Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2006 roku nr [...], znak: [...] wydaną w trybie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r, nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 roku nr [...], znak: [...] którą nakazał J. P. całkowitą rozbiórkę dwukomorowego osadnika ścieków na działce przy ul. N. we wsi Z., gm. B. Organ w uzasadnieniu swego stanowiska podniósł, iż analiza materiału dowodowego wykazała, iż organ I instancji zasadnie wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie rozbiórki dwukomorowego osadnika ściekowego.
W sprawie niniejszej jak wynika z odręcznego szkicu sytuacyjnego, odległość osadnika ściekowego od granicy posesji B. i T. Z. wynosi ok. 70 cm. Taka lokalizacja osadnika narusza obecnie obowiązujące przepisy: § 31 ust. 1 pkt 3, § 36 ust. 2 pkt 2 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz. 690 z późn.zm.) oraz przepisy obowiązujące w latach 80 - § 21 ust. 1 pkt 3 i § 23 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. nr 17 poz. 62 z późn.zm.).
W dalszej części uzasadnienia organ powołał stanowisko sąsiadów skarżącego – B. i T. Z., dla których takie usytuowanie dwukomorowego osadnika ściekowego stanowi dużą uciążliwość na skutek ciągłego wylewania się nieczystości.
Organ prowadzący postępowanie nie dopatrzył się istnienia przesłanek umożliwiających legalizację przedmiotowego osadnika ścieków.
W skardze złożonej na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego J.P. zarzucił, iż wykonanie decyzji całkowicie uniemożliwi funkcjonowanie sześcioosobowej rodziny skarżącego.
W przypadku ustaleń negatywnych J.P. wnosił o pozwolenie zachowania dotychczasowego zbiornika na czas budowy kanalizacji tj. okres około 2 lat lub wybudowania nowego tymczasowego zbiornika.
W ocenie skarżącego oskarżenia sąsiadów – B. i T. Z. są podyktowane dużą dozą złej woli, a nie względami sanitarnymi jako dowód przedstawił potwierdzenia regularnego wywozu nieczystości przez specjalistyczną firmę. Przedmiotowy osadnik zdaniem J. P. spełnia wymogi technologiczne, ma pojemność 3,5 m i nie zagraża degradacji środowiska.
Skarżący domagał się zrozumienia i pozytywnego rozpatrzenia swojego odwołania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Przedmiotowa sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), który zgodnie z dyspozycją określoną w art. 1 § 2 w/w ustawy dokonuje kontroli aktu zaskarżonego pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Skarga nie jest zasadna, decyzja rozbiórkowa została wydana zgodnie z przepisami prawa.
Na wstępie należy podkreślić, iż przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest nakaz wykonania rozbiórki zbiornika i w tym zakresie Sąd bada zgodność zaskarżonej decyzji z prawem.
Poza sporem pozostaje fakt, iż przedmiotowy zbiornik na nieczystości płynne został wybudowany przez skarżącego samowolnie, co jest podkreślane w skardze, jedynie po wcześniejszym uzgodnieniu z sąsiadami.
Z ustaleń poczynionych przez organy administracji niewątpliwie wynika, iż skarżący dopuścił się samowoli budowlanej polegającej na wykonaniu osadnika ścieków bez wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę.
Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że jedynym sposobem przywrócenia sytuacji na gruncie do stanu zgodnego z prawem jest orzeczenie rozbiórki osadnika, brak jest bowiem przesłanek umożliwiających jego legalizację.
Przedmiotowy osadnik ściekowy jest usytuowany w odległości 70 cm od granicy posesji sąsiadów skarżącego – B. i T. Z. Sporny zbiornik powstał tam w latach 1978-1980, a jego pojemność łącznie wynosi ok. 3 m ³.
Takie usytuowanie zbiornika narusza przepis § 36 pkt 1 ust. obowiązującego obecnie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz. 690 z późn.zm.), w którym czytamy że odległość osadnika ścieków powinna wynosić co najmniej 7,5 m od granicy działki sąsiedniej.
Również w świetle przepisów obowiązujących w latach 80 (data budowy osadnika) tj. rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. nr 17 poz. 62 z późn.zm.) wynika że odległość szczelnych i krytych zbiorników do gromadzenia nieczystości ciekłych powinna wynosić co najmniej 7,5 m od granicy działki sąsiedniej (§ 23 ust. 1 pkt 2).
Biorąc powyższe rozważania pod uwagę i odnosząc je do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż skarżący ponad dziesięciokrotnie zmniejszył wymaganą odległość zbiornika na nieczystości płynne od granicy z działką sąsiadów – B. i T. Z. Pełnomocnik skarżącego J. P. w trakcie rozprawy (protokół rozprawy z 10 października 2006 roku) przyznał, iż skarżący wybudował przedmiotowy zbiornik niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, ale jednocześnie podniósł możliwość legalizacji takiej samowoli budowlanej na gruncie ustawy Prawo budowlane z 1974 roku.
Stanowisko to Sąd uznał za chybione w świetle regulacji prawnej art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 roku.
Przepis ten w ust. 2 wyraźnie stanowi, iż obiekty budowlane lub ich części wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce, gdy organ administracji stwierdzi, iż obiekt budowlany lub jego część powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Właśnie taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie.
Sąsiedzi B. i T. Z. podkreślają dużą uciążliwość usytuowania zbiornika z uwagi na skutek ciągłego wylewania się nieczystości.
Bez znaczenia w sprawie jest fakt, iż nieczystości są regularnie wybierane skoro mimo tego uciążliwość występuje.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi, iż decyzja rozbiórkowa uniemożliwi prawidłową egzystencję rodzinie skarżącego należy stwierdzić, iż skarżący powołuje się jedynie na swój interes faktyczny, który nie jest prawnie chroniony i brak podstaw do uwzględnienia zarzutu.
Skarżący powinien wykazać się posiadaniem interesu prawnego i wskazać normę prawa, która czyniłaby wadliwą decyzję organu administracji (zob. wyrok NSA z 14 października 1999 roku, IV SA 1866/97).
W świetle powyższych rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż zasadnym jest nakaz rozbiórki przedmiotowego osadnika z uwagi na brak przesłanek umożliwiających jego legalizację w obecnej postaci.
Zdaniem Sądu sprawa badana w trybie odwoławczym jak i postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ stopnia podstawowego były prawidłowe.
Z tych wszystkich względów wobec nie stwierdzenia aby zaskarżona decyzja naruszała prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.
Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. poz. 1348 ze zm.).