Uzasadnienie
[...],[...],[...],[...],[...],[...] wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2016 r. znak [...], który uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2015 r. oraz w części dotyczącej wniosków: [...],[...],[...] – odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2014 r., a w pozostałej części dotyczącej wniosków: [...],[...],[...] i [...] umorzył postępowanie organu I instancji (nieważnościowe). Starosta [...] decyzją z [...] listopada 2014 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] i [...] (aktualnie [...] po przeniesieniu pozwolenia decyzją Starosty [...] z [...] stycznia 2015 r. nr [...]) pozwolenia na budowę 12 budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz zjazdu na drogę gminną wraz z infrastrukturą zewnętrzną, na działkach nr [...] i [...] w m. [...] gm [...].
W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazali z kolei, że za wstrzymaniem wykonania decyzji "Starosty [...]" przemawia argument, że konieczne jest aby budowa nie była kontynuowana gdyż wiąże się to zarówno z nakładami ze strony inwestora, jak i stanowi dalszą ingerencję w działki gruntu w sposób rażąco sprzeczny z planem miejscowym i wymogami ochrony środowiska dla obszarów chronionego krajobrazu. Kontynuacja budowy może wywołać skutki w zakresie stosunków wodnych, obciążenia działki oraz osuwania się terenu skarpy czyli trudne do odwrócenia skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które decyzja ta wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. Należy zatem wstępnie rozważyć czy zaskarżony skargą akt, ze względu na charakter zawartego w nim rozstrzygnięcia, w ogóle może podlegać wstrzymaniu.
W doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie - nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady nie nadają się do wykonania wszelkie orzeczenia kasacyjne, odmowne a także orzeczenia umarzające, gdyż nie stanowią one aktów wywołujących skutki materialnoprawne. A zatem decyzja kasacyjna, jako akt mający charakter czysto procesowy, co do zasady, nie podlega wstrzymaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, s. 122; T. Woś, H. Knysiak -Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295-296; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, Zakamycze, Kraków 2006, s. 160; postanowienie NSA z 21 stycznia 2011 r. sygn. II OZ 3/11; postanowienie NSA z 8 czerwca 2010 r. sygn. II OZ 489/10; postanowienie NSA z 15 listopada 2005 r. sygn. II OZ 978/05; postanowienie NSA z 24 lutego 2011 r. II OZ 108/11).
Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie i zarazem przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja, którą Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2015 r. (stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2014 r.) oraz w części dotyczącej wniosków: [...],[...],[...] – odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2014 r., a w pozostałej części dotyczącej wniosków: [...],[...],[...] i [...] umorzył postępowanie organu I instancji (nieważnościowe). A zatem, zaskarżona decyzja organu odwoławczego nie posiada cechy wykonalności. Jest decyzją kasacyjną, odmowną i umarzającą postępowanie nieważnościowe. Decyzja kasacyjna nie podlega wykonaniu. Decyzja odmowna nie podlega wykonaniu.
Również decyzja umarzającą postępowanie nieważnościowe nie podlega wykonaniu. Samo wstrzymanie wykonania odmowy stwierdzenia nieważności decyzji i umorzenia postępowania nieważnościowego nie zniesie skutków jakie wywołuje decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym. Jej odmowny charakter nie rodzi bowiem skutków prawnych związanych z możliwością realizacji inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Zaznaczyć trzeba, że źródłem praw i obowiązków podlegających wykonaniu jest ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W takiej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu, wnioskodawcy nie wykazali również w sposób dostateczny i przekonywujący o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków przez decyzję Starosty [...] o pozwoleniu na budowę. Ogólnikowe twierdzenia o nakładach ze strony inwestora, oraz dalszej ingerencji w działki gruntu w sposób rażąco sprzeczny z planem miejscowym i wymogami ochrony środowiska dla obszarów chronionego krajobrazu, a także możliwość wywołania skutków w zakresie stosunków wodnych, obciążenia działki oraz osuwania się terenu skarpy nie zostały w żaden sposób rozwinięte, uzasadnione i poparte rzetelną oceną.
W rozstrzyganej sprawie brak argumentów, które wspierają powyższe stanowisko, powoduje oddalenie wniosku jako niekompletnie nieuzasadnionego, niepopartego właściwą argumentacją.
Dodać w tym miejscu należy, że Sąd na etapie badania wniosku o wstrzymanie wykonania nie bada skargi ani zaskarżonej decyzji. Tego Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy.
Jednocześnie należy wskazać, że orzekanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania nie przesądza o ostatecznym wyniku sprawy, w której zostanie zbadane, biorąc pod uwagę kwestię legalności, czy zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.