Uzasadnienie
Burmistrz [...] (dalej również: "skarżący", "wnoszący sprzeciw") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej również: "organ II instancji") z 12 marca 2024 r., znak: KOA/2997/Ar/23, uchylającej decyzję Wójta [...] z [...] marca 2023 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania działki, poprzez wstrzymanie hodowli psów w terminie 90 dni od uprawomocnienia się decyzji. W odpowiedzi na sprzeciw organ II instancji wniósł o oddalenie sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 64a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), od decyzji kasatoryjnej, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. – dalej: "k.p.a."), skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.
Natomiast zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Tym samym zastosowanie ma art. 50 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi (sprzeciwu) jest każdy, kto ma w tym interes prawny, oraz art. 50 § 2 p.p.s.a.. stanowiący, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Mając na względzie powyższe regulacje prawne oraz okoliczności niniejszej sprawy, Sąd nie podzielił poglądu zawartego w odpowiedzi na skargę organu II instancji. Sąd uznał bowiem, iż skarga została wniesiona przez podmiot nieuprawniony, nie posiadający legitymacji procesowej w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu Gmina [...] nie ma interesu prawnego w sprawie w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. Interes prawny musi być zawsze jednostkowy, realny, konkretny i sprawdzalny. Podstawą interesu prawnego dla określonego podmiotu może być tylko konkretny przepis prawa materialnego, który w ten sposób stwarza mu legitymację procesową. Z przepisu tego powinno wynikać, że dana osoba (fizyczna, prawna lub inna jednostka organizacyjna) może być obarczona powinnością określonego zachowania wyznaczonego zakazem lub nakazem, oczywiście dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej, działający w granicach jego właściwości i kompetencji.
W realiach rozpatrywanej sprawy nie budzi wątpliwości, że Wójt [...] w postępowaniu administracyjnym w rozpoznawanej sprawie występował jako organ wydający decyzję pierwszo instancyjną, a zatem był organem pierwszej instancji w administracyjnym toku czynności w przedmiotowej sprawie. Tym samym organ ten nie ma przymiotu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Wskazać ponadto należy, iż kwestia dopuszczalności wnoszenia skarg do sądu administracyjnego przez organy administracji publicznej była dotychczas rozstrzygana w sposób jednolity i jednoznaczny w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W wyroku z 22 lipca 1999 r., sygn. akt II SA974/99 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż: "stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być organ, który w rozpatrywanej przez Sąd sprawie był powołany do wydania decyzji administracyjnej. Innymi słowy, inna jest rola procesowa organu, a inna strony. Nie można w tej samej sprawie występować jako organ, a następnie jako strona w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym" (por. Lex nr 46296). W postanowieniu z 6 lipca 2009 r. (sygn. akt I SA/Wr 941/09, opubl. Lex nr 508740), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał zaś, iż: "burmistrz (wójt, prezydent miasta), działający w sprawie jako organ I instancji, nie może kwestionować rozstrzygnięcia wydanego w tej samej sprawie przez organ podatkowy wyższej instancji.
W ustawowej roli organu orzekającego bowiem nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek, nawet gdy w rzeczywistości decyzja ta dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw i obowiązków".
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 50 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.