Uzasadnienie
Postanowieniem znak [...] wydanym dnia [...] marca 2005 r. na podstawie art. 35 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Wojewoda [...] wymierzył Staroście [...] karę w wysokości 65.000 zł za 130 dni zwłoki w rozstrzygnięciu postępowania dotyczącego pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego przy ul. B.w Ł. W uzasadnieniu organ podał, że wniosek inwestorów o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w Urzędzie Miejskim w [...] w dniu 23 maja 2003 r. Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. znak [...] udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania strony uchylił powyższą decyzję i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja Wojewody [...] została zaskarżona przez inwestorów do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, który oddalił skargę wyrokiem z dnia 11 marca 2004 r. (sygn. akt Bk 1303/03), a pełne akta sprawy przekazał Wojewodzie [...] przy piśmie z dnia 13 kwietnia 2004 r. Organ II instancji w dniu 15 kwietnia 2004 r. przesłał akta sprawy wraz z kserokopią odpisu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Staroście [...], który w związku z wygaśnięciem z dniem 31 grudnia 2003 r. z mocy art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718) porozumień z gminami o prowadzenie spraw z zakresu właściwości starosty jako organu administracji architektoniczno-budowlanej, stał się organem właściwym dla załatwienia wniosku.
W dniu 16 kwietnia 2004 r. powyższe akta wpłynęły do organu I instancji i od tego dnia rozpoczął się bieg terminu, który zgodnie z art. 35 ust. 6 Prawo budowlane liczy się od dnia wpływu pełnych akt sprawy wraz z decyzją organu II instancji uchylającą i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia w trybie art. 138 § 2 kpa.
Decyzja kończąca postępowanie przed organem I instancji została wydana dnia [...] października 2004 r., czyli przekroczenie ustawowego terminu dla wydania decyzji (winna być wydana do dnia 20 czerwca 2004 r.), wyniosło 130 dni.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Starosta [...] podnosząc, że opóźnienie w załatwieniu sprawy spowodowały okresy opóźnień i przyczyny niezależne od organu, gdyż 19 lipca 2004 r. Starosta przekazał wniosek do Ministra Infrastruktury w sprawie zgody na odstępstwo od warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który był załatwiony przez Ministra do 16 września 2004 r., nadto wcześniej tj. 30 kwietnia 2004 r. organ skierował pismo do inwestorów o złożenie wniosku w sprawie udzielenia zgody na odstępstwo i wniosek ten wpłynął do organu 8 lipca 2004 r. Zdaniem organu załatwiał on sprawę przez 67 dni, a więc bez zwłoki.
Po rozpatrzeniu zażalenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] wydanym dnia [...] kwietnia 2005 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżone postanowienie w całości i wymierzył Staroście [...] karę pieniężną w wysokości 34.000 zł.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że Starosta [...] otrzymał akta przedmiotowej spawy do ponownego rozpatrzenia w dniu 16 kwietnia 2004 r. i od tego dnia rozpoczął bieg termin dla załatwienia sprawy, określony w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane.
Przy zachowaniu ustawowego terminu sprawa winna być rozstrzygnięta najpóźniej do dnia 20 czerwca 2004 r. W przedmiotowej zaś sprawie Starosta [...] wydał decyzję o pozwoleniu na budowę w dniu [...] października 2004 r.
Okresem, w którym bieg terminu był wstrzymany był okres załatwiania przez Ministra Infrastruktury wniosku inwestorów, dotyczącego zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie lokalizacji planowanej rozbudowy budynku.
W dniu 19 lipca 2004 r. Starosta Wystąpił do Ministra w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo. Pismem z dnia 13 września 2004 r., które wpłynęło do Starostwa 19 września 2004 r. Minister upoważnił Starostę do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Procedura związana z wnioskiem inwestorów trwała 61 dni i w myśl art. 35 ust. 8 ustawy Prawo budowlane okres ten winien zostać pominięty przy obliczaniu ilości dni, o które przekroczono termin załatwienia sprawy, a więc Starosta [...] przekroczył termin na załatwienie przedmiotowej sprawy o 68 dni.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Starosta [...].
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę okresu opóźnienia wynikłego z winy strony tj. od 30 kwietnia 2004 r. kiedy organ skierował pismo do inwestora o złożenie wniosku w sprawie udzielenia zgody na odstępstwo do dnia 8 lipca 2004 r. kiedy inwestorzy złożyli wniosek. Ponadto Starosta [...] podniósł, że od dnia 31 maja 2004 r. zostało zmienione prawo budowlane w ten sposób, że wprowadzono termin 65 dni dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Termin ten, zdaniem skarżącego, należy liczyć od 31 maja 2004 r. i od tego dnia winien on obowiązywać skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty Zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie narusza prawo.
Ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718) ustawodawca dodał do art. 35 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. ustęp 6, w którym wprowadził sankcję w postaci kary finansowej w przypadku, gdy organ nie wyda rozstrzygnięcia w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie pozwolenia. Kara ta, w wysokości po 500 zł za każdy dzień zwłoki ma na celu zdyscyplinowanie organów architektoniczno-budowlanych w sytuacji, gdy pozostają one w zwłoce z własnej winy.
Kolejna nowelizacja dokonana ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane dodając do art. 35 ust. 8 precyzuje sposób obliczania 65 dniowego terminu przewidzianego dla wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Zgodnie z ust. 8 art. 35 w/w ustawy (w jego brzmieniu w dacie wydania obu decyzji w niniejszej sprawie) do terminu, o którym mowa w ust., 6 nie nalicza się okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu.
W niniejszej sprawie bieg terminu dla wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę budynku inwestorów przewidziany w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego rozpoczął się dnia 16 kwietnia 2004 r., a przekroczenie terminu w wydaniu rozstrzygnięcia spowodowane było opóźnieniem w złożeniu wniosku inwestorów w sprawie udzielenia zgody na odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych (okres ten to czas od 30.04.2004 r. do 09.07.2004 r.), które z pewnością nastąpiło z winy strony, oraz czas rozpoznawania tego wniosku przez Ministra Infrastruktury (od 19.07.2004 r. do 17.09.2004 r.) na czas trwania tego postępowania organ nie miał wpływu.
Uwzględniając więc w/w okresy jako wstrzymujące bieg terminu określonego w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego, należy uznać, że każdy dzień zwłoki w przypadku nie wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w określonym terminie miał na celu zdyscyplinowanie organów architektoniczno-budowlanych, lecz kara ta nie może być stosowana automatycznie po upływie określonego w ust. 6 terminu, a jedynie tylko wówczas, gdy organ pozostaje w zawinionej zwłoce.
Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła, a więc zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1a, art. 135, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w wyroku.