Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] lutego 2013r. znak: [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 113 § ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zmianami) zwanej dalej K.p.a., sprostował oczywistą omyłkę w swoim postanowieniu z dnia [...].01.2013 znak: [...] przedłużającym termin przedłożenia w tutejszym urzędzie dokumentów wymaganvch postanowieniem nr [...] z dnia [...].11.2012, nakładającym obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w dokumentacji załączonej do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce numer ewidencyjny [...] w miejscowości [...] w następujący sposób - na stronie pierwszej w wierszu 6 było: "Pana M. M. z dnia 2012.06. 11". powinno być: " Państwa K. i A. Z. z dnia 2013.01.11"
W ocenie Starosty [...] w w/w postanowieniu błędnie wpisano imię i nazwisko Inwestorów oraz datę rozpatrywanego wniosku, a błąd ten miał charakter oczywistej omyłki.
Na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] lutego 2013 o sprostowaniu omyłki zażalenie złożyła O. P., działająca przez pełnomocnika - radcę prawnego B. B..
Po rozpatrzeniu zażalenia O. P., Wojewoda [...] postanowienie z dnia [...] marca 2013r. Nr [...], na podstawie art.138 §1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2013r. znak [...] Starosty [...], wskazując w uzasadnieniu, że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji trafnie uzasadnienił skarżone postanowienie, wyjaśniając że zawarty w w/w postanowieniu błąd stanowi oczywistą omyłkę.
Wojewoda wskazał, że z materiału dowodowego, zebranego w sprawie, wynika jednoznacznie, że inwestorem inwestycji, której dotyczyło postępowanie są K. i A. Z., którzy w dniu 11.01.2013r. złożyli wniosek o przedłużenie terminu uzupełnienia dokumentacji w sprawie. Tym samym, wpisanie w w/w postanowieniu błędnego imienia i nazwiska i daty złożenia wniosku, jest oczywistą omyłką powstałą w czasie przygotowania postanowienia.
Postanowienie Wojewody [...] zostało zaskarżone w całości przez O. P., działającą przez pełnomocnika - radcę prawnego B. B.. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisu 113 § 1 K.p.a..
Zdaniem Strony skarżacej, Wojewoda [...] nie odniósł się do zarzutu, iż omyłka ta dotyczy błędu o charakterze merytorycznym. Strona skarżąca wskazała, że omyłka polegała na błędnym oznaczeniu inwestora i daty wniosku, a zatem polegała na wskazaniu, iż postanowienie, przedłużające termin złożenia dokumentów, zapadło w całkowicie innej sprawie, toczącej się z wniosku złożonego przez inną stronę, w zupełnie innej dacie. Zdaniem Strony wskazany przez organ przepis dotyczy takich sytuacji, w których na skutek uchybień mających miejsce na etapie edycji zostały w orzeczeniu zawarte drobne błędy, które nie wpływają w żaden sposób na sens rozstrzygnięcia ani nie dotyczą kwestii merytorycznych. Chodzi więc o błędy widoczne, oczywiste i nie budzące wątpliwości. Tymczasem wadliwość "sprostowanego" przez organ I instancji postanowienia jest znacznie większej wagi, ponieważ dotyczy określenia strony – inwestora, na którą został nałożony obowiązek oraz postępowania, w którym ten wniosek został złożony. Jest to zatem błąd merytoryczny.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona.
W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewody [...], który postanowieniem z dnia [...] marca 2013r. Nr [...], utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2013r. znak [...] Starosty [...] prostujące oczywistą omyłkę w postanowieniu Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013r. przedłużającym termin przedłożenia w tutejszym urzędzie dokumentów wymaganvch postanowieniem nr z dnia 2012.11. [...] nakładającym obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w dokumentacji załączonej do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce numer ewidencyjny [...]w miejscowości [...].
W postanowieniu z dnia [...] stycznia 2013r. Starosta [...] na stronie pierwszej w wierszu 6 napisał, że rozpatruje wniosek “Pana M. M. z dnia 2012.06.11" mimo, że w aktach znajduje się wniosek o przedłużenie terminu K. i A. Z. z dnia 11.01.2013r. (k. 5). Również z uzasadnienia postanowienia przedłużającego termin wynika, że organ rozpatrywał wniosek K. i A. Z.. Postanowienie to zostało doręczone stronom postępowania wsród których nie wymieniono osoby M. M.. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że to nazwisko znalazło się całkowicie przypadkowo w treści postanowienia w wyniku oczywistego błędu pisarskiego.
Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia był przepis art. 113 § 1 w związku z art. 126 k.p.a. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. mogą być wyłącznie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki".
Za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu (por. wyroki NSA z dnia 24 września 2009 r. w sprawie II OSK 1439/08 czy z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie I OSK 323/10). Omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów, czy nawet daty.
Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, a więc tylko omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. II SA/Gd 155/11, LEX nr 821530).
Istotną cechą błędu lub innej omyłki, pozwalającą na zastosowanie trybu sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. jest jego oczywistość. Oczywistość tę można stwierdzić porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2008 r., sygn. I OSK 1502/07, LEX nr 516777).
W orzecznictwie (por. m.in. wyroki NSA z dnia 30 września 2008 r. w sprawie I OSK 1502/07 i z dnia 26 września 2008 r. w sprawie II FSK 943/07) i doktrynie powszechnie przyjęty jest pogląd, że sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do merytorycznej zmiany lub uzupełnienia rozstrzygnięcia, co zdaniem Sądu, nie zachodzi w niniejszej sprawie.
Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszcza prostowanie w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nazwy inwestora, błędnie podanej w decyzji (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. II OSK 866/10, LEX nr 1081936).
Przenosząc zatem powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skargi dopuszczalne było dokonanie sprostowania postanowienia Starosty z dnia [...] stycznia 2013r.
Analiza przedłożonych akt administracyjnych wskazuje, że istotnie wniosek o przedłużenie terminu na złożenie poprawionego projektu budynku gospodarczego na działce [...] w miejscowości [...] złożyli K. i A. Z., a osoba błędnie wskazana w prostowanym postanowienie nie występuje w kontrolowanym postępowaniu. Powyższe wskazuje, na oczywistość omyłki i brak wątpliwości co do osoby inwestora oraz stron tego postępowania.
Istotną cechą błędu pozwalającą na zastosowanie trybu sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie podzielając stanowiska Strony skarżącej, wskazującej na błąd merytoryczny nie podlegający sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 K.p.a. skargę oddalił.