Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] Spółkę Jawną w [...] jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (w skrócie: [...]WINB) z [...] grudnia 2010 r. nr [...], wydana po rozpatrzeniu odwołania M. W. od decyzji [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2001 r. nr [...], nakazującej przywrócenie pierwotnego sposobu użytkowania dwukondygnacyjnego budynku magazynowo-biurowego z częścią sklepową i pomieszczeniami socjalnymi położonego na terenie działki nr ewid. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...].
Zaskarżoną decyzją, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), [...]WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wojewódzki wskazał, że w dniu 27 sierpnia 2001 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne dotyczące użytkowanego dwukondygnacyjnego budynku na działce o nr jw. Podczas przeprowadzonych w dniu 12 września 2001 r. oględzin ustalono, że przedmiotowy obiekt spełnia funkcję magazynowo-biurową z częścią sklepową i pomieszczeniami socjalnymi na czasowy pobyt ludzi, firmy [...] s.c, której współwłaścicielami są M. W., W. G. i M. W. Budynek ten został zaś wybudowany w oparciu o decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] nr [...] z [...] lipca 1993 r. zezwalającą na budowę szopo-garażu. Zmiana sposobu użytkowania wskazanego obiektu wymagała uzyskania stosownej w tym zakresie decyzji, a takiej inwestor nie uzyskał.
Nadto, usytuowanie ww. obiektu o dużej uciążliwości (bo taki charakter ma prowadzona działalność przez firmę [...]), na ww. terenie, jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta i Stołecznego Uzdrowiska [...]. I dalej organ podał, że w dniu [...] września 2001 r. PINB w [...] wydał postanowienie, którym wstrzymał użytkowanie przedmiotowego w sprawie obiektu budowlanego, użytkowanego niegodnie z wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę. Następnie, decyzją z [...] listopada 2011 r. PINB w [...] orzekł o nałożeniu obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu, zgodnie z wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę.
Dalej, w uzasadnieniu zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia [...]WINB wyjaśnił, iż wskazana decyzja z [...] listopada 2011 r. była następstwem decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2001 r. znak: [...], przywracającej do obiegu prawnego decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] nr [...] z [...] lipca 1993 r. Wskazał też, że odwołujący się – M. W. zarzucił m.in., iż szopo-garaż został wybudowany zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę i użytkowany jest zgodnie z zatwierdzonym tą decyzją planem realizacji. W takiej sytuacji nie można mówić o samowolnej zmianie sposobu użytkowania, tym bardziej że decyzja o pozwoleniu na budowę nie zawierała obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie ani obowiązku powiadamiania o zamiarze przystąpienia do użytkowania. Nadto, przywołanie niezgodności obiektu budowlanego z planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego jest w wyraźniej sprzeczności z decyzją GINB z [...] października 2001 r.
Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ wojewódzki podał, że pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego budynku inwestor uzyskał w trybie zgłoszenia, które dotyczyło budynku szopo-garażu, natomiast użytkuje obiekt jako budynek magazynowo-sklepowy z częścią socjalną i zapleczem biurowym. Podał również, że decyzja GINB z [...] października 2001 r. została uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 2003 r., a w dniu 31 grudnia 2008 r. została wydana decyzja, którą GINB utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2001 r. nr [...].
Następnie, organ wskazał, że zmiana sposobu użytkowania jest niezgodna z miejscowymi przepisami o planowaniu przestrzennym i zagospodarowaniu przestrzennym, wobec czego nie jest możliwe zalegalizowanie obecnego sposobu użytkowania. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że decyzja PINB w [...] z [...] listopada 2001 r. została wydana prawidłowo.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. orzeczenie [...]WINB z [...] grudnia 2010 r. skarżąca – [...] Spółka Jawna w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 października 1974 r. W przypadku uznania, że zastosowanie w sprawie winny mieć przepisy ustawy z 1994 r., skarżąca zarzuciła naruszenie:
- - art. 50, art. 51 w zw. z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. z uwagi na zaniechanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w szczególności planu realizacyjnego, który był podstawą do wydania decyzji nr [...] o pozwoleniu na budowę, a to doprowadziło do przyjęcia, że dotychczasowe użytkowanie budynku jest sprzeczne z jego pierwotnym przeznaczeniem, tj. szopo-garażem;
- - art. 107 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, której uzasadnienie nie spełnia wymogów wskazanych w powyższym przepisie, w szczególności nie wyjaśnia, na czym ma polegać przywrócenie użytkowania do stanu zgodnego z prawem, bowiem nie wyjaśnia, na czym w istocie polega różnica między szopo-garażem a budynkiem magazynowym.
Przedstawione w petitum skargi zarzuty, skarżąca rozwinęła w jej uzasadnieniu. Przede wszystkim podniosła, iż w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. i błędnego w efekcie zastosowania przepisów tej ustawy, tj. art. 50, art. 51 i art. 71 ust. 3, oraz nieuprawnionego pominięcia przepisów poprzedniej ustawy, a więc Prawa budowlanego z 1974 r.
Następnie skarżąca Spółka zarzuciła, iż w postępowaniu, którego konsekwencją było wydanie przez [...]WINB decyzji, naruszono zasady ogólne postępowania administracyjnego oraz art. 77 k.p.a. W tym zakresie skarżąca zwróciła uwagę na to, że Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2001 r. stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] nr [...] z [...] lipca 1993 r. w przedmiocie zatwierdzenia planu realizacyjnego i wydania pozwolenia na budowę budynku szopo-garażu na działce położonej przy ul. [...] w [...]. Pomimo licznych odwołań od tej decyzji, GINB w dniu [...] grudnia 2008 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy to orzeczenie. Powyższe obligowało organy do analizy stanu faktycznego pod kątem doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem.
W końcu, skarżąca rozwinęła zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 107 § 2 k.p.a. Wskazała, iż zaskarżona decyzja nie wyjaśnia ani podstawy faktycznej, ani podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Pismem procesowym z [...] czerwca 2011 r. uczestnicy postępowania – D. i S. N. wnieśli o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna, ale nie wszystkie argumenty skarżącej Spółki Sąd -uwzględniając skargę- podzielił.
Uwzględniając skargę Sąd za konieczne uznał wyeliminowanie z obrotu prawnego nie tylko zaskarżonej decyzji, ale także decyzji ją poprzedzającej, na zasadzie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
- - Przed wskazaniem przyczyn, które zadecydowały o uchyleniu obu decyzji wydanych w niniejszej sprawie wskazać trzeba, iż zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana po ponad 9 latach od wszczęcia postępowania odwoławczego, na skutek odwołania wniesionego przez M. W. od decyzji PINB w [...] z [...] listopada 2001 r.
Wskazane odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu i nie zawierało żadnych braków formalnych, a tym samym w dniu jego wpłynięcia do organu, skutecznie wszczęło ono postępowanie odwoławcze. Od tego momentu przez wiele lat nic w sprawie się nie działo, a decyzja w II instancji wydana została dopiero [...] grudnia 2010 r. Przy czym z akt sprawy nie wynika, aby istniały jakiekolwiek powody uniemożliwiające wydanie decyzji w II instancji z zachowaniem terminu przewidzianego w Kodeksie postępowania administracyjnego dla załatwienia sprawy.
Zatem, Sąd zwraca w tym miejscu uwagę na przewlekłe, niczym nie uzasadnione, działanie organu odwoławczego w sprawie. Należy jednocześnie w tym miejscu przypomnieć, iż zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania, o czym stanowi ww. artykuł w § 3. Przytoczone przepisy organ odwoławczy naruszył w sprawie w sposób rażący, albowiem inaczej nie można ocenić załatwienia odwołania po ponad 9 latach od jego wniesienia.
Trzeba w tym miejscu również wskazać, iż przed wydaniem decyzji załatwiającej odwołanie, [...]WINB nie pouczył stron postępowania o uprawnieniach, jakie gwarantuje im art. 10 § 1 k.p.a. Stosownie zaś do treści tego przepisu, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zgodnie z § 2 art. 10, organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Żadna z tych sytuacji, uzasadniających odstąpienie od zasady wyrażonej w § 1 cyt. przepisu, nie miała w sprawie miejsca (w żadnym miejscu swojego uzasadnienia organ odwoławczy na nią nie wskazał).
- - Wskazane powyżej uchybienia należało -w ocenie Sądu- przywołać (celem ich uniknięcia przez organ wojewódzki w przyszłych postępowaniach), natomiast nie stanowiły one wystarczającego powodu do uwzględnienia skargi (w oparciu o art. 145 § 1 p.p.s.a.).
Za uwzględnieniem skargi przemawiały jednak inne wady tego postępowania skutkujące wadliwością zaskarżonej decyzji. Akta sprawy (prowadzonej -co nie jest bez znaczenia- przez ponad 9 lat) wskazują na to, iż kontrolowana decyzja została podjęta bez wszechstronnego wyjaśnienia stanu sprawy i z pominięciem tych dowodów, które w tym postępowaniu zostały zgromadzone.
Nadto, decyzja ta nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 107 § 3 k.p.a. Nie zawiera bowiem ani właściwego uzasadnienia faktycznego, ani wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
- - Kontrolowana decyzja została wydana po rozpatrzeniu odwołania od orzeczenia PINB w [...] dotyczącego samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku. Orzeczenie organu I instancji zapadło [...] listopada 2001 r., w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. (w brzmieniu wówczas obowiązującym). Orzeczenie to zostało poprzedzone postanowieniem z [...] września 2001 r. o wstrzymaniu użytkowania przedmiotowego obiektu, które postanowieniem z 23 grudnia 2010 r. nr [...] zostało następnie utrzymane przez [...]WINB w mocy. Przy czym, ww. postanowienie z [...] grudnia 2010 r. zostało wydane na skutek orzeczeń sądowych zapadłych w tej sprawie (i uchylenia poprzednich postanowień organu II instancji dotyczących wskazanej kwestii). Nadto, w dacie wydania decyzji z [...] listopada 2001 r. w obrocie prawnym pozostawało pozwolenie na budowę spornego obiektu wydane [...] lipca 1993 r. Ważne jest jednak to, iż od 2001 r. z urzędu prowadzone było postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. aktu administracyjnego. W konsekwencji tego postępowania, w dniu [...] grudnia 2008 r. zapadła decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2001 r. nr [...] o stwierdzeniu nieważności ww. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] lipca 1993 r. (o pozwoleniu na budowę budynku szopo-garażu). Ze złożonych na rozprawie w dniu 20 lipca 2011 r. -do protokołu, w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 630/11- oświadczeń stron postępowania wynika, iż ww. orzeczenie GINB wydane w postępowaniu nieważnościowym, było kontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i przed tym Sądem w tejże sprawie zapadł wyrok oddalający skargę (akta administracyjne sprawy na to zupełnie zaś nie wskazywały). Wyrok ten został następnie utrzymany przez Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 1538/09), co miało miejsce w dniu 8 października 2010 r., a więc przed wydaniem kontrolowanego obecnie przez Sąd rozstrzygnięcia.
Powyższych okoliczności organ wojewódzki w zaskarżonej decyzji nie przedstawił i nie przeanalizował. Stan faktyczny został opisany ogólnikowo i bez zwrócenia uwagi na te dane, które dla rozstrzygnięcia sprawy mogłyby mieć ewentualne znaczenie. Organ wskazał jedynie w sposób zwięzły na problem występujący w sprawie, tj. samowolną zmianę sposobu użytkowania budynku, opierając się w tym zakresie na protokole z kontroli mającej miejsce w 2001 r. (a przypomnieć trzeba, że orzekał po ponad 9 latach od przeprowadzenia czynności kontrolnych opisanych w tymże protokole) i na wydane w 2001 r. rozstrzygnięcia, tj. postanowienie o wstrzymaniu użytkowania budynku i decyzję organu I instancji z [...] listopada 2001 r. Nie przedstawił ani wyroków, które zapadły w sprawie wstrzymania użytkowania budynku (w tym wyroku NSA z 3 października 2003 r., sygn. akt IV SA 4083/01) i mogły zawierać wskazania co do dalszego postępowania ważne także w tej sprawie (choć wydane w kwestii wstrzymania użytkowania budynku), ani decyzji GINB podjętej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę szopo-garażu.
Tę ostatnią decyzję organ wprawdzie wymienił, ale uczynił to w taki sposób, że bez analizy całości akt administracyjnych (prowadzonych bardzo chaotycznie) nie da się w istocie zrozumieć, jaki akt administracyjny organ przywołał. Organ wojewódzki nie przedstawił również dowodów, na których opierał się orzekając w sprawie. W żadnym miejscu uzasadnienia decyzji materiał dowodowy nie został opisany i przeanalizowany.
Co do meritum organ odwoławczy podał w uzasadnieniu wydanej decyzji tylko tyle, że zmiana sposobu użytkowania spornego budynku (jaką w sprawie stwierdzono), jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a to powoduje, że nie można zalegalizować tego budynku. Powyższe twierdzenie organu, będące jedynym uzasadnieniem dla wydanego rozstrzygnięcia, pozostaje jednak w sprzeczności z aktami sprawy. Zauważając powyższe Sąd ma na uwadze, iż w aktach znajduje się zaświadczenie Urzędu Miasta i Gminy [...] z [...] listopada 2010 r., z którego wynika, iż z dniem 31 grudnia 2003 r. utracił moc plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta i Stołecznego Uzdrowiska w [...] zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] stycznia 1987 r. i ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...] października 1987 r., obwiązujący dotychczas na terenie, na którym zlokalizowany jest sporny obiekt oraz, że obecnie (tj. w dacie wydania ww. zaświadczenia) na terenie tym nie obowiązuje żaden plan zagospodarowania przestrzennego.
Zaświadczenie to zostało wydane w odpowiedzi na pismo organu wojewódzkiego z [...] października 2010 r., którym to wskazany organ zwrócił się o przekazanie kopii miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr ew. [...] przy ul. [...] w [...]. W świetle treści tego zaświadczenia całkowicie niezrozumiałe jest stanowisko organu przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wskazuje ono na to, iż organ wojewódzki nie tylko nie przytoczył w uzasadnieniu decyzji pełnego przebiegu postępowania, ale także nie przedstawił zgromadzonych w sprawie dowodów i -co więcej- dowody te przy ocenie sprawy całkowicie pominął naruszając takim działaniem zasady ogólne postępowania administracyjnego (zwłaszcza art. 7 k.p.a.) i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.
Zakwestionowanie ww. części uzasadnienia decyzji organu odwoławczego (jako pozostającej w sprzeczności z materiałem dowodowym sprawy) powoduje, iż badana decyzja pozbawiona jest jakichkolwiek argumentów przemawiających za jej prawidłowością (i tym samym wydaniem na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.). Dodać przy tym trzeba, iż decyzja ta pozbawiona jest nie tylko uzasadnienia faktycznego, ale i prawnego. Organ wojewódzki nie wyjaśnił bowiem po pierwsze – jaki stan prawny w sprawie zastosował (a zauważyć należy, iż przepisy, w oparciu o które wydano decyzję w I instancji do dnia wydania rozstrzygnięcia organu odwoławczego uległy zmianie) oraz po drugie - z jakiego powodu taki, a nie inny tryb w sprawie przyjął. Nie przytoczył żadnego przepisu prawa materialnego i nie wskazał na jego wykładnię. Opisując przebieg sprawy organ zaznaczył tylko, że decyzja I instancji zapadła na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, co w kontekście art. 107 § 3 k.p.a. należy uznać za niewystarczające.
Dostrzec przy tym trzeba, iż orzekając na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego (a więc orzekając w postępowaniu naprawczym), organ ma obowiązek kierować się obowiązującym w dacie orzekania stanem prawnym. Skoro wskazał na prawo miejscowe, to obowiązany był wskazać na to, które obecnie obowiązuje, a nie to, które obowiązywało w dacie zmiany sposobu użytkowania obiektu (czy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę spornego obiektu).
Konkludując, powyższe -w ocenie Sądu- w sposób bezsporny wskazuje na brak prawidłowego postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie, skutkującego wydaniem błędnego merytorycznie rozstrzygnięcia.
- - Zauważyć bowiem należy, że decyzja PINB w [...] z [...] listopada 2001 r. (utrzymana zaskarżonym orzeczeniem w mocy), nakazała przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu, zgodnie z wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę, tj. decyzją z [...] lipca 1993 r. Ostatnia z wymienionych decyzji, w wyniku trwającego kilka lat postępowania, została ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. Przy czym, w dacie orzekania w sprawie przez organ I instancji wskazana decyzja z [...] lipca 1993 r. pozostawała nadal w obrocie prawnym (choć postępowanie nieważnościowe dotyczące tej decyzji wszczęte zostało przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie). Decyzją z [...] października 2001 r. GINB uchylił bowiem decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2001 r. stwierdzającą nieważność ww. rozstrzygnięcia o pozwoleniu na budowę szopo-garażu. Rozstrzygnięcie GINB zostało jednak wyrokiem Sądu z 3 lutego 2003 r. uchylone. Nie zmienia to jednak tego, że w dacie orzekania w sprawie przez organ I instancji w dniu [...] listopada 2001 r., ww. decyzja z [...] lipca 1993 r. pozostawała w obrocie prawnym. W konsekwencji jednak trwającego kilka lat postępowania nadzwyczajnego, w dniu [...] grudnia 2008 r. zapadła decyzja GINB, która utrzymała w mocy ww. decyzję Wojewody [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji z [...] lipca 1993 r. Zatem, stan faktyczny w dacie orzekania przez organy obu instancji w niniejszej sprawie był różny. W dacie orzekania w I instancji w obrocie prawnym pozostawało pozwolenie na budowę spornego budynku, natomiast w dacie orzekania przez organ odwoławczy pozwolenie to ostatecznie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego (a rozstrzygnięcia organów administracyjnych, Sądy obu instancji uznały za prawidłowe). Powyższe okoliczności zdaje się dostrzegać [...]WINB w zaskarżonej decyzji, ale żadnych wniosków nie wyciąga i w konsekwencji błędnie przyjmuje, że prawidłowym jest utrzymanie w mocy decyzji, która nakazuje przywrócenie pierwotnego sposobu użytkowania budynku, tj. określonego w ww. decyzji z [...] lipca 1993 r. Dokonując takiej oceny organ nie bierze pod uwagę, iż decyzji określającej pierwotny sposób użytkowania nie ma już w obrocie prawnym i nie można się na nią powołać, a nadto, że w takiej sytuacji najpierw należałoby przeprowadzić postępowanie dotyczące zalegalizowania spornego obiektu w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego, a dopiero potem zająć się sposobem jego użytkowania.
W ocenie Sądu, brak pozwolenia na budowę w dacie wydania zaskarżonej decyzji zmienił diametralnie stan faktyczny w niniejszej sprawie. Sprawa w zakresie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku w stosunku do sposobu określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę z 15 lipca 1993 r., następnie wyeliminowanej ostatecznie z obrotu prawnego, stała się właściwie bezprzedmiotowa. Skoro nie ma decyzji o pozwoleniu na budowę, to nieuzasadnione jest prowadzenie postępowania w zakresie samowolnej zmiany sposoby użytkowania budynku określonego w tej decyzji. Sposób użytkowania obiektu w takiej sytuacji staje się kwestią wtórną. Konieczne jest przeprowadzenie w pierwszej kolejności postępowania naprawczego, a ewentualnie później rozważanie i analizowanie kwestii związanej z przeznaczeniem obiektu.
- - Z tych też przyczyn Sąd uwzględnił skargę, uchylając zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu nadzoru budowlanego z [...] listopada 2001 r. Sąd podzielił bowiem zarzuty procesowe podniesione w skardze (w tym art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.) prowadzące w efekcie do wydania wadliwego rozstrzygnięcia w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego.
Uwzględniając skargę Sąd nie podzielił jednak zarzutu naruszenia art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. W tym zakresie Sąd zauważa, iż art. 103 ust. 2 wskazanej ustawy wyłącza stosowanie art. 48 do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (1 styczeń 1995 r.) lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Przepis ten nie ma więc zastosowania (bo nie wynika to z jego treści, a stosowanie wykładni rozszerzającej nie znajduje tu żadnego uzasadnienia) do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Nie dotyczy bowiem innych stanów faktycznych, poza tym, który został w nim wprost określony.
Ponownie orzekając organ obowiązany jest uwzględnić powyżej poczynione przez Sąd uwagi oraz pamiętać o tym, iż uzasadnienie decyzji musi odpowiadać rygorom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., dając jasny obraz motywów rozstrzygnięcia.
Z wymienionych powodów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.
O zasądzeniu kosztów postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 ww. ustawy.