Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] (nr [...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000r. poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po rozparzeniu odwołania R. W., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] (nr [...]), którą organ ten - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006r, Nr 156, poz. 1118 ze zm.) dalej Prawo budowlane, oraz art. 104 §1 kpa - nakazał D. i R. W. dokonanie całkowitej rozbiórki istniejących pozostałości starego ogrodzenia wybudowanego w granicy działki nr [...] i [...] przy ul. P. w W., w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia decyzji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy podnosząc, że organ powiatowy w dniu w dniu 19 sierpnia 2003r. przeprowadził czynności kontrolne, w trakcie których stwierdzono, że na terenie ww. nieruchomości wzniesiono ogrodzenie ze słupków metalowych.
Inwestorzy posiadają decyzję Burmistrza [...] (nr [...]) z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę ogrodzenia w liniach rozgraniczających ul. P. W czasie wizji ustalono również, że inwestorzy zrealizowali ogrodzenie poza linią wskazaną w pozwoleniu na budowę.
W związku z powyższym organ powiatowy postanowieniem z dnia [...] wstrzymał na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane przy budowie ogrodzenia usytuowanego w granicy własności działek nr [...] i [...] i nałożył obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od doręczenia postanowienia określonych dokumentów, które zostały złożone.
Organ I instancji uznając, że ogrodzenie narusza linie rozgraniczenia działek, ustaloną w planie zagospodarowania przestrzennego dla ul. P., decyzją z [...] wydał nakaz rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia, która została uchylona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ powiatowy wydał ww. decyzję z dnia [...].
Rozpatrując sprawę ponownie, organ odwoławczy podzielił argumentację przedstawioną przez organ I instancji i wskazał, że inwestor podczas realizacji budynku mieszkalnego usytuowanego przy ul. P. w W. wybudował ogrodzenie w liniach rozgraniczających, zgodnie z wydanym pozwoleniem. Linie rozgraniczające ulicy zaznaczone zostały na planie zagospodarowania działki, stanowiącym załącznik do projektu budowlanego budynku mieszkalnego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] (nr [...]).
Ponadto, inwestor pozostawił słupki stalowe, stanowiące elementy starego ogrodzenia, wybudowanego poza linia rozgraniczającą, na które nie przestawiono dokumentu o jego legalizacji. W uprzednim postępowaniu - zakończonym decyzją z dnia [...] - ww. słupki organ rozpatrywał łącznie z nowo wybudowanym ogrodzeniem, traktując je jako odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, a które powinny być potraktowane jako oddzielne elementy starego ogrodzenia.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż zgodnie z przedłożoną przez inwestora dokumentacją techniczną, w szczególności wypisem z Archiwalnego Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego z [...] linia rozgraniczająca ul. P. biegnie wzdłuż ww. nowego ogrodzenia. Zatem elementy ogrodzenia znajdujące się poza tą linią winny być usunięte, by nie stanowiły żadnej przeszkody i zagrożenia bezpieczeństwa.
W związku z powyższym organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, o braku podstaw prawnych do zalegalizowania istniejącego stanu, jak również w zakresie zastosowania art. 51 ust. 7 znowelizowanego Prawa budowlanego wskazując, że w przypadku wykonania robót budowlanych w sposób o którym mowa w art. 50 ust. 1 ww. ustawy, decyzji wydanej na podstawie art. 51 nie poprzedza postanowienie wstrzymujące roboty budowlane.
Skargę na to rozstrzygnięcie złożył R.W., wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji i zarzucił:
- - naruszenie art. 10 kpa poprzez brak zagwarantowania stronom udziału w postępowaniu oraz brak doręczenia wydawanych decyzji wszystkim stronom postępowania;
* naruszenie art. 110 kpa poprzez jego pominięcie i wydanie zaskarżonej decyzji wbrew decyzji z dnia [...] (nr[...]) zawierającej odmienne stanowisko w sprawie;
* naruszenie art. 107 § 1 kpa poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w związku z rozbieżnościami zaistniałymi w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji w porównaniu z decyzją tego samego organu z dnia [...],
* naruszenie art. 50 ust. 4 w związku z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez wydanie decyzji po terminie określonym w ww. przepisach;
* nierzetelne rozpoznanie sprawy poprzez przyjęcie - że w przypadku opisanym w art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, nie wydaje się postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych tylko od razu decyzję w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego - w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie postanowienie takie zostało wydane a termin określony w przepisach dla wydania takiej decyzji jest okolicznością istotną;
* nieuwzględnienie okoliczności, że stan faktyczny i prawny spawy nie uległ zmianie od czasu wydania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru
Budowlanego pierwszego orzeczenia w sprawie.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ nie wskazał powodów dla których nie zastosował się do znajdującej się w obrocie prawnym ostatecznej decyzji własnej z dnia [...], tym bardziej, że zgodnie z art. 110 kpa decyzją tą jest związany od momentu doręczenia jej stronie.
Ponadto art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, na który obecnie powołuje się organ odwoławczy, obowiązywał i znany był w dniu wydania pierwszej decyzji odwoławczej.
Zdaniem skarżącego, wydanie postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, czyni bezpodstawnym, wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę, co wskazano w decyzji z dnia [...].
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył co następuje.
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) -dalej ppsa.
Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga jest zasadna, jednak z innych przyczyn niż w niej podniesione.
Po pierwsze wskazać trzeba, że zgodnie z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ, przed upływem dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust.1, w drodze decyzji nakazuje:
- 1. zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, albo
- 2. nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo stosuje pkt 3 tego artykułu.
Z treści ww. przepisu wynika zatem, że dotyczy on trzech alternatywnych przypadków postępowania legalizacyjnego. Oznacza to, że organ może wydać tylko jedną z trzech decyzji w nim wymienionych. Decyzję o której mowa w ust.1 pkt 1 art. 51 organ wydaje tylko w sytuacji, gdy roboty budowlane wykonywane w warunkach określonych w art. 50 ust 1 pkt 1-3 Prawa budowlanego nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. Natomiast decyzję przewidzianą w ust. 1 pkt 2 art. 51 winien wydać, gdy roboty budowlane wykonywane w warunkach określonych w art. 50 ust 1 pkt 1-3 Prawa budowlanego mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem.
Każde z wskazanych rozstrzygnięć determinuje dalsze postępowanie organu nadzoru budowlanego, bowiem wydanie decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy kończy postępowanie w sprawie, natomiast wydanie decyzji w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 oznacza kontynuację postępowania, a organ powinien wydać jedną z decyzji przewidzianych w art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego.
W kontrolowanej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] nakazał rozbiórkę "pozostałości starego ogrodzenia" zarówno w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt. 1 jak i art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, co stanowi o naruszeniu ww. przepisów.
Organy winny mieć ponadto na uwadze, że wynikający z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakaz rozbiórki znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy wykluczona jest możliwość doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Przed wydaniem decyzji rozbiórkowej, obowiązkiem organów jest zatem wykazanie, jakie przepisy obowiązującego prawa stanowią przeszkodę w zalegalizowaniu inwestycji. W kontrolowanej sprawie organy nie wskazały przyczyn, z powodu których legalizacja ww. ogrodzenia nie jest możliwa, bowiem za takie przyczyny nie można uznać zarówno powołania postanowień nieobowiązującego, Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego z [...], jak również brak obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu.
Wskazać również trzeba, że organy z naruszeniem art. 7, 77, 80 kpa nie wyjaśniły, jaki obiekt jest przedmiotem rozbiórki. W sentencji decyzji organu I instancji wskazano, że nakaz dotyczy "istniejących pozostałości starego ogrodzenia", natomiast z akt sprawy, w szczególności inwentaryzacji budowlanej i oceny technicznej, a także protokołu oględzin robót budowlanych (nr [...]) z dnia [...] wynika, że inwestor wykonał nowe ogrodzenie, wykorzystując istniejące słupki metalowe, które połączył łańcuchem stalowym na długości ok. 45 m.
Natomiast wbrew zarzutom skargi, należało podzielić stanowisko organów, że art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego znajduje zastosowanie w sytuacji wykonania robót budowlanych w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ww. ustawy, gdyż decyzji wydanej na podstawie art. 51 nie poprzedza postanowienie wstrzymujące roboty budowlane. Wskazać bowiem trzeba, że zgodnie z treścią tego przepisu do robót już wykonanych, odpowiednie zastosowanie znajdują postanowienia art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 Prawa budowlanego. Oznacza to, że w przypadku zakończenia robót budowlanych nie ma potrzeby - a w przypadku uprzedniego wydania postanowienia o wstrzymaniu robót również możliwości - wydawania postanowienia o wstrzymaniu robót, można natomiast wydać decyzję opartą o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 Prawa budowlanego. Rozwiązanie takie znajduje zastosowanie również w sytuacji, gdy uprzednio wydane postanowienie wstrzymujące roboty wygasło.
Organ nie wydaje zatem kolejnego postanowienia o wstrzymaniu robót - co w stosunku do tych samych robót nie jest możliwe - powinien natomiast rozpoznać sprawę już wykonanych prac i wydać stosowne rozstrzygnięcie w trybie art. 51 Prawa budowlanego.
Wymienione przez Sąd uchybienia niewątpliwie istotnie wpłynęły na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji.
W związku z powyższym, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem przedstawionej argumentacji Sądu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 psa.