Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2008r. Wojewoda [...] na wniosek K. J. stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w D. z dnia [...].12.1991r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego o powierzchni użytkowej 133,6 m2 w D. przy ul. G. [...] na dz. Nr [...] wydanej P. S. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że aktualny właściciel dz. nr [...] K. J. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...].12.1991r. We wniosku podniósł, że w dniu wydania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę nie istniała działka nr [...], ponieważ decyzją z dnia [...].08.1991r. została ona podzielona na działki nr [...] i [...].
Zatem decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w D. z dnia [...].12.1991 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla domu jednorodzinnego na dz. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
W rozpoznaniu tego wniosku organ I instancji wskazał, że zgodnie z ogólną zasadą trwałości decyzji ostatecznych, wyrażoną w art. 16 § 1 Kpa, decyzje ostateczne obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję, co może nastąpić tylko w przypadkach nadzwyczajnych, enumeratywnie wymienionych w przepisach prawa.
Przepisem prawa upoważniającym organ do stwierdzenia nieważności decyzji (w ściśle określonych przypadkach) jest art. 156 § 1 Kpa. Jednym z powodów stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. W dniu [...].09.2008r. wpłynęło pismo od D. A., w którym poinformowała ona, że nikt nie uzgadniał z nią budowy budynku jednorodzinnego na działce nr [...] i nie wyrażała zgody na lokalizację ww. budynku "w ostrej granicy naszej działki".
Przywołując treść art. 29 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego z 24.10.1974r., art. 28 tego Prawa oraz §47 ust. 1 rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975r. Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie nadzoru urbanistyczno — budowlanego organ wskazał, że z przepisów tych wynika, że załączony do pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego plan zagospodarowania działki winien był - być sporządzony na aktualnej mapie zasadniczej lub mapie ewidencji gruntów. Za aktualną mapę należy uznać taką, która odzwierciedla stan faktyczny granic działek w chwili wystąpienia o pozwolenie na realizację planowanej inwestycji.
Kierownik Urzędu Rejonowego w D. zatwierdził w dniu [...].08.1991r. projekt podziału działki nr [...] położonej przy ul. G. w D. o powierzchni 0,1699 ha stanowiącej własność Skarbu Państwa, a będącej w wieczystym użytkowaniu H. S. ¼, E. S. ¼, Z. P. 1/4 i S. P. 1/4. W wyniku zatwierdzonego podziału działki nr [...] powstały dwie działki o numerach: [...] o powierzchni 0,1591 ha — działka zabudowana i [...] o powierzchni 0,0108 ha — działka budowlana.
Analiza akt przedmiotowej sprawy wykazała, że wniosek o pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego został przez wnioskodawcę opatrzony datą [...].12. 1991r. Do wniosku o pozwolenie na budowę załączono projekt techniczny budynku jednorodzinnego wraz z Planem sytuacyjnym budynku mieszkalnego.
Decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w D. udzielająca pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego została wydana w dniu [...].12.1991r. czyli cztery miesiące po wydaniu decyzji o podziale działki nr [...]. Załączony do wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...].12.1991r. projekt techniczny Plan sytuacyjny budynku mieszkalnego został sporządzony na mapie sytuacyjno — wysokościowej w skali 1:500. Na mapie tej widoczna jest działka nr [...], która de facto w tym czasie już nie istniała. Użyta zatem do zaprojektowania Planu sytuacyjnego mapa sytuacyjno – wysokościową w skali 1:500 była nieaktualna w czasie składania wniosku o pozwolenie na budowę co stanowi rażące naruszenie §47 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno — budowlanego (Dz. U. Z 1975, Nr 8, poz. 48). Sporządzenie na nieaktualnej mapie Planu sytuacyjnego spowodowało, ze nie można było należycie ocenić czy projektowana inwestycja spełnia wymagania obowiązujących warunków technicznych.
Odwołanie od decyzji Wojewody [...] złożyła J. W. W wyniku jego rozpoznania decyzją z dnia [...] marca 2009r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...].10.2008r. w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w D. z dnia [...].12199 r.,
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że J. W., jest stroną postępowania — w rozumieniu art. 28 Kpa — albowiem jest współwłaścicielką nieruchomości oznaczonej nr [...]. Nieruchomość ta powstała w wyniku podziału działki numer [...] a ta z kolei z podziału działki numer [...] objętej przedmiotowym pozwoleniem na budowę.
Po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy przypomniał, że postępowanie nadzorcze jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny, w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, weryfikuje samo rozstrzygnięcie.
Po wnikliwej analizie akt sprawy stwierdzić należy, że badana w trybie nieważnościowym decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w D. z dnia [...].12. 991 r. nie jest obarczona żadną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa.
Wyjaśnienia wymaga fakt, że w rozpatrywanej sprawie Kierownik Urzędu Rejonowego w D. decyzją z dnia [...].08.1991 r., tj. przed dniem wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę, zatwierdził projekt podziału działki nr [...] położonej przy ul. G. w D., stanowiącej własność Skarbu Państwa, będącej w wieczystym użytkowaniu E. i H. S. oraz Z. i S. P.. W wyniku podziału powstały dwie odrębne nieruchomości o numerach [...] — działka zabudowana i [...] — działka budowlana.
Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy wskazuje, że inwestor —
P. S. — posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane działką nr ewid [...], która — jak wynika z pisma skarżącego z dnia [...].06.2008 r., została mu darowana w dniu [...].09.1991r. w formie aktu notarialnego (rep A nr [...]). Z odpisu księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości nr [...] obr. [...] w D. KW Nr [...] wynika, że P. S. wraz z J. S. byli użytkownikami wieczystymi w/w działki, co potwierdza wyżej poczynione ustalenia.
Z porównania projektu zagospodarowania terenu i projektu podziału działki nr [...] wynika, że sporna inwestycja została zaprojektowana na działce nr [...], tj. na tej części działki [...], z której w wyniku podziału wydzielono działkę nr [...]. Jakkolwiek pozwolenie na budowę zostało udzielone na budowę domu jednorodzinnego na działce nr [...], to jednak z ustaleń poczynionych powyżej wynika, że nie został naruszony art. 29 ust 5 ustawy z dnia 24.10.1974r Prawo budowlane albowiem inwestor wykazał, że dysponuje nieruchomością objętą sporną inwestycją tj. działką nr [...].
Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody [...], że do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono plan sytuacyjny budynku mieszkalnego sporządzony na nieaktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej, na której oznaczona była działka [...], nie zaś działki [...] i [...], powstałe w wyniku jej podziału. Powyższe jednak, choć narusza przepis §47 ust.1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego nie stanowi rażącego naruszenia prawa, skutkującego koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odnosząc się do zarzutu Skarżącej dotyczącego naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane organ wyjaśnił, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w D. z dnia [...].12.1991 r., złożył K.J. — obecny współwłaściciel działki nr [...], tj. nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę. W postępowaniu nieważnościowym organ administracji architektoniczno-budowlanej ustala krąg stron postępowania działając w oparciu o art. 28 Kpa. W związku z powyższym K. J. przysługuje przymiot strony postępowania.
Wobec faktu, że zaprojektowany dom jednorodzinny jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta D. zatwierdzonym uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy D. z dnia [...].12.1985r. oraz przepisami techniczno – budowlanymi organ uchylił decyzję Wojewody [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w D. z dnia [...].12.1991r.
A. J. działając w imieniu syna K. J. oraz jako kurator ubezwłasnowolnionej częściowo M. A. złożył skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].03.2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W skardze wniósł o: 1- uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].O3.2009r.
2- utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008. stwierdzającej nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w D. z dnia [...].12.1991.
W uzasadnieniu skargi przedstawiciel skarżących podniósł, że zawarte rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w decyzji jest bezzasadne, a przeanalizowanie zgromadzonego materiału dowodowego z akt sprawy przez GINB jest irracjonalne nieznajdujące oparcia w materiale dowodowym, prawnym i faktycznym w sprawie.
Zarzucił organowi naruszenie art. 35 kpa albowiem organ odwoławczy wydał decyzję po upływie terminów wskzanych w tym przepisie.
Wnoszący skargę zaprzeczył ażeby inwestor P. S. otrzymując pozwolenie na budowę spełnił wszystkie wymogi jakie nakładała na niego wtedy obowiązująca ustawa Prawo budowlane i rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska. Stanowczo podkreślił, że pozwolenie na budowę dotyczy działki nr [...]. Działka [...] różni się od działki nr [...] wielkością. Organ II instancji ustalił błędny stan prawny i faktyczny. Organ GINB przyjął, wbrew dokumentom, że wyjaśnienia wymaga fakt wydanej decyzji Kierownika Urzędu w D. z dnia [...]-08-1991. Z dokumentacji w sprawie wyraźnie wynika, że działka [...] powstała w wyniku podziału działki [...] w dniu [...]-08-1991.
Natomiast inwestor P. S. składając wniosek o pozwolenie na budowę w dniu [...]-12-1991r. i w tym samym dniu otrzymując to pozwolenie przedstawił projekt zabudowy, projekt techniczny, plan sytuacyjny na nieaktualnej mapie do celów projektowych bo dotyczący nie istniejącej działki [...], której nie był właścicielem.
GINB nie zważył, że miejscowy plan zagospodarowania terenu Miasta D. opiewał na starą nie istniejącą działkę [...], natomiast § 47. ust 1 w/w rozporządzenia wyraźnie wskazuje, że Plan zagospodarowania działki należy sporządzić na aktualnej mapie.
Dalej skarżący wskazał na §8 i 9 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym inwestor był zobowiązany do uzyskania od właściwego organu decyzji o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlaną. Ust. 2 pkt 1 określa teren (działkę budowlaną), na którym inwestycja może być zrealizowana, jego przeznaczenie oraz w razie potrzeby tereny strefy ochronnej. Inwestor takiej decyzji nie otrzymał. Wskazać także, że nowo wydzielona działka [...] posiada powierzchnię 108 m2, nie spełniając wymogów działki budowlanej. Z dokumentacji zebranej w sprawie wyraźnie wynika, że budowa została wzniesiona bez wymaganego pozwolenia na budowę, a zatem, że sporny budynek został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej. Z akt sprawy wynika, że inwestor, nie legitymując się ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] uzyskał [...]-12-1991 decyzję o pozwoleniu na budowę tego obiektu na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], faktycznie jednak obiekt ten wzniósł na działce nr [...].
Inwestor nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na budowę na działce nr [...] wobec tego sporny dom został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej. W tych warunkach w sprawie zastosowanie miał art. 48 ustawy – Prawo budowlane.
Dodatkowo skarżący wskazali, że J. W. nie jest stroną postępowania nieważnościowego w rozumieniu art. 28 kpa gdyż nie wykazała swojego interesu prawnego. W konsekwencji odwołanie zostało złożone przez nieuprawniony do tego podmiot.
Na rozprawie dnia 1 lutego 2010r. przyznany skarżącym w ramach udzielonego prawa pomocy pełnomocnik z urzędu wniósł o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji jednakże nie tylko z przyczyn w niej wskazanych. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.) Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym granicami i wnioskami skargi.
Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań – postępowaniu nieważnościowym, które stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 16 §1 kpa zasady trwałości decyzji administracyjnej.
Trafne są uwagi organu administracji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 kpa. Stanowisko takie reprezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest zatem ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156§1 kpa. Postępowanie takie ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7.03.1996 r. (IIIARN 70\95 OSNP 1996\18\258), w którym stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy.
Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Starosty J. z dnia [...].06.2008r. organ administracji architektoniczno - budowlanej ocenił że decyzja ta nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156§1 kpa, w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. Sąd nie podzielił w/w poglądu GINB. I tak - zgodnie z treścią art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane obowiązującej w dacie wydawania decyzji pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością (z zastrzeżeniem art. 29a). Przepis ten miał charakter bezwzględnie obowiązujący a ustawodawca poprzez użycie określenia "wyłącznie" położył szczególny nacisk na zaistnienie tej przesłanki to jest prawa dysponowania gruntem na cele budowlane. A zatem obowiązkiem organu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę było zbadanie czy inwestor takim prawem dysponował.
Nie wykazanie przez inwestora takiego prawa musiało skutkować odmową udzielenia pozwolenia na budowę. A zatem udzielenie pozwolenia na budowę pomimo niewykazania prawa do dysponowania gruntem stanowiło naruszenie art. 29 ust. 5 prawa budowlanego z 1974r. a naruszenie to ma charakter rażący.
Należy bowiem w tym miejscu wskazać na stanowisko doktryny i orzecznictwa sądowoaministracyjnego odnoszące się do kwestii rażącego naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.
W innym miejscu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, zamiast, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok z 30.03.2004 r. IVSA 3763\03 Lex 156952).
Z takim naruszeniem mamy – w ocenie Sądu – do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Z treści decyzji z dnia [...].12.1991r. wynika jednoznacznie, że inwestycja będąca przedmiotem tej decyzji ma być zrealizowana na działce nr ew. [...]. Tymczasem inwestor – w dacie składania wniosku legitymował się jedynie – jako jej właściciel - prawem do dysponowania nieruchomością o nr ew. [...]. Bez znaczenia przy tym pozostaje, że inwestycja faktycznie miała być zrealizowana na działce nr [...] to jest działce, która powstała w wyniku podziału nieruchomości o nr [...].
Należy bowiem zwrócić uwagę, że wcześniejszy podział działki spowodował, że budynek został zlokalizowany w granicy z działką sąsiednią (nr [...]). We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wnioskodawca zarzucił, że takie usytuowanie budynku było sprzeczne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie zezwalał na sytuowanie budynku w granicy a tym bardziej stykania się go z pasem jezdni. Organ w żaden sposób nie ustosunkował się do tej kwestii. Wprawdzie w uzasadnieniu organ odwoławczy zawarł ogólnikowe i lakoniczne stwierdzenie, że zaprojektowany budynek jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z [...].12.1985r. oraz przepisami techniczno budowlanymi jednakże stanowisko to nie zostało poparte żadnymi argumentami.
Co więcej w aktach sprawy brak jest pełnego tekstu uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego a co za tym idzie Sąd nie może zweryfikować prawidłowości poczynionych przez organ ustaleń. Powyższe wskazuje dodatkowo, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania a to art. 7, 77§1, 80 i 107§3 kpa.
Okolicznością, która jednak winna być wyjaśniona w pierwszej kolejności to kwestia posiadania przez J. W. interesu prawnego, który uzasadniałby przyznanie jej przymiotu strony w niniejszej sprawie. Nie ulega wprawdzie wątpliwości, że wnosząca odwołanie J. W. jest współwłaścicielką działek o nr [...], które powstały w wyniku podziału działki nr [...], powstałej z działki nr [...](wypisy z rejestru gruntów) jednakże sam fakt, że jej nieruchomość bezpośrednio graniczy z działką, na której została zrealizowana inwestycja nie uzasadnia przyznania jej takiego przymiotu. Zgodnie z reprezentowanym w doktrynie oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiskiem aby być uznanym za stronę postępowania w rozumieniu art. 28 kpa należy mieć nie jakikolwiek interes lecz musi to być interes prawny. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu-strony postępowania (tak m.in. wyrok NSA z dnia 27.09.1999r.
IVSA 1285/98 lex 47898). W okolicznościach niniejszej sprawy nie może ujść uwadze, że postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte wnioskiem następcy inwestora a odwołanie od decyzji stwierdzającej nieważność decyzji udzielającej pozwolenie na budowę zostało wniesione przez właściciela nieruchomości sąsiedniej. Organ winien zatem ustalić czy i w oparciu o jaki przepis prawny J. W. posiada interes prawny w kwestionowaniu takiego rozstrzygnięcia.
Reasumując zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania a to art. 156§1 pkt. 2 w zw. z art. 29 ust. 5 ustawy Prawo budowlane z 24.10.1974r. oraz art. 7, 77§1 i 107§3 kpa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jego konsekwencją była konieczność wyeliminowania wadliwej decyzji z obrotu prawnego.
Rozpoznając ponownie odwołanie organ odwoławczy ustali w pierwszej kolejności czy odwołująca posiada interes prawny w kwestionowaniu decyzji organu I instancji. Już tylko na marginesie należy wskazać, że sam fakt doręczenia jej decyzji organu I instancji nie uzasadnia stanowiska, że J. W. przymiot taki przysługuje. Następnie w zależności od wyników w/w oceny prawnej organ albo wyda decyzję w oparciu o art. 138§1 pkt. 3 kpa albo przeprowadzi uzupełniające postępowanie wyjaśniające, po którym wyda rozstrzygnięcie przewidziane przepisami kpa.
Natomiast nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego odnoszące się do tego, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej określonej w art. 48 Prawa budowlanego z 1994r. Podkreślić wszak należy w niniejszym postępowaniu - o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę – organ nie może wypowiadać się co do konieczności zastosowania przepisów dotyczących rozbiórki; jakiekolwiek ustalenia w tym zakresie dotknięte byłyby wadą nieważności skoro organem właściwym do prowadzenia postępowania w tym zakresie są organy nadzoru budowlanego (a nie architektoniczno budowlane).
I wreszcie – Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że sam fakt wydania pozwolenia na budowę w oparciu o nieaktualne mapy nie skutkuje wydaniem decyzji obarczonej kwalifikowana wada prawną. W takiej sytuacji doszło do naruszenia §47 rozporządzenia jednakże naruszenie to nie ma charakteru kwalifikowanego.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd w oparciu o art. 145§1 pkt. 1 lit. c oraz art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zostało oparte o treść rozdziału 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).