Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 września 2015 r. przyznano J. K. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie pełnomocnikiem skarżącego wyznaczyła adw. A. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 lutego 2016 r. odrzucił skargę J. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., z uwagi na jej złożenie z uchybieniem ustawowego terminu.
W dniu 8 marca 2016 r. adw. A. B. złożył w imieniu skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Postanowieniem z dnia 12 maja 2016 r. Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Adw. A. B. złożył w imieniu skarżącego zażalenie na to postanowienie, wraz z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2016 r. oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 12 maja 2016 r.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku adw. A. B. z dnia 8 marca 2016 r., dotyczącego przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.
W odniesieniu do tego wniosku zastosowanie znajduje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 461), bowiem § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje stosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Adw. A. B. po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia z dnia 11 lutego 2016 r. o odrzuceniu skargi złożył w imieniu J. K. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który został rozpoznany przez ten Sąd postanowieniem z dnia 12 maja 2016 r. W ocenie referendarza sądowego brak jest podstaw do przyznania wynagrodzenia za tę tylko czynność. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. nie daje podstaw prawnych do zasądzania odrębnych opłat za poszczególne czynności procesowe podejmowane przez pełnomocnika przed sądem pierwszej instancji, np. za złożenie wniosku o przywrócenie terminu, wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji itp., wynagrodzenie przysługuje za całokształt działań pełnomocnika. Stawki określone w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia dotyczą reprezentowania strony przed sądem pierwszej instancji w postępowaniu "głównym", nie zaś w postępowaniach wpadkowych, o charakterze ubocznym wobec postępowania uruchomionego skargą.
W ocenie referendarza sądowego brak jest zatem podstaw do uwzględnienia wniosku adw. A. B. zawartego w piśmie z dnia 8 marca 2016 r.
Pełnomocnikowi przysługuje natomiast wynagrodzenie za udzieloną skarżącemu pomoc prawną obejmującą sporządzenie i wniesienie zażalenia na postanowienie z dnia 12 maja 2016 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wniosek pełnomocnika o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w postępowaniu zażaleniowym podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
Zgodnie z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
W myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie (...).
Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym opłata maksymalna wynosi 240 zł.
W ocenie referendarza sądowego, mając na uwadze § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, uwzględniając charakter przedmiotowej sprawy, należało uznać, że opłata w wysokości 120 zł (1/2 opłaty maksymalnej) jest adekwatna do nakładu pracy pełnomocnika w niniejszej sprawie. Stawkę tę zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług.
Z uwagi na powyższe, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.