Uzasadnienie
W dniu 3 stycznia 2011 r. do Sądu wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy J. M., w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący wskazał, że wspólnie prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i pełnoletnią, uczącą się córką. Wnioskodawca podał, że rodzina utrzymuje się z dochodów w wysokości 1.807,00 złotych netto miesięcznie. Na kwotę tą składa się renta wnioskodawca w wysokości 809,00 złotych, świadczenie emerytalne żony w wysokości 632,00 złotych oraz kwota uzyskiwana z tytułu wynajmu mieszkania w wysokości 366,00 złotych.
Wnioskodawca wskazał, że posiada dom mieszkalny o pow. 217, 00 m², budynek gospodarczy oraz samochód osobowy marki Opel z 2000 r. Oświadczył, nadto że posiada oszczędności pieniężne w wysokości 2.000,00 złotych.
W uzasadnieniu wniosku skarżący zaznaczył również, że uległ wypadkowi i jest chory dlatego ponosi wydatki na leczenie i zakup lekarstw.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, zważył co następuje
Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego.
Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.)
Podkreślić należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka -Medek, wyd. Zakamycze 2005, s. 594).
W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym powinno mieć charakter wyjątkowy i być stosowane w stosunku do osób żyjących w ubóstwie (przykładowo do takich osób można zaliczyć bezrobotnych bez prawa do zasiłku lub osoby ze względu na okoliczności życiowe pozbawione całkowicie środków do życia). W sytuacji, gdy strona posiada jakiekolwiek środki majątkowe lub finansowe powinna partycypować w kosztach postępowania. Jednocześnie zakres w jakim zostanie przyznane prawo pomocy zależy od rzeczywistej potrzeby, która podlega ocenie przy uwzględnieniu możliwości finansowych strony.
W związku z powyższym zasadność wniosku skarżącego rozpatrzono z uwzględnieniem obciążeń finansowych, jakie będzie zobowiązany ponieść w toczącym się postępowaniu oraz jego możliwości finansowych.
Biorąc powyższe pod uwagę oraz kierując się celem instytucji prawa pomocy jakim jest zapewnienie stronie dostępu do sądu należało uznać, iż wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, nie jest natomiast zasadny w zakresie żądania zwolnienia od kosztów sądowych.
Wnioskodawca wraz z małżonką uzyskują bowiem miesięczny dochód w wysokości 1.807,00 złotych netto miesięcznie, posiada nieruchomości tj. dom mieszkalny, budynek gospodarczy, samochód osobowy. Jednocześnie skarżący dysponuje oszczędnościami pieniężnymi w kwocie 2.000,00 złotych. Ponadto, z akt sprawy wynika, że wnioskodawca uiścił należny wpis od skargi wniesionej na uchwałę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] listopada 2009 r. w wysokości 200,00 złotych.
Mając na względzie powyższe stwierdzono, że skarżący jest w stanie ponieść pełne koszty postępowania w niniejszej sprawie bez uszczerbku utrzymania w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny.
Porównując natomiast jego sytuację majątkową i życiową z obciążeniem finansowym wynikającym z zastępstwa pełnomocnika należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.