K. od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2019 r., znak: [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 11 sierpnia 2017 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek Ł. S. o wydanie pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu namiotowego nad istniejącym stanowiskiem do mycia pojazdów na działce nr [...] położonej w miejscowości G., gmina [...].
W trakcie prowadzonego postępowania Starosta [...] uzyskał informację, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydał w dniu 21 września 2017 r. decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego o wymiarach 12,80 m. x 3,90 m. znajdującego się na działce Nr [...] w miejscowości G., Gmina [...]. W związku z powyższym wezwał inwestora do przedłożenia dokumentu świadczącego o rozebraniu obiektu, o którym mowa w decyzji PINB w [...], jednakże dokument taki nie został przedstawiony, wobec czego Starosta [...], na podstawie art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. odmówił Ł. S. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r.
Następnie Ł. S. wykazał, że w dacie wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2017 r. ww. wiata była już rozebrana, co stanowiło przyczynę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wobec czego Wojewoda [...] wznowił postępowanie administracyjne, a następnie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił własną decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r., oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy Starosta [...], po uzupełnieniu przez inwestora projektu budowlanego, wydał w dniu [...] listopada 2018 r. decyzję Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Ł. S. pozwolenia na budowę hali namiotowej nad istniejącym stanowiskiem mycia pojazdów, na działce Nr [...] w miejscowości G., gmina [...].
Pismem z dnia 5 sierpnia 2019 r. S. K. i S. K. (którzy nie byli stroną ww. postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę oraz wznowienia postępowania administracyjnego) wnieśli o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Nr [...]. W uzasadnieniu tego wniosku wskazali przede wszystkim na istotne odstępstwa w zakresie inwestycji zrealizowanej wcześniej na działce inwestora i sporu co do charakterystyki dotychczas użytkowanej wiaty, służącej do mycia pojazdów, jak również na konieczność jej rozbiórki i wykonania w tym zakresie decyzji organu nadzoru budowlanego. Wskazali na uciążliwości dla codziennej egzystencji, związane z szumem sprężonej wody, używanej do mycia pojazdów ciężarowych oraz związanych z tym odprowadzaniem i utylizacją ścieków, które zawierają chemikalia.
Wojewoda [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania i po uzyskaniu kolejnych pism wnioskodawców oraz stanowiska inwestora oraz analizie materiału dowodowego, decyzją z [...] października 2019 r., znak: [...] umorzył postępowanie, z uwagi na brak po stronie wnioskodawców interesu prawnego do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na realizację wspomnianej inwestycji.
Od powyższej decyzji Wojewody [...] z [...] października 2019 r., znak: [...] S. K. i S. K. złożyli odwołanie do GINB, który, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu GINB przytoczył treść art. 157 § 2 k.p.a. i art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), przedstawił charakterystykę pojęcia interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym i podzielił ocenę Wojewody [...] o braku legitymacji procesowej S. K. i S. K..
GINB zwrócił uwagę, że hala namiotowa zaprojektowana na działce nr ew. [...] o wysokości 4,5 m. w okapie i 5,95 m. w kalenicy jest oddalona od 9,7 m. do 11,8 m. od granicy działki nr ew. [...], do której współwłasność mają S. K. i S. K.. Z faktu tego GINB wywnioskował, że nieruchomość należąca do S. K. i S. K. nie znajduje się w obszarze oddziaływania kwestionowanej inwestycji. Sporna hala namiotowa nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania działki nr ew. [...], należącej do skarżących. Wskazał, że nieruchomości należące do skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym m.in. w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), przepis § 13 (przesłanianie budynków), planowane przedsięwzięcie nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z nasłonecznieniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.) oraz nasłonecznieniem pokoi mieszkalnych - w godzinach 7.00 – 17.00 (§ 60 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.).
Jednocześnie GINB zauważył, że zwiększenie hałasu dotyczy interesu faktycznego strony, a nie jej interesu prawnego. Wskazał, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Powołując się na utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne zwrócił uwagę, że "immisje pośrednie, z jednej nieruchomości na inną, nie uzasadniają przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Z definicji tej wynika więc, że chodzi tu o ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiadującego z obiektem terenu, będące skutkiem obowiązywania tych, odrębnych przepisów. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu immisji rodzi, określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku, z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt.
II OSK 12/08; wyrok NSA z 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 338/10). Tym samym okoliczności podnoszone przez wnioskodawców, dotyczące ewentualnych uciążliwości związanych z użytkowaniem obiektu, zwłaszcza zaś emisji hałasu, nie mają wpływu na ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2018 r., Nr [...].
Ponadto GINB za bezzasadne uznał zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 7a § 1 k.p.a., podobnie jak zarzuty dotyczące merytorycznej zasadności zatwierdzenia projektu budowlanego spornej inwestycji m. in. wskazujące na brak dostępu nieruchomości inwestycyjnych do drogi publicznej.
Powyższa decyzja GINB z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez S. K. i S. K., którzy zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- I. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., gdyż organ I instancji nie przyznając skarżącym statusu strony nie rozpatrzył i nie zebrał całego materiału dowodowego sprawy na okoliczności istnienia przesłanek z art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 28 k. p. a. tj. ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości numer ewidencyjny [...], wynikających z niekorzystnego oddziaływania rozbudowy nieruchomości numer ewidencyjny [...], związanych z funkcją oraz charakterem nowego obiektu, czym organ naruszył słuszny interes skarżących, polegający na prawie do ochrony posiadanego prawa własności do nieruchomości przed zakłóceniami ze strony nieruchomości sąsiedniej,
- II. art. 28 k.p.a. poprzez zaniechanie weryfikacji istnienia interesu prawnego po stronie skarżących, związanego z ochroną prawa własności przed immisjami aktualizującymi uprawnienie do żądania ochrony prawnej, a nadto iż prowadzone przez Ł. S. procesy inwestycyjno-budowlane na nieruchomości [...] wprost powodują ograniczenie prawa własności właścicieli działki sąsiedniej oznaczonej numerem ewidencyjnym [...],
- III. art. 107 § 3 k.p.a., a polegające na braku sporządzenia odpowiedniego uzasadnienia decyzji przez organ odwoławczy, a to przez nieprecyzyjne wskazanie przepisów prawa stanowiących o istnieniu, bądź nieistnieniu interesu prawnego,
Skarżący zarzucili także zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie w niniejszej sprawie, a polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż nieruchomość [...] w miejscowości G., gmina [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu zrealizowanego na nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] podczas gdy z analizy całokształtu okoliczności sprawy, a w szczególności kwestii dotyczących ochrony środowiska w zakresie odprowadzania substancji wodnościekowych z myjni bezdotykowej znajdującej się na nieruchomości M. i Ł. S. do wspólnego zbiornika bezodpływowego wynika, iż przedmiotowa nieruchomość winna być zaliczana do terenów znajdujących się w obszarze oddziaływania analizowanego obiektu budowlanego z uwagi na związane z nim ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących.
W oparciu o podniesione powyżej zarzuty na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p. p. s. a. skarżący wnieśli o uwzględnienie skargi i uchylenie przedmiotowej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skarżący opisali zwięźle przebieg postępowania administracyjnego, a następnie wskazali, że nie zgadzają się z ww. decyzją, a nadto kwestionują zawarte w niej ustalenia faktyczne. Stwierdzili, że dokonana przez GINB ocena braku interesu opiera się na powierzchownej analizie projektu zagospodarowania terenu związanego z obiektem realizowanym na nieruchomości [...] oraz związanych z nim przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przy całkowitym pominięciu szeregu okoliczności faktycznych, a związanych z immisjami z nieruchomości M. S. i Ł. S. prowadzących działalność gospodarczą pod firmą P. T. H. U. L. w stosunku do działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...].
W ocenie skarżących organ nie uzasadnił w sposób wyczerpujący, na jakiej podstawie prawnej uznał, iż nie oni posiadają interesu prawnego w niniejszej sprawie, a w konsekwencji przymiotu strony w rozumieniu art. 28 pkt 2 Prawa budowlanego. Tymczasem prawidłowa weryfikacja całego spektrum okoliczności faktycznych i prawnych nasuwa wniosek, iż w tego rodzaju sprawach, źródłem interesu prawnego mogą być także przepisy prawa cywilnego odnoszące się do treści prawa własności (art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego). Podnieśli, że nieruchomość stanowiąca własność M. S. i Ł. S. stanowi źródło szeregu immisji, które powodują ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości stanowiącej własność skarżących. Polegają one na nadmiernej emisji dźwięku przez urządzenia służące do mycia pojazdów, które z uwagi na ich ciągłe działanie, polegające na wydostawaniu się z nich wody pod wysokim ciśnieniem wytwarzają hałas związany z uderzeniem strumienia wody w ściany obiektu, które wykonane są ze stali.
Kolejnym odziaływaniem, które co do zasady stanowić może zagrożenie dla ekosystemu nieruchomości oznaczonej numerem [...] stanowi brak dostosowania urządzeń odpowiedzialnych za gospodarowanie substancjami wodno- ściekowymi do ustawowych standardów ochrony środowiska. Wskazali, że ww. inwestycja nigdy nie uzyskała pozwolenia wodnoprawnego wymaganego przy tego typie działalności gospodarczej P. T. H. U. L., a polegającej na naprawie, przebudowie i konserwacji pojazdów samochodów w tym myciu i polerowaniu. Nadto substancje ściekowe, stanowiące produkt uboczny działania ww. przedsiębiorstwa, odprowadzane są do betonowego zbiornika bezodpływowego o pojemności ok. 70 m2, w którym gromadzone są także ścieki socjalno-bytowe z ok. 10 domów jednorodzinnych, które zlokalizowane są obok osiedla. Przedmiotowy zbiornik niejednokrotnie pozostaje przepełniony, co w konsekwencji prowadzi do niekontrolowanego wydostania się ww. substancji w głąb ziemi, a następnie erozję gruntów go okalających w tym nieruchomości skarżących.
Wobec tak ukształtowanego stanu faktycznego po stronie skarżących powstaje interes prawny, wynikający z przywołanego wyżej art. 144 k. c., na podstawie, którego uzyskują oni uprawnienie do żądania zaprzestania naruszeń o ww. charakterze, które uniemożliwią im zgodne z ich wolą zagospodarowanie posiadanego gruntu, a także wykluczają możliwość prowadzenia jakichkolwiek prac o charakterze ogrodniczym.
W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
W niniejszej sprawie podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia była ocena legitymacji procesowej S. K. i S. K. do skutecznego inicjowania postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Ł. S. pozwolenia na budowę hali namiotowej nad istniejącym stanowiskiem mycia pojazdów, na działce Nr [...] w miejscowości G., gmina [...]. Oceniając legitymację skarżących w postępowaniu nieważnościowym, Sąd uznał, że GINB prawidłowo odmówił im przymiotu strony w ww. postępowaniu.
Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy kto ma interes prawny. Tak więc osoba, która składała wniosek o stwierdzenie nieważności musi wykazać swój interes prawny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie powszechnie obowiązującego przepisu prawa - najczęściej materialnego na podstawie, którego formułuje się żądania i obowiązki. Tylko zatem taki przepis prawa stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową w postępowaniu administracyjnym. O tym, czy podmiot ten ma interes prawny nie może decydować jedynie sama wola tego podmiotu z różnych przyczyn zainteresowanego prowadzeniem tegoż postępowania. Interes prawny nie jest tożsamy z interesem faktycznym, który oznacza, iż określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz to "zainteresowanie" nie znajduje oparcia w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, które stanowiłoby podstawę żądania stosownych czynności organu administracji.
Pojęcie "interes prawny" nie zostało zdefiniowane w przepisach kodeksu, doktryna i orzecznictwo przyjmuje, że oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego.
W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę o tym kto ma przymiot strony rozstrzyga Prawo budowlane. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi wobec regulacji art. 28 kpa lex specialis stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Za obszar oddziaływania obiektu należy uznać obszar określony dla projektowanego obiektu budowlanego w chwili wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tego obiektu, na podstawie jego rodzaju i charakterystyki. Właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego.
Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie, wówczas, bowiem istnieje interes faktyczny, a nie interes prawny.
Bez wątpienia sprawa o stwierdzenia nieważności decyzji jest nową sprawą administracyjną, a organ powinien ustalić interes prawny strony w oparciu o obowiązujący stan prawny w dacie złożenia wniosku, tym niemniej nie może tego czynić w zupełnym oderwaniu od całości akt postępowania a w szczególności od decyzji, której to postępowanie nieważnościowe dotyczy. Taki pogląd wyraził m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 maja 2007 r. II OSK 777/06. Wprawdzie zatem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie można utożsamiać z postępowaniem zwyczajnym prowadzonym w oparciu o art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, jednakże w takich sprawach decydujące znaczenie, przy ustaleniu czy danemu podmiotowi przysługuje przymiot strony, ma treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, choć nie można wykluczyć, że wnioskodawca może wywieźć interes prawny z innej normy prawa materialnego.
Innymi słowy nadzwyczajny tryb postępowania nie zmienia jego zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Ponieważ postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę stanowi jedynie odrębną sprawę procesową, a nie materialnoprawną w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, brak jest racjonalnych przesłanek do rozszerzania kręgu stron postępowania nadzwyczajnego w stosunku do postępowania zwykłego. W obu tych postępowaniach normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z 16 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1540/08; z 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06 i z 25 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1058/07). Dlatego w niniejszej sprawie organy administracji zobowiązane były przede wszystkim do oceny interesu prawnego skarżących w oparciu o art. 28 k.p.a. jednakże w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.
Odnosząc powyższe rozważania do zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że legitymacja procesowa skarżących powinna być w niniejszej sprawie oceniania w odniesieniu do decyzji zatwierdzającej konkretny projekt budowlany i jedynie w kontekście inwestycji objętej zamiarem inwestora oraz jej ewentualnego wpływu na nieruchomość sąsiednią w świetle powołanych wyżej przepisów. Inwestycja ta obejmuje budowę hali namiotowej nad istniejącym stanowiskiem mycia pojazdów. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że istniejące już stanowisko do mycia pojazdów objęte jest odrębnym pozwoleniem na budowę, a ponadto jest użytkowane na podstawie pozwolenia PINB w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] zezwalającego na użytkowanie budynku garażowego dwustanowiskowego samochodów ciężarowych z warsztatem podręcznym i z urządzeniami budowlanymi z nim związanymi oraz stanowiskiem mycia pojazdów własnych, zrealizowanego na dz. Nr ewid. [...] w m. G. na podstawie decyzji PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...].
W związku z powyższym legitymacja procesowa skarżących dotyczyła wyłącznie budowy samej hali namiotowej nad ww. stanowiskiem do mycia pojazdów, a nie myjni samochodów lub jakiegokolwiek innego obiektu.
Z projektu ww. hali wynika, że ma ona wymiary w rzucie 8,00 m. x 22,00 m. i jest usytuowana dłuższą ścianą bez drzwi i okien, w odległości wynoszącej od 9,7 m. do 11,8 m. od południowej granicy działki inwestora z granicą działki sąsiedniej tj. Nr [...] stanowiącej własność skarżących, przy czym działka należąca do S. K. i S. K. nie jest zabudowana. Hala jest kryta dachem dwuspadowym, którego kalenica jest równoległa do granicy z działką Nr [...]. Wysokość ściany bocznej hali wynosi 4,5 m., a wysokość w kalenicy 6,00 m.
W związku z powyższym, biorąc pod uwagę wielkość i wysokość obiektu zatwierdzonego decyzją objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności, jego usytuowanie względem działki skarżących, charakter (hala namiotowa z blachy bez okien i drzwi po stronie działki Nr [...]) oraz odległość od granicy działki (ok 10-12 m.) należy zgodzić się z organem, że skarżący nie legitymują się interesem prawnym w rozumieniu powołanych wyżej przepisów Prawa budowlanego. Zatwierdzona inwestycja nie wpływa bowiem na możliwość zabudowy działki skarżących przy zastosowaniu wymaganych odległości, o których mowa w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), jak również nie ma wpływu w zakresie ewentualnego przesłaniania budynków lub ich nasłonecznienia (odpowiednio: § 13, § 57 i § 60 ust. 1 rozporządzenia).
W rezultacie nie można w niniejszej sprawie twierdzić, że budowa spornej hali namiotowej będzie miała jakikolwiek, chociażby potencjalny wpływ na przyszłą zabudowę działki Nr [...], a w konsekwencji skutkować powstaniem po stronie skarżących legitymacji procesowej do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...], z dnia [...] listopada 2018 r. Nr [...]. Trudno jest ustalić, aby w konkretnych okolicznościach analizowanej sprawy taki interes prawny mógł być wyprowadzony w oparciu o przepisy Prawa budowlanego.
Podkreślenia dodatkowo wymaga, że objęta wnioskiem projektowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Wobec tego brak jest podstaw do poszukiwania normy prawnej, z której można wywieźć interes prawny skarżących w zakresie przepisów Prawo ochrony środowiska w odniesieniu do spornej inwestycji objętej zatwierdzoną dokumentacją projektową.
Należy także odróżnić ocenę interesu prawnego w odniesieniu do konkretnego projektu budowlanego od uciążliwości związanych z użytkowaniem sąsiedniej nieruchomości, wynikających chociażby z odprowadzania nieczystości lub generowania nadmiernego hałasu w związku z działalnością gospodarczą. Z akt sprawy wynika, że skarżący inicjowali szereg postępowań m. in. przed Świętokrzyskim Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska, jak też Wójtem Gminy G.w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zakresie m. in. niewłaściwego gospodarowania ściekami (w aktach sprawy znajduje się również wyrok Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział [...] z dnia [...] marca 2018 r., sygn. akt [...] uniewinniający Ł. S. od zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 10 ust. 2a w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1c ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach).
Należy jednak ponownie zaznaczyć, że ocena interesu prawnego w niniejszej sprawie nie dotyczy przestrzegania przepisów ustawy-Prawo ochrony środowiska, ani ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, jak również nie dotyczy samej myjni samochodowej (działającej w oparciu o pozwolenie na użytkowanie wydane przez PINB w [...] w dniu [...] kwietnia 2016 r., znak: [...]). Ocena ta dotyczy wyłącznie projektu hali namiotowej, której budowa miała zostać zrealizowana na już istniejącym stanowisku przeznaczonym do mycia pojazdów. Na marginesie jedynie należy wskazać, że z przedmiotu opracowania projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. wynika, że jak wskazał inwestor: "w czasie eksploatacji budynku garażowego do obsługi pojazdów samochodowych stanowiących własność inwestora wraz ze stanowiskiem do mycia tych pojazdów, właściciele sąsiedniej nieruchomości zgłosili zastrzeżenia co do zraszania ich działki w trakcie mysia pojazdów. W celu wyeliminowania tej niedogodności inwestor postanowił wybudować przekrycie myjki obiektem namiotowym."
Sąd podziela również pogląd zawarty w orzecznictwie sądowoadministracyjnym o braku możliwości wyprowadzenia interesu prawnego w zakresie Prawa budowlanego w oparciu o potencjalną możliwość tzw. immisji pośrednich. Jak wskazał NSA w wyrok z dnia 28 kwietnia 2020 r. II OSK 1126/19 przymiotu strony w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę prowadzonej w trybie zwykłym lub nadzwyczajnym nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a więc powodujące ograniczenia w zagospodarowaniu otoczenia wynikające z odrębnych przepisów.
Natomiast z przepisu art. 144 k.c. tego rodzaju ograniczenie w kontekście Prawa budowlanego nie wynika. Dlatego okoliczność występowania tzw. immisji pośrednich (np. pyły, zapachy, hałasy, gazy itp.), które są co do zasady dozwolone, o ile nie przekraczają przeciętnej miary w nim wskazanej, może rodzić określone roszczenia jedynie na gruncie cywilnoprawnym, lecz nie daje praw strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (tak też NSA m. in. w wyroku z dnia 21 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2562/13).
W rezultacie za niezasadne należy uznać zarzuty skarżących dotyczące naruszenia art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego.
Na akceptację nie zasługują również zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Sąd uznał, że ocena legitymacji procesowej skarżących została dokonana w oparciu o właściwie zastosowane reguły dowodowe przewidziane w kpa, tj. w szczególności art 7 i 77 § 1 oraz 80 kpa, a ustalenia faktyczne organów znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy, a w szczególności w projekcie budowlanym spornego obiektu. Należy przy tym powtórzyć, że dla oceny interesu prawnego skarżących znaczenie prawne mają przede wszystkim ustalenia dotyczącego samej inwestycji zatwierdzonej decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., jej charakter, wielkość i ewentualny wpływ na zagospodarowanie działki o Nr [...], nie zaś jakiekolwiek ustalenia faktyczne dotyczące chociażby uciążliwości wynikających z użytkowania stanowiska do mycia samochodów ciężarowych lub odprowadzania ścieków, które to kwestie podlegają regulacjom zawartym w innych aktach prawnych i w zakresie których skarżący inicjowali odrębne postępowania administracyjne.
Czym innym jest wadliwość w prowadzeniu postępowania dowodowego i błędne ustalenia faktyczne dokonane przez organ, a czym innym spór co do oceny istnienia legitymacji procesowej, dokonanej w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy. W rozpatrywanej sprawie dla wspomnianej oceny podstawowe znaczenie miały ustalenia wynikające z zatwierdzonego projektu budowalnego i w tym zakresie skarżący nie zarzucają organom wadliwych ustaleń. W szczególności nie kwestionują w żadnym stopniu okoliczności faktycznych dotyczących wielkości, wysokości, charakteru i usytuowania obiektu wynikających z rozwiązań projektowych zatwierdzonych decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji i przedstawiona przez GINB argumentacja pozostaje w zgodzie z ogólną regułą określoną w art 107 § 3 k.p.a.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.