Uzasadnienie
Burmistrz Miasta M. decyzją nr [...], wydaną dnia [...] stycznia 2003 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany i wydał P. G. I D. B. oraz W. i B. B. pozwolenie na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego – nadbudowę poddaszem użytkowym przeznaczonym na cele mieszkalne, zlokalizowanego w M. przy ul. R. [...] na działce o nr ew. [...].
Odwołanie od tej decyzji wnieśli T. i Z. R., właściciele sąsiedniej działki, podnosząc że budynek przeznaczony do rozbudowy znajduje się w odległości 0,75m od granicy z ich działką i nawet przed rozbudową zasłania nasłonecznienie ich budynku i działki. Po nadbudowie wysokość budynku zwiększy się, zasłoni dopływ słońca do sąsiedniego budynku i wpłynie na obniżenie wartości sąsiedniej nieruchomości.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją znak [...]wydaną dnia [...] marca 2005 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że z wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestorzy złożyli niezbędne dokumenty, opinie i uzgodnienia, złożyli również sporządzoną przez architekta "Analizę nasłonecznienia budynku", z której wynika, że wymagania w zakresie oświetlenia i nasłonecznienia budynku sąsiedniego będą spełnione. Odnosząc się do zarzutu odwołujących się dotyczącego niezgodnej z prawem odległości budynku objętego inwestycją od działki sąsiedniej, organ stwierdził, że kwestionowana decyzja dotyczy nadbudowy poddasza na istniejącym budynku, którego usytuowanie nie jest przedmiotem tego postępowania.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli T.z i Z. R. Wnosząc o nie wydanie inwestorom pozwolenia na rozbudowę budynku, skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 4 i art. 5 Prawa budowlanego, podnieśli również, iż wg nich odległości pomiędzy należącym do nich budynkiem a budynkiem inwestora i wysokość obiektu przesłaniającego są inne niż przyjęte w "Analizie nasłonecznienia budynku co powoduje, że wynikające z niej wyliczenia i wnioski nie są słuszne.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).
Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] wydana dnia [...] marca 2005 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, udzielająca pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego usytuowanego w odległości 0,75m od granicy z sąsiednia działką.
Zdaniem Sądu skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa. W myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, organ budowlany sprawdza:
- 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z:
- a) miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymogami ochrony środowiska,
- b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
- c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,
- 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
- 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.
Tak więc przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany był sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Dopiero w sytuacji spełnienia w/w wymagań organ zobowiązany jest do udzielania pozwolenia na budowę.
Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd stwierdził, iż przedstawiony przez inwestora i zatwierdzony w kontrolowanej decyzji projekt budowlany budynku nie został oceniony pod kątem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, tj. pod kątem spełnienia przez inwestycję wymogów wynikających z § 12 Rozporządzeni Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dni a14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie. Jest to konieczne, ponieważ wszelka "adaptacja" istniejącego już budynku, w szczególności wymagająca przeprowadzenia określonych robót budowlanych na gruncie obowiązującego Prawa budowlanego nazywana "przebudową" lub "rozbudową" jest tożsama z pojęciem "budowy", o czym świadczy przepis art. 2 ust. 2 tego prawa. Jest to nowa inwestycja, która wymaga pozwolenia na budowę, a udzielenie takiego pozwolenia uzależnione jest od spełnienia wymagań zawartych w przepisach Prawa budowlanego i warunków technicznych.
Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. oraz aktów wykonawczych do tej ustawy, do których należy zaliczyć Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie, mają charakter bezwzględnie obowiązujący i zgodność planowanej inwestycji z ich zapisami musi być sprawdzona przez organ administracyjny w każdym postępowaniu prowadzonym w sprawie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę.
W niniejszej sprawie organy nie dokonały sprawdzenia przedstawionego projektu pod kątem jego zgodności z § 12 wyżej cytowanego Rozporządzenia, naruszając przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, art. 138 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 lit. c, art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w wyroku.