Uzasadnienie
Skarżący J. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
Z uwagi na okoliczność, iż złożona skarga nie była podpisana na mocy zarządzenia z dnia 6 maja 2019 r. wezwano skarżącego J. K., przy piśmie z dnia 14 maja 2019 r., do podpisania skargi lub nadesłania podpisanego egzemplarza skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżący odebrał ww. wezwanie w dniu 17 maja 2019 r. i zakreślonym terminie nie wykonał zarządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z takich wymagań, zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a, jest obowiązek podpisania skargi.
Jednocześnie, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., podlega ona odrzuceniu.
Na tle ww. przepisów wskazać ponadto należy, że w postępowaniu sądowo-administracyjnym strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe czy niepełne wykonanie. Stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzysta w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Każde nieuzupełnienie istotnych braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem. O takim braku formalnym skargi można przy tym mówić między innymi, gdy strona pomimo wezwania sądu nie podpisuje skargi. Brak taki uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu i w konsekwencji musi on prowadzić w razie niewykonania przez skarżącego wystosowanego do niego wezwania do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarga posiada braki formalne, które uniemożliwiają nadanie jej prawidłowego biegu. Braki te nie mogą zostać usunięte przez Sąd.
Z uwagi na powyższe w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1.
Na koniec należy odnieść się do faktu cofnięcia skargi przez skarżącego, co nastąpiło przy piśmie z dnia 29 maja 2019 r. Wskazać w tym zakresie należy, że przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przez okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania sądowego. Do warunków skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego zalicza się - stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a, konieczność podpisania skargi. W razie bowiem niedopuszczalności skargi postępowanie sądowe w ogóle nie może się toczyć, nie może więc zostać także umorzone (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 923/08 lex nr 527696).
Sąd dostrzegł zatem, iż skarżący cofnął skargę, jednakże z uwagi na wskazane wyżej okoliczności iż przesłanki odrzucenia skargi mają pierwszeństwo przed przesłankami umorzenia postępowania, dlatego w niniejszej sprawie Sąd skargę odrzucił, a nie umorzył postępowanie sądowe.