Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga R.W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. nr [...]. Powyższą decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...] nakazującą D. i R.W. dokonanie całkowitej rozbiórki istniejących pozostałości starego ogrodzenia wybudowanego w granicy działki nr [...] i [...] przy ul. P. w W. – w terminie 2 miesięcy.
W skardze R.W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd może zatem wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków gdyby akt lub czynność została wykonana. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nie wystarczy więc sam wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez jego uzasadnienia, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Powyższe stanowisko najdobitniej potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdzono, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. /por. też postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04, Lex nr 281811; i Komentarz do art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II. Dauter B., Zakamycze 2006, stan prawny: 2006.09.15/.
Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa więc na stronie skarżącej.
Uzasadniając swój wniosek skarżący nie wykazał, jak poważne skutki lub szkody spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie R.W. ograniczył się jedynie do samego wniosku, wskazując, że: "wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji".
W ocenie Sądu, wniosek taki nie spełnia wymogów określonych w powołanym przepisie art. 61 § 3 ww. ustawy, tj. nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskujący musi bowiem wykazać przyczyny jego wniesienia i na czym miałoby polegać wyrządzenie znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd zauważa, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji państwowej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji postanowienia.