Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] listopada 2006 r. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 i art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku ze zgłoszeniem przez [...] Sp. z o.o. robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej nietrwale związanej z gruntem na obszarze kolejowym na wysokości km 9.170 linii kolejowej W. –K. w rejonie wiaduktu nad torami kolejowymi w ciągu Al. [...] w W., wniósł sprzeciw na ich wykonanie.
W uzasadnieniu organ podał, że proponowana lokalizacja tablicy reklamowej znajduje się na obszarze kolejowym w rozumieniu ustawy z dnia 28 marca 2003 r., - o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2003r. Nr 86 poz. 789). Stosownie do postanowień § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10.11.2004r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowania budowli i budynków, drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. z 2004r. Nr 249, poz. 2500), budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20m, z zastrzeżeniem ust. 3 tj. cyt. "przepisu ust. 1 nie stosuje się do budowli i budynków przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania linii kolejowej oraz do obsługi przewozu osób i rzeczy".
Zdaniem organu wskazany przepis jednoznacznie określa, iż na obszarze kolejowym mogą być zlokalizowane jedynie obiekty kolejowe i inne służące obsłudze ruchu kolejowego.
Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka [...] z siedzibą w W. podnosząc, że ustalenia nie znajdują uzasadnienia w przepisach prawa wskazanych w zaskarżonej decyzji. Regulacja § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10.11.2004 r. dotyczy budowli i budynków, podczas gdy na podstawie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego tablica reklamowa, o której mowa w zgłoszeniu [...] nie mieści się w definicji żadnego z tych obiektów. Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, budowlami są bowiem tylko wolnostojące, trwale z gruntem związane tablice reklamowe. Tymczasem tablica reklamowa, której dotyczyło zgłoszenie [...], nie jest obiektem trwale związanym z gruntem.
Skarżąca podała również, że zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych obejmowało wykorzystanie nośnika pod reklamę kolejową, a Wojewoda [...] nie uwzględnił tego faktu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, nie uwzględnił również dołączonych do zgłoszenia dokumentów wykazujących, że zarządcy terenów kolejowych zweryfikowali planowane prace budowlane i potwierdzili ich zgodność z prawem i brak kolizji z eksploatacją obiektów kolejowych i bezpieczeństwem na terenie kolejowym. Organ nie wziął także pod uwagę treści art. 57 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, który pozwala, w przypadkach szczególnie uzasadnionych, na odstępstwo od warunków usytuowania budynków lub budowli po uzyskaniu opinii właściwego zarządcy.
Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] marca 2007 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 1999 r. w sprawie II SA 1617/98, że za obiekt budowlany uważa się między innymi: wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, które z uwagi na swoje wymiary, aby wytrzymać siłę wiatrów i innych zjawisk atmosferycznych powinny być w odpowiedni technicznie sposób powiązane trwale z gruntem, nawet jeśli nie będą zagłębione w ziemi. Ponieważ projektowana tablica ma wymiary 4m x 8m, w ocenie organu odwoławczego, jest ona niewątpliwie budowlą polegającą w pełni regulacji przepisów art. 53 ust. 2 i 4 ustawy o transporcie kolejowym.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka [...].
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, pełnomocnik skarżącego podniósł, że zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane budowlami są wolnostojące, trwale z gruntem związane tablice reklamowe. Tymczasem tablica reklamowa, której dotyczy zgłoszenie w nin. sprawie, nie jest obiektem trwale związanym z gruntem. Z tych przyczyn, przedmiotowe prace nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i brak jest podstaw do wniesienia sprzeciwu na zainstalowania przedmiotowej tablicy reklamowej.
W zaskarżonej decyzji nie zostały ustalone i uwzględnione podstawowe dane, dotyczące przedmiotowego terenu działki. W przypadku, gdy przedmiotowa działka ewidencyjna jest zabudowana innymi obiektami, niż wskazane w w/w art. 4 pkt 8 ustawy o transporcie kolejowym, należy uznać, że nie stanowi obszaru kolejowego, gdyż wówczas nie jest przeznaczona wyłącznie na cele wskazane w w/w art. 4 pkt 8.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie przeprowadził postępowania dowodowego, w celu ustalenia podstawowej okoliczności, dotyczącej podstaw faktycznych stosowania przepisu, powołanego, jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji, definiującego obszar kolejowy. Skarżący podniósł też, ze organ pominął i nie odniósł się do zarzutów odwołania, a przede wszystkim do dokumentów wskazujących na stanowisko zarządcy terenów kolejowych.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 kpa. Ponadto uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa.
Zasady prawdy obiektywnej wyrażone w art. 7 kpa oraz zasada zupełności postępowania dowodowego zawarta w art. 77 § 1 kpa, nakładają na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie, obowiązek ustalenia prawdziwego stanu faktycznego na podstawie zebranego materiału dowodowego.
Okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają być ustalone przez organy w taki sposób, aby odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego.
Jak wskazuje art. 80 kpa, tylko w przypadku zebrania przez organ i rozpatrzenia całości materiału dowodowego możliwa jest prawidłowa ocena konkretnej sprawy i prawidłowe rozstrzygnięcie o prawach strony.
Organ rozpatrujący sprawę powinien więc rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone w sprawie w ich wzajemnej łączności.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 140 kpa, organ odwoławczy tak samo jak organ I instancji związany jest przepisami art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, a dodatkowo jeśli w jego ocenie istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ to może skorzystać z przepisu art. 136 kpa dającego możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy naruszyły omówione przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dni a7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w jego brzmieniu obowiązującym od 24 grudnia 1997 r., po zmianie przez art. 1 pkt 12b ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. – o zmianie ustawy – Prawo budowlane ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. nr 111, poz. 726) instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych, usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym nie wymaga pozwolenia na budowę.
Zmianą powyższą wyeliminowano z treści art. 29 ograniczenie polegające na ustaleniu, że pozwolenia na budowę nie wymaga jedynie instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych wykonanych na istniejących obiektach budowlanych.
Z porównania treści przepisu art. 29 Prawa budowlanego sprzed i po zmianie obowiązującej od 24 grudnia 1997r. jednoznacznie wynika, że instalacja tablic reklamowych jest możliwa również na gruncie. Taka interpretacja art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego prowadzi do wniosku, że instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach budowlanych wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi, niezależnie od ich wielkości ani od tego czy są one trwale związane z gruntem, czy też ustawione na konstrukcji naziemnej.
Będąca przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymywała w mocy decyzję Wojewody [...] wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia wykonania instalacji tablicy reklamowej na obszarze kolejowym, a więc objętym działaniem ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym.
Wnosząc sprzeciw organ przyjął, że zgłoszone roboty budowlane naruszają art. 53 w/w ustawy, bowiem na obszarze kolejowym nie ma możliwości lokalizowania innych obiektów niż kolejowe i inne służące obsłudze ruchu kolejowego, a wobec tego zasadnym jest podjęcie decyzji na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.
Należy jednak zauważyć, że aby wnieść sprzeciw organ powinien mieć całkowitą pewność o jaki teren chodzi i jaki jest status tego terenu (teren kolejowy czy teren poza obszarem kolejowym) zwłaszcza, że przy sprzeciwie powołano jako jego podstawę naruszenie innych przepisów niż przepisy prawa budowlanego. Zważywszy, że w sprawie chodziło o zapisy ustawy o transporcie kolejowym określające usytuowanie różnych obiektów w sąsiedztwie linii kolejowych, koniecznym było w przypadku ustalenia statusu konkretnego obszaru, ustalenie też odległości obiektu od linii kolejowych bądź od granicy obszaru kolejowego.
Z akt sprawy nie wynika, aby organ takie ustalenia poczynił. Inwestor dokonujący zgłoszenia powinien określić ich rodzaj, zakres i sposób wykonywania, a także obok oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dołączyć także odpowiednie szkice lub rysunki oraz pozwolenia, uzgodnienia i opinie. Taka dokumentacja podlega ocenie organu.
W przedmiotowej sprawie nie było wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów istotnego dla ustalenia, czy określony teren stanowi obszar kolejowy w rozumieniu ustawy.
Rzeczą organu było więc wydanie postanowienia nakładającego na zgłaszającego, obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, a także przeprowadzenie ustaleń w zakresie statusu prawnego i faktycznego terenu, jego powierzchni i istnienia na nim zabudowań z określeniem ich przeznaczenia.
Tego rodzaju ustalenia nie zostały przeprowadzone przez organ.
Nadto organy nie odniosły się na żadnym etapie postępowania do faktu, iż skarżąca spółka zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych w postaci instalacji tablicy reklamowej przy wykorzystaniu nośnika pod reklamę kolejową oraz dokonała uzgodnienia dotyczącego usytuowania tablic reklamowych z zarządcą terenu PKP Polskie Linie Kolejowe SA Zakładem Linii Kolejowych w [...].
Nie przesądzając o treści rozstrzygnięcia należy zatem uznać, iż decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w wyroku.