Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lutego 2014 r., nr: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.
W dniu 8 października 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) do Sądu wpłynął wniosek adw. K. L. – pełnomocnika skarżącego z urzędu – o uzupełnienie wyroku poprzez orzeczenie co do koszów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik wskazał, że wniósł o ich przyznanie pismem z dnia 30 września 2014 r. Pismo to zawiera oświadczenie o nieopłaceniu kosztów pomocy prawnej w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z § 3 tego przepisu orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów.
Pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie poprzez orzeczenie co do zasądzenia wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, o którym to wynagrodzeniu Sąd powinien był orzec w wyroku z dnia 7 października 2014 r., którym oddalił skargę. W tej sytuacji Sąd stwierdził, że wniosek o uzupełnienie wyroku jest zasadny.
Stosownie do art. 250 p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 461, dalej: rozporządzenie) stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240 złotych.
Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Z powyższych względów, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia, Sąd orzekł jak w postanowieniu.