Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 16 października 2019 roku, zmodyfikowanym w dniu 14 sierpnia 2020 roku, [...] sp. z o.o. sp. k. (zwana dalej: "Inwestorem") zwróciła się do Zarządu Dzielnicy [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działkach ew. nr [...],[...] i [...] z obrębu [...] przy ul. P. w Dzielnicy [...] w W. Teren inwestycji o łącznej powierzchni 0,1190 ha obejmuje:
- a) działkę nr ew. [...] z obrębu [...] o powierzchni 0,0129 ha;
- b) działkę nr ew. [...] z obrębu [...] o powierzchni 0,1060 ha;
- c) działkę nr ew. [...] z obrębu [...] o powierzchni 0,0001 ha.
Po przeprowadzeniu postępowania, w tym sporządzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, Zarząd Dzielnicy [...] wydał w dniu [...] września 2020 roku decyzję o warunkach zabudowy nr [...] (sygn. akt [...]), którą ustalił warunki zabudowy ww. inwestycji. Organ określił w decyzji m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu, w tym warunki i wymagania dotyczące ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki ochrony środowiska i zdrowia, warunki w zakresie infrastruktury technicznej, warunki obsługi w zakresie komunikacji. Analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy została przeprowadzona w oparciu o art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.). Zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku (Dz.U. z 2003 r., poz. 1588, nr 164) w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741 t.j.).
W wyniku przeprowadzonej analizy obszaru, która stanowi Załącznik nr 2 do Decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2020 roku, określone zostały warunki zabudowy. Przeprowadzona analiza wykazała możliwość realizacji planowanego zamierzenia po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów prawa budowlanego. W analizie określono m.in. linię zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokość i szerokość górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrię dachu, wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł R. Z. – właściciel sąsiednich działek o numerach ewidencyjnych [...],[...] oraz [...] z obrębu ewidencyjnego numer [...], położonych w W. przy ulicy K. i F. – reprezentowany przez radcę prawnego G. L., zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2004 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.) poprzez uznanie, że ustalenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach ewidencyjnych o numerach [...],[...] oraz [...] z obrębu [...] przy ulicy P. w W. wypełnia ustawowe wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu na wskazanych wyżej działkach, pomimo że na działkach sąsiadujących, oznaczonych numerami [...],[...],[...],[...],[...] oraz [...] istnieje obecnie jedynie standardowa zabudowa jednorodzinna (nie-bliźniacza), a cały obszar zamknięty ulicami: P., K. i F., podobnie jak obszar na wschód od ulicy P. i obszar na zachód od ulicy F. ma charakter obszaru o niewielkiej intensywności zabudowy, zaś obiekt, jaki planuje wybudować inwestor na działkach ewidencyjnych o numerach [...],[...] oraz [...] z obrębu [...], w połączeniu z inwestycją, którą ten sam inwestor realizuje na działce o numerze ewidencyjnym [...], w sposób całkowity i nieodwracalny zmieni charakter całego obszaru.
Wskutek rozpatrzenia wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2021 roku, numer [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wyznaczenie obszaru analizowanego przez organ pierwszej instancji zostało przeprowadzone prawidłowo. Wskazano, że teren inwestycji położony jest na obszarze, w którym znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, stąd planowana inwestycja będzie stanowiła kontynuację funkcji występującej w sąsiedztwie. Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w odwołaniu podkreślono, że nie można uznać za brak kontynuacji funkcji zamiaru budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej zamiast w zabudowie wolnostojącej. Na potwierdzenie przedstawionej tezy powołano się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle którego kontynuacja funkcji w myśl w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i nie kolidujące z nią, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony.
Zatem, kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, względnie zagospodarowania terenu, a wystarczające jest, gdy nowa zabudowa (bądź zagospodarowanie terenu) nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2020 r., sygn. II OSK 450/20).
Po dokonaniu analizy zebranego materiału dowodowego Kolegium stanęło na stanowisku, że zaproponowane rozwiązania przestrzenne nawiązywać będą do bliskiego sąsiedztwa.
W ocenie organu odwoławczego w sprawie w sposób nie budzący wątpliwości poprzez sporządzoną analizę wykazano, że zamierzenie inwestycyjne spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskaźnik powierzchni zabudowy ustalono w wysokości średniej występującej w obszarze analizowanym. Nie można zatem uznać, że planowana inwestycja będzie odbiegała intensywnością od zabudowy istniejącej w sąsiedztwie. Ponadto wszystkie pozostałe parametry mieszczą się w zakresach występujących w obszarze analizowanym.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2021 roku, numer [...], wniósł do tut. Sądu R. Z. reprezentowany przez radcę prawnego G. L. (zwany "skarżącym"). Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2004 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.) poprzez uznanie, przez organy wydające w niniejszej sprawie decyzje w pierwszej i drugiej instancji, że ustalenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu dla Inwestycji wypełnia ustawowe wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu na wskazanych wyżej działkach, pomimo że na działkach sąsiadujących w stosunku do działek, na terenie których ma być realizowana Inwestycja, oznaczonych numerami [...],[...],[...],[...],[...] oraz [...], istnieje obecnie jedynie standardowa zabudowa jednorodzinna (nie-bliźniacza), a cały obszar zamknięty ulicami: P., K. i F. na terenie Dzielnicy [...], podobnie jak obszar na wschód od ulicy P. i obszar na zachód od ulicy F. ma charakter obszaru o niewielkiej intensywności zabudowy, zaś obiekt, jaki planuje wybudować inwestor na działkach ewidencyjnych o numerach [...],[...] oraz [...] z obrębu [...], w połączeniu z inwestycją, która ten sam inwestor realizuje na działce o numerze ewidencyjnym [...], w sposób całkowity i nieodwracalny zmieni charakter całego tego obszaru.
W uzasadnieniu skargi zakwestionowano ustalenie Samorządowego Kolegium odwoławczego odnośnie do uznania, że Inwestycja będzie stanowiła kontynuację funkcji występującej w sąsiedztwie w myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2004 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.). W ocenie skarżącego, Kolegium całkowicie pominęło okoliczności podnoszone w uzasadnieniu odwołania od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2020 r. Podniesiono, że na działkach sąsiadujących, oznaczonych numerami: [...],[...],[...],[...] oraz [...] istnieje obecnie jedynie standardowa zabudowa jednorodzinna (nie-bliźniacza) oraz, że obszar ten charakteryzuje się niewielką intensywnością zabudowy, zaś obiekt, jaki planuje wybudować Inwestor na działkach o nr ew. [...],[...] i [...] w połączeniu z inwestycją, którą ten sam Inwestor realizuje obecnie na działce nr ew. [...], w sposób całkowity i nieodwracalny zmieni charakter całego tego obszaru.
W ocenie skarżącego kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy daje w praktyce Inwestorowi możliwość wybudowania osiedla mieszkaniowego wielorodzinnego, gdyż inwestycja na działkach nr ew.: [...],[...],[...] i [...] może doprowadzić do powstania łącznie 7 domów jednorodzinnych (łącznie 4 budynki w zabudowie bliźniaczej) i jedynie z pozoru stanowi zabudowę jednorodzinną. Zdaniem skarżącego realizacja decyzji o warunkach zabudowania godzić będzie w obecny stan rzeczy i zmieni nieodwracalnie istniejący ład przestrzenny.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2020 r., w całości.
Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, gdyż powiela argumentację zawartą we wniesionym uprzednio odwołaniu, które zostało rozpatrzone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że materialnoprawną podstawę kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji, stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej "u.p.z.p.").
Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., którego naruszenie zarzuca skarżący: wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
- 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
- 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
W pkt 1 cytowanego przepisu została uregulowana tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, która wyraża się w kontynuacji funkcji istniejącej zabudowy oraz jej cech architektonicznych i urbanistycznych. Wynika z niej konieczność dostosowania nowej zabudowy do zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) oraz architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów), wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan zabudowy dotychczasowej. W konsekwencji zasada ta uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu, od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Regulacja ta ma o tyle istotne znaczenie, że jej celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego - zdefiniowanego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.
Sposób ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku (Dz.U. z 2003 r., poz. 1588, nr 164) w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle § 3 ust. 1 wskazanego Rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Sporządzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu ma zatem kluczowe znaczenie, co oznacza że dokument ten w znacznej mierze przesądza o wynikach całego postępowania prowadzonego w przedmiocie warunków zabudowy, niejako determinując treść wydawanej przez organ decyzji.
Jest ona zatem podstawowym elementem postępowania wyjaśniającego, stanowiącym jeden z głównych elementów materiału dowodowego. Co więcej, jej treść nie tylko pozwala stwierdzić, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy, ale też umożliwia dokonanie kontroli prawidłowości działania organów administracji. Z tego też względu powinna ona być sporządzona w sposób kompleksowy i szczegółowy, a przy tym jasno i jednoznacznie wskazywać, jakie kryteria oceny przyjął jej autor i dlaczego wyznaczył takie, a nie inne wskaźniki dla nowej zabudowy. Wyznaczone w wyniku analizy parametry oraz sprecyzowane na jej podstawie wnioski, powinny zaś wynikać z opisanego w jej części tekstowej rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (tj. na istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, układzie urbanistycznym), jak również na wyliczeniach matematycznych (por. wyrok WSA w Poznaniu z 14 lutego 2019 r., II SA/Po 877/18, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z kolei zgodnie z § 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku (Dz.U. z 2003 r., poz. 1588, nr 164) w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niniejsze rozporządzenie określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania:
- 1) linii zabudowy;
- 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;
- 3) szerokości elewacji frontowej;
- 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;
- 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).
W ocenie Sądu, analiza zagospodarowania obszaru, stanowiąca Załącznik nr 2 do Decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2020 roku, odpowiada ww. warunkom i została sporządzona w sposób prawidłowy, a ustalenia poczynione w oparciu o nią są wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Do analizy, na podstawie której ustalono parametry dla nowej zabudowy, przyjęto działki leżące w wyznaczonym obszarze, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
Wskazać należy, że w Załączniku nr 2 do Decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2020 roku ustalono wskaźniki nowej zabudowy na podstawie i w granicach ww. przepisów prawa. Ponadto teren posiada dostęp do drogi publicznej – ul. K. i P. Projektowane uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, co potwierdzają informacje uzyskane od Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] S.A. – w zakresie zaopatrzenia w wodę z wodociągu miejskiego i odprowadzania ścieków do kanalizacji miejskiej – oraz od I. sp. z o.o. – w zakresie zaopatrzenia w energię elektroenergetyczną z sieci miejskiej. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele rolnicze. Decyzja jest również zgodna z przepisami odrębnymi, a to m.in. ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz.U. z 2020 r., poz. 55), ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2019 r., poz. 1396 ze zm.), ustawą z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.), Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), ustawą z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1161).
Jednocześnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że niedopuszczalne jest zawężające rozumienie pojęcia kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników użytego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dla zdefiniowania tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, sprowadzające się tylko do zezwalania na powstanie w danym miejscu obiektów tożsamych z już istniejącymi. Zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym (np. budownictwa jednorodzinnego), a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju (np. wielorodzinnego), oczywiście uwzględniając wymogi ładu przestrzennego. Inaczej rzecz ujmując kontynuacja parametrów i cech zabudowy nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, wystarczające jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym.
Ponadto jedynym kryterium definiującym budynek mieszkalny jako jednorodzinny jest możliwość wydzielenia nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego. Wielkość budynku, ilość przewidzianych w nim pomieszczeń i ich rozkład oraz domysły, że budynek ten może w przyszłości być łatwo przekształcony, np. w budynek mieszkalny wielorodzinny lub budynek zamieszkania zbiorowego, nie stanowią kryteriów, które można brać pod uwagę dokonując kwalifikacji planowanej inwestycji jako budynku mieszkalnego jednorodzinnego. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2019 roku, sygn. II OSK 1816/17, LEX nr 2841316, por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2011 roku, sygn. II OSK 952/10, LEX nr 992669).
Tymczasem główne zarzuty skarżącego koncentrują się na braku kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, a tym samym niespełnieniu przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., co w konsekwencji, w jego ocenie, daje Inwestorowi możliwość wybudowania osiedla mieszkaniowego wielorodzinnego, podczas gdy na wyznaczonym obszarze istnieje jedynie zabudowa jednorodzinna.
W tym miejscu raz jeszcze należy wskazać, że decyzja nr [...] o warunkach zabudowy wydana przez Zarząd Dzielnicy [...] w dniu [...] września 2020 roku została wydana w oparciu o prawidłowo sporządzoną analizę zagospodarowania obszaru, która daje podstawę do stwierdzenia, że nowa zabudowa odpowiadać będzie charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Wbrew zatem przekonaniom skarżącego nowa zabudowa nie musi być tożsama z już istniejącymi obiektami na danych obszarze, a jedynie powinna być dostosowana do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych terenu przy zachowaniu wymogów ładu przestrzennego, co na kanwie niniejszej sprawy zostało zachowane i w sposób wyczerpujący poddane analizie przez organ pierwszej instancji.
Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, organy obu instancji słusznie uznały, że sporządzona w niniejszej sprawie analiza oraz pozostały materiał dowodowy, pozwalają na ustalenie warunków zabudowy opisanych w decyzji organu pierwszej instancji, co jednocześnie uzasadnia stwierdzenie, że nie doszło do naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a wydana decyzja spełnia wymogi nakazane przepisami prawa.
Przypomnieć ponownie należy, iż obszar analizowany wyznaczono w oparciu o § 3 wskazanego Rozporządzenia, przyjmując front działek od ul. K. W tak wyznaczonym obszarze znajdują się również budynki w zabudowie bliźniaczej.
Nie można nie dostrzec pewnej niestaranności sporządzonej analizy zagospodarowania obszaru. Niemniej znajdujące się w niej skreślenia i poprawki nie dotyczą parametrów kwestionowanych w niniejszym postępowaniu.
Reasumując, Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy to procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
Z tych wszystkich względów Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 t.j.)