Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], Wojewoda [..] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty B. z dnia [...] października 2008 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie B. pozwolenia na budowę zespołu boisk sportowych z budynkiem zaplecza "M." na terenie działki o numerze ew. [...], wraz z przyłączami wod.-kan., wewnętrzną elektroenergetyczną linią zasilającą linią oświetlenia terenu oraz odwodnieniem na terenie działek o numerach ew. [...] w miejscowości B..(etap III inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego gimnazjum).
Po rozpatrzeniu odwołania S. O., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2009r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) zwanej dalej "K.p.a." utrzymał w mocy w/w decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2008 r.,
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał w uzasadnieniu, że do wniosku z dnia 23 września 2008 r. o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji dołączono niezbędną dokumentację, w tym decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...], znak: [...], ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na rozbudowie sali gimnastycznej przy gimnazjum w B. wraz z rozbudową istniejącej kotłowni w gimnazjum dla projektowanej sali gimnastycznej i przyłączami infrastruktury technicznej oraz budowie boisk sportowych, parkingu oraz fragmentu nawierzchni przy ul. G., na terenie działek o numerach ew. [....] położonych w m. B., oraz oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania działkami o numerach ew. [...] na cele budowlane.
Tym samym uczyniono zadość wymogom przewidzianym wskazanymi wyżej przepisami art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), zwanej dalej "Prawo budowlane".
Wskazał również, że stosownie do przepisu art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę oraz że nie stwierdził, by kontrolowana decyzja Starosty B. z dnia [...] października 2008 r., nr [...], znak:
VII SA/Wa 563/10 [...], naruszała warunki ustalone wskazaną wyżej decyzją Wójta Gminy
B. z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...], znak: [....].
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu wojewódzkiego, zgodnie z którym na gruncie niniejszej sprawy nie znajdują zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Organ zwrócił uwagę, że przedmiotowa inwestycja jest budowlą sportową, nie zaś budynkiem w rozumieniu przepisu art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego stanowiącym, że przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.
Tym samym stwierdził, że w dniu wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę brak było przepisów regulujących kwestię usytuowania obiektów sportowych, jak również warunków technicznych, jakie powinny one spełniać. Organ zauważył, że jakkolwiek w tej sytuacji mogą pojawiać się wątpliwości dotyczące stosowania przepisów przywołanego rozporządzenia przez analogię również do budowli sportowych, to jednak należy zauważyć, że podstawą stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia mogą być tylko naruszenia przepisów jednoznacznych, których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia procesu wykładni.
Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez A. O. w toku niniejszego postępowania organ wskazał, że fakt nieuczestniczenia przez stronę w postępowaniu administracyjnym nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Powyższa okoliczność stanowi bowiem przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego określoną przepisem art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała w nim udziału.
Ustosunkowując się z kolei do zarzutu naruszenia przepisu art. 5 Prawa budowlanego, organ wyjaśnił, że w powyższym przepisie została sformułowana ogólna zasada prawa budowlanego, która następnie podlega skonkretyzowaniu w dalszych przepisach ustawy - Prawo budowlane oraz rozporządzeniach wydawanych na jej podstawie. Zatem zarzut naruszenia przepisu art. 5 Prawa budowlanego winien wiązać się z jednoczesnym wskazaniem naruszenia konkretnej normy szczegółowej. Powoływanie się wyłącznie na przepis art. 5 Prawa budowlanego nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.
VII SA/Wa 563/10
Odnośnie pozostałych zarzutów podnoszonych przez A. O., także we wniosku z dnia 20 maja 2009 r. o stwierdzenie nieważności kontrolowanej decyzji Starosty B., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że kwestia usytuowania boiska piłkarskiego prostopadle względem nieruchomości wnioskodawcy, jak również okoliczności związane z "wpadaniem" piłek na jego posesję, nie mogą podlegać ocenie w toku przedmiotowego postępowania nieważnościowego. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są bowiem właściwe w przedmiocie oceny ewentualnych naruszeń prawa własności nieruchomości przez użytkowników projektowanego obiektu. Na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, brak jest również możliwości oceny emitowanych przez obiekt i jego użytkowników hałasów oraz drgań. Taka ocena możliwa jest na etapie użytkowania zrealizowanego przedsięwzięcia, gdyż dopiero wtedy można dokonać pomiarów niezbędnych do jej dokonania.
Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009r. została zaskarżona przez A. O., który ponownie podniósł, że nie uwzględniono go w postępowaniu o pozwolenie na budowę zespołu boisk, a tym samym pozbawiono go możliwości wypowiedzenia się co do negatywnych skutków jakie dla niego niesie lokalizacja boisk.
Ponadto wskazał, że organ wydający pozwolenie nie zastosował się do "wszystkich punktów Prawa Budowlanego (art. 5 pkt.1 ppkt 9... i art. 5 pkt.1". Wskazał również na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 listopada 2009r. IV SA/Po 500/09 w którym właściciele sąsiednich nieruchomości zostali uznani za strony postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę "O.".
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego.
Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Na wstępie zauważyć należy, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego
VII SA/Wa 563/10 ustalenia, że kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych wart. 156 § 1
K.p.a..
Postępowanie nieważnościowe, ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przypadki te dotyczą zaś takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1 - 7 K.p.a. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 K.p.a. i wymaga niekwestiowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie.
Zgodzić się należy z organami orzekającymi w niniejszej sprawie, że żadna z przesłanek nieważnościowych, określonych w powołanym przepisie nie wystąpiła.
W szczególności nie wystąpiła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. tj. rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa, określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W odniesieniu do przepisów proceduralnych rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji wskutek naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego o dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi ono w przypadku gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy (zob. wyrok NSA, II SA 1726/00, LEX nr 51233).
O rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze -skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z 11 sierpnia 2000 r., III SA 1935/99, zob. także wyrok NSA z 27 października 1998 r, II SA 1202/98). W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania
VII SA/Wa 563/10 wykładni prawa, a skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności -skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. / por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, LEXnr 165717/.
W ocenie Sądu kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie Wojewody [...] z dnia[...] września 2009 r. są prawidłowe.
Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze a dot. nieuczestniczenia strony skarżącej w postępowaniu administracyjnym o wydanie pozwolenia na budowę zespołu boisk sportowych z budynkiem zaplecza "M." na terenie działki o numerze ew. [..], należy wskazać, podobnie jak to uczynił organ odwoławczy, że fakt nieuczestniczenia przez stronę w postępowaniu administracyjnym nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Powyższa okoliczność stanowi bowiem przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego określoną przepisem art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała w nim udziału. Zgodnie natomiast z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym niedopuszczalne jest przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby stanowić zarazem jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyr. WSA w Warszawie z dnia 05 maja 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 826/04).
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisu art. 5 ustawy prawo budowlane wskazać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy -Prawo budowlane, obiekt budowlany należy projektować zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, obejmującej w szczególności ochronę, między innymi, przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje i zanieczyszczenie powietrza.
Należy jednak podkreślić, że regulacja art. 5 ma charakter zasady ogólnej Prawa budowlanego, skonkretyzowanej innymi przepisami ustawy -Prawo budowlane i przepisami wykonawczymi do tej ustawy.
VII SA/Wa 563/10 pozwolenia na budowę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego szeroko omawiając przepisy techniczno-budowlane dot. warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wyjaśnił, że boiska są budowlą sportową nie zaś budynkiem w rozumieniu przepisu art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego stanowiącym, że przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Tym samym należy stwierdzić, że w dniu wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę brak było przepisów regulujących kwestię usytuowania obiektów sportowych, jak również warunków technicznych, jakie powinny one spełniać. Nadmienić należy, że objęty projektowaną inwestycją budynek zaplecza usytuowany jest w znacznym oddaleniu od nieruchomości strony skarżącej
Zatem zasadnie organy nadzoru budowlanego przyjęły, iż zarzuty strony skarżącej dotyczące użytkowania przedmiotowej inwestycji, i związanej z tym uciążliwej emisji hałasu, należy kierować do właściwego miejscowo organu nadzoru budowlanego jak również okoliczności związane z "wpadaniem" piłek na jego posesję, nie mogą podlegać ocenie w toku przedmiotowego postępowania nieważnościowego dot. budowy boisk sportowych. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są bowiem właściwe w przedmiocie oceny ewentualnych naruszeń prawa własności nieruchomości przez użytkowników projektowanego obiektu. Na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, brak jest również możliwości oceny emitowanych przez obiekt i jego użytkowników hałasów oraz drgań.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu jako że organy wykazały, że kwestionowana decyzja Prezydenta W. nie narusza rażąco prawa a więc nie ma podstaw wynikających z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa oraz pozostałych przesłanek określonych wymienionym art. 156 § 1 Kpa.
Wobec czego, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.