Uzasadnienie
W piśmie z 8 grudnia 2010 r., stanowiącym skargę na decyzję z 4 listopada 2010 r. [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji w pkt 2 i 4 w odniesieniu do wydanego zakazu wprowadzania do obrotu karmy oznaczonej sformułowaniem, że zawiera świeże mięso.
Decyzją tą [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...] uchylił w całości decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z [...] września 2010 r.(pkt.
1) i zakazał wprowadzania do obrotu karmy oznaczonej sformułowaniem, iż zawiera "świeże mięso" w przypadku, gdy dokumentacja towarzysząca przyjęciu surowca wskazuje na jego klasyfikację jako uboczny produkt pochodzenia zwierzęcego (pkt.
2) oraz nakazał przekazywać surowce kategorii 3 (przechowywane w temperaturze otoczenia) do zakładu przetwórczego w sposób zgodny z postanowieniami art. 6 ust. 2 oraz rozdziału VI załącznika II rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. U. UE.L.02.273.1 z późn. zm.) (pkt. 3), wyznaczając na realizację pkt. 2 i 3 decyzji termin 30 dnia od dnia doręczenia decyzji (pkt. 4).
W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części, skarżąca Spółka podniosła, że wprowadzanie jakichkolwiek zmian na opakowaniach, w terminie wskazanym w zaskarżonej decyzji, jest niemożliwe. Ponadto podniosła, że obowiązek wykonania przedmiotowych zmian w wyznaczonym terminie oznacza brak możliwości wprowadzania produktu na rynek w okresie kilku miesięcy. Skarżąca Spółka wskazała również, że przedmiotowy produkt jest sprzedawany w dwóch rodzajach opakowań: w puszkach i w saszetkach. Produkt ten podlega procesowi sterylizacji już po umieszczeniu go w opakowaniach jednostkowych, dlatego też nie ma możliwości usunięcia go z dotychczasowych opakowań i umieszczenia w nowych. Nie jest też możliwa zmiana etykiet umieszczanych na puszkach, we wskazanym w zaskarżonej decyzji terminie, gdyż są one umieszczane na puszkach maszynowo. Zrywanie starych i umieszczanie na puszkach nowych etykiet musiałoby być przeprowadzone ręcznie, co oznacza, że proces ten byłby bardzo czasochłonny i kosztowny, i znacznie utrudniłby wprowadzanie produktu na rynek.
Strona skarżąca wskazała ponadto, że opracowanie i przygotowanie nowych oznaczeń na opakowania karmy to proces długotrwały i kosztowny, i równie kosztowne byłoby jego odwrócenie w przypadku, gdyby decyzja została uchylona lub gdyby stwierdzono jej nieważność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ww. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i czyniły wstrzymanie wykonania uzasadnione. W postanowieniu z 25 stycznia 2006 r. (sygn. akt I GZ 1/06), Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż w art. 61 § 3 chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiona z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony postępowania administracyjnego.
Przy czym, jak zaznaczył NSA, w obu przypadkach (o których mowa w ww. § 3) chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. W postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/04) NSA również przyjął, iż w ww. przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Mając na uwadze powyższe należało uznać, iż skarżąca uzasadniając rozpoznawany wniosek nie przedstawiła okoliczności, które mogłyby uzasadniać jego pozytywne załatwienie.
Podniesiona przez skarżącą Spółkę groźba poniesienia szkody finansowej spowodowanej brakiem możliwości wprowadzania produktu na rynek w okresie kilku miesięcy, nie nosi znamion znacznej szkody, która nie będzie mogła być zrekompensowana. Ze swej istoty tego typu szkoda bowiem charakter odwracalny.
Na marginesie należy dodać, iż w przypadku wykonania decyzji, która następnie w wyniku uwzględnienia skargi zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, podmiot który poniósł w związku z tym straty, będzie mógł dochodzić odszkodowania na drodze cywilnoprawnej od właściwej jednostki organizacyjnej będącej stacio fisci Skarbu Państwa.
Reasumując, zdaniem Sądu, z przedstawionych przez Spółkę argumentów, jak i zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, iż w sprawie wstępują przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniające uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] z [...] listopada 2010 r. w zakresie pkt. 2 i 4 tej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.