Uzasadnienie
Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] marca 2008r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanego B. G. utrzymała w mocy decyzję Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] listopada 2007r. w sprawie odmowy nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności telekomunikacyjnej.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując zapis art. 14 ust. 3 Prawa budowlanego w brzmieniu zarówno przed, jak i po zmianie ustawą z dnia 28 maja 2005r., wskazał, iż wykształcenie wymagane do nadania uprawnień budowlanych musi być "pokrewne" lub "odpowiednie", zaś o tym, czy wykształcenie spełnia te warunki rozstrzygają przepisy rozporządzenia wydanego na podstawie art. 16 Prawa budowlanego.
Jak stwierdził organ odwoławczy rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (przepisy te powołał organ I instancji) zostało wydane na podstawie art. 16 ust. 1 i 1a Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym po 28 lipca 2005r.
i nie ma zastosowania do niniejszego postępowania. Jak wskazał dalej organ - skarżący uzyskał wyższe wykształcenie i rozpoczął praktykę przed 1 stycznia 2006r., a zatem spełnił warunki określone w art. 5 ustawy zmieniającej Prawo budowlane, a zatem będą miały do jego wniosku zastosowanie przepisy obowiązujące przed 1 stycznia 2006r. i wydane na ich podstawie wspomniane już rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 18 maja 2005r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.
Stosownie zaś do tego rozporządzenia wykształcenie zainteresowanego nie jest wystarczające, bowiem osoba ubiegająca się o uprawnienia bez ograniczeń w specjalności telekomunikacyjnej powinna skończyć aż dwa kierunki studiów tj. elektrotechnikę w specjalności z zakresu telekomunikacji oraz elektronikę i telekomunikację w specjalności z zakresu telekomunikacji. Zważywszy, że zainteresowany ma ukończone tylko jedne studia, a więc nie posiada on wykształcenia wymaganego do uzyskania uprawnień budowlanych bez ograniczeń we wskazanej specjalności, niemożliwe jest dopuszczenie do egzaminu na uprawnienia w żądanym zakresie w świetle art. 14 ust. 3 Prawa budowlanego.
Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł zainteresowany, domagając się jej uchylenia i dopuszczenia do egzaminu.
Skarżący nie zgadza się z decyzją Komisji, gdyż uważa, że ukończona przez niego specjalność jest właściwą z zakresu telekomunikacji, podczas gdy Komisja jako jedyną wskazuje specjalność o nazwie "telekomunikacja".
W ocenie skarżącego interpretacja przepisów rozporządzenia jest bezzasadna i budzi wątpliwości, jak również nie rozstrzyga kwestii odpowiedniego wykształcenia dla uprawnień w tej specjalności, przypadku nadania już uprawnień osobie z identycznym wykształceniem, a także wydawania absolwentom ze specjalności aparatura elektroniczna książek praktyk zawodowych niezbędnych do nabycia uprawnień w zakresie telekomunikacji.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego.
Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Objęta kontrolą sądową decyzja dotyczy uprawnień budowlanych. Warunki uzyskania tych uprawnień zostały określone w art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Do dnia 1 stycznia 2006 r., nim weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2005r. nowelizująca Prawo budowlane, warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych bez ograniczeń było posiadanie odpowiedniego wykształcenia wyższego (magisterskiego, jak i zawodowego). Po zmianie przepisu art. 14 ust. 3 Prawa budowlanego wymogi uzyskania uprawnień zostały podwyższone tzn. dla uzyskania uprawnień budowlanych bez ograniczeń konieczne stało się posiadanie wykształcenia wyższego magisterskiego. W ustawie zmieniającej art. 14 ust. 3 znalazły się też przepisy przejściowe dotyczące "spraw w toku". W myśl art. 5 tej ustawy, w stosunku do osób ubiegających się o uprawnienia budowlane, które przed dniem wejścia jej w życie tj. przed 1 stycznia 2006r. uzyskały wykształcenie wymagane na podstawie przepisów dotychczasowych oraz rozpoczęły odbywanie wymaganej praktyki, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Zgodnie z art. 14 ust. 3 ustawy wykształcenie musi być "odpowiednie" lub "pokrewne". Czy te warunki są spełnione, rozstrzygają przepisy rozporządzenia wydanego na podstawie art. 16 ustawy Prawo budowlane tj. przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U z 2005 r. Nr 163, poz. 1364).
Zważywszy, że zainteresowany uzyskał wykształcenie wyższe i odbył praktyki przed datą 1 stycznia 2006r., do rozpoznania jego wniosku, zgodnie z art. 5 ustawy zmieniającej miałyby zastosowanie przepisy dotychczasowe, a więc wskazane wyżej rozporządzenie wykonawcze z dnia 18 maja 2005r. wymagające ukończenia na dwóch kierunkach studiów w specjalności z zakresu telekomunikacji. Jednakże zainteresowany legitymował się tytułem magistra inżyniera tylko na kierunku elektronika i telekomunikacja (muszą to być studia w specjalności z zakresu telekomunikacja), a zatem nie spełniał on warunków wykształcenia wymaganych dla zastosowania art. 5 tej ustawy, tj. zastosowania przepisów dotychczasowych przy ubieganiu się o uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej.
Tym samym w sprawie skarżącego organ winien był orzekać na podstawie przepisów aktualnie obowiązujących, a więc rozporządzenia wykonawczego z dnia 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U 83/06, poz. 578).
Jak wskazał organ I instancji w oparciu o materiał sprawy, skarżący ukończył studia wyższe na kierunku elektronika i telekomunikacja, ale w zakresie aparatura elektroniczna tj. uzyskał wykształcenie, które nie jest ujęte w załączniku nr 1 do wyżej wymienionego rozporządzenia. Mimo tego Komisja Kwalifikacyjna rozważała możliwość zastosowania § 29 rozporządzenia, który zezwala na indywidualne rozpatrzenie uzyskanego wykształcenia pod kątem ewentualnej tożsamości z programem nauki kierunków ujętych w załączniku. Przeprowadzona analiza wykazała jednak, że program studiów ukończonych przez zainteresowanego w zakresie aparatury elektronicznej nie zawierał dodatkowych treści programowych, związanych z telekomunikacją, a zatem nie było możliwości zastosowania w niniejszym przypadku § 29 rozporządzenia.
Wbrew zarzutom skargi ustalenia przeprowadzone przez organ nie opierają się na swobodnym uznaniu, lecz wynikają z zastosowania obowiązujących przepisów określających w sposób wyraźny wymogi wobec ubiegającego się o nadanie uprawnień.
Co prawda, organ odwoławczy nieprawidłowo przeprowadził rozumowanie dotyczące zastosowania przepisów dotychczasowych w myśl zapisu art. 5 ustawy zmieniającej Prawo budowlane i wyprowadził stąd wniosek, że zainteresowany spełnił wymogi rozporządzenia z 18 maja 2005r. w zakresie wykształcenia co stanowi o rozbieżności uzasadnienia z sentencją orzeczenia, tym niemniej to uchybienie proceduralne nie miało wpływu na wynik rozstrzygnięcia, którym utrzymana została w mocy prawidłowa decyzja organu I instancji.
Okoliczność, że skarżący nie zgadza się z argumentacją Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej w zakresie specjalności jaką ukończył, pozostaje bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia bowiem wyżej przytoczone przepisy ustawy i rozporządzenia wyraźnie określają wymóg ukończenia określonego rodzaju studiów we wskazanym kierunku i zakresie dla uzyskania uprawnień, o które chodzi w sprawie. Również za pozostającą bez znaczenia w sprawie należy uznać argumentację skargi o zdobyciu uprawnień przez absolwenta tej samej specjalności i kierunku, bowiem kontrola sądowa dotyczy decyzji wydanej w sprawie skarżącego.
Nie znajdując podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa, mającego istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako bezzasadną w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)