Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., zwanej dalej "k.p.a."), oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., dalej "Prawo budowlane"), po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbiórkę oraz pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], obejmujące: budowę budynku hotelowego, z garażem podziemnym i budynku biurowo - usługowego z garażem podziemnym, miejscami postojowymi, instalacją niskoprądową, oświetleniem zewnętrznym budynków i terenu, ogrodzeniem oraz rozbiórkę istniejących obiektów budowlanych, na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...], umorzył postępowanie odwoławcze.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Prezydent [...], decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbiórkę oraz pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], obejmujące budowę budynku hotelowego z garażem podziemnym i budynku biurowo - usługowego z garażem podziemnym, miejscami postojowymi, instalacją niskoprądową, oświetleniem zewnętrznym budynków i terenu, ogrodzeniem oraz rozbiórkę istniejących obiektów budowlanych, na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...].
Od powyższej decyzji, odwołanie w ustawowym terminie, złożył [...].
Wojewoda [...] pismem z dnia 11 kwietnia 2018 r. wezwał [...] do wykazania interesu prawnego w postępowaniu odwoławczym.
Po udzieleniu odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia 14 maja 2018 r. organ odwoławczy wydał powołane na wstępie rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu powołał treść art. 127 k.p.a., wskazując, że uprawnionym do kwestionowania decyzji w trybie odwoławczym jest wyłącznie podmiot, któremu przysługuje przymiot strony danego postępowania i ma interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. Następnie dokonał analizy pojęcia interesu prawnego, posiłkując się orzecznictwem sądowoadministracyjnym i wskazał, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jako przepis szczególny wobec art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wskazał także na treść art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego definiujący obszar oddziaływania obiektu.
Organ zauważył, że skarżący swój interes prawny w postępowaniu wywodzi z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, uważając, że planowany przez inwestora obiekt mimo zmiany projektu, nadal będzie negatywnie oddziaływał na jego nieruchomość i ograniczał jego prawa do swobodnego nią dysponowania. Dodatkowo skarżący podniósł także kwestie nasłonecznienia, zacienienia, przesłaniania, a także odległości inwestycji od granicy działki jego budynku.
Odnosząc się do tych kwestii organ wskazał, że to na podmiocie żądającym podjęcia postępowania spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno - prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego do występowania w niniejszym postępowaniu. Tymczasem analiza materiału dowodowego sprawy prowadzi do wniosku, że skarżący nie posiada interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji organu pierwszej instancji, albowiem nie wskazał w swoich wnioskach żadnego przepisu prawa, który wprowadzałby ograniczenia lub utrudnienia w zagospodarowaniu, korzystaniu, czy dysponowaniu nieruchomością.
Ponadto nie poparł swoich wniosków żadnymi analizami, opiniami, ekspertyzami czy dowodami. Organ podkreślił, że sam fakt powołania się na naruszenie przepisu § 60 ust. 1 (nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) i § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), nie jest równoznaczne z wykazaniem interesu prawnego.
W dalszej kolejności Wojewoda [...] przeanalizował spełnienie warunków określonych w § 13 ust. 1 oraz § 60 ww. rozporządzenia, uznając, że planowana inwestycja nie będzie skutkowała ograniczeniem nasłonecznienia jego mieszkania. Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu, Wojewoda [...] zauważył, że wytwarzanie hałasu, zwiększenie zanieczyszczenia powietrza, śmiecenie czy nieprzyjemny zapach należą do tzw. immisji pośrednich. Przekroczenie dopuszczalnych granic immisji może uzasadniać powstanie po stronie osób poszkodowanych odpowiednich roszczeń o charakterze cywilnoprawnym.
Powyższe ustalenia spowodowały w ocenie organu konieczność umorzenia niniejszego postępowania odwoławczego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.
Powyższa decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...], który zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:
- 1. art. 16 § 1 i 3 k.p.a. tj. zasady stabilności decyzji administracyjnych poprzez wydanie w tej samej sprawie przez organ I instancji tj. decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. pomimo funkcjonowania w obrocie prawnym poprzedniej, decyzji Prezydenta [...] Nr [...] zmienionej zaskarżonym przez skarżącego postanowieniem Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. o sprostowaniu decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w zakresie oznaczenia w całej decyzji Prezydenta [...] z Nr [...] na Nr [...];
- 2. art. 29 k.p.a. w zw. z art. 6, 7, 8 oraz 9 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania oraz zasady udzielania informacji, poprzez niezasadne wykluczenie skarżącego jako dotychczasowej strony prowadzonego postępowania, nie poinformowanie go o zamiarze kolejnego zawieszenia postępowania przez organ I instancji wbrew interesom Skarżącego, a tym samym wykluczenie z procesu związanego z zawieszeniem postępowania oraz z wydaniem przez organ I instancji decyzji, co pozbawiło organ I instancji możliwości zapoznania się ze stanowiskiem oraz możliwością ustosunkowania się do niego w uzasadnieniu decyzji;
- 3. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 Prawa budowlane poprzez błędne uznanie, że nieruchomość Inwestora ([...] sp. z o.o.) nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego skarżącego oraz, że skarżącemu nie przysługuje status strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę;
- 4. art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe określenie nieistnienia interesu prawnego występującego po stronie skarżącego;
- 5. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz błędną analizę i ocenę zebranych dowodów;
- 6. art. 8 w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, w tym poprzez uznanie, że skarżący nie posiada legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony, mimo tego, że Inwestor ([...] sp. z o.o.), którego dotyczy niniejsze postępowanie został uznany za stronę w postępowaniu - decyzja Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji szkoły podstawowej - na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydział VII z dnia 5 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2207/17, gdzie inwestorem jest skarżący.
- 7. art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez niezasadne umorzenie postępowania odwoławczego, zamiast uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Prezydenta [...], jako organu I instancji.
W uzasadnieniu skarżący przypomniał przebieg postępowania dotyczący kwestionowanej przez niego inwestycji, w którym w dniu [...] września 2016 r. Prezydent [...] wydał decyzję Nr [...] w sprawie pozwolenia na budowę, która następnie decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] została uchylona a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Wskazał, że w postępowaniu tym brał udział jako strona postępowania, albowiem inwestycja oddziaływała na jego nieruchomość. Zwrócił uwagę, że w decyzji Wojewody [...] Nr [...] był błąd, co do oznaczenia numeru uchylonej decyzji, w związku z czym Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] dokonał sprostowania swojej decyzji o uchyleniu decyzji Prezydenta [...] Nr [...]. Wskazał, że jako strona tamtego postępowania, skutecznie w dniu 13 października 2017 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...]. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] o sprostowaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] (sygnatura sprawy zawisłej przed WSA w Warszawie - VII SA/WA 2588/17).
Skarżący podkreślił, że ustalenia Wojewody [...] rozstrzygającego o jego interesie prawnym odnoszą się do mieszkania, czy też budynku jednorodzinnego skarżącego, podczas gdy z dokumentów wynika wprost, że skarżący planuje budowę szkoły podstawowej z zagospodarowaniem terenu, elementami małej architektury oraz niezbędną infrastrukturą techniczną i drogową objętej decyzją Prezydenta [...] Nr [...], którą organ odwoławczy ma w swoich zasobach ponieważ w dniu [...] lipca 2017 r. wydawał decyzję Nr [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta [...] Nr [...]. Tymczasem wszelkie rozważania organu odwoławczego odnoszą się do budynku jednorodzinnego, nasłonecznienia pokoi w tym budynku, i mieszkaniu, które to argumenty nie przystają do stanu faktycznego niniejszej sprawy.
Zauważył, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę szkoły podstawowej Inwestor [...] sp. z o.o. na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2207/17 został uznany przez ten Sąd jako strona tego postępowania. W uzasadnieniu swojego wyroku WSA wskazał, że sprawdzenie dokumentacji projektowej powinno być dokonane w ramach postępowania wyjaśniającego prowadzonego z udziałem skarżących, którzy mogą w tym postępowaniu skutecznie kwestionować poczynania inwestora tylko w takim zakresie w jakim zamierzenie koliduje z ich uzasadnionym interesem, o jakim mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane.
Skarżący podniósł, że planowany przez Inwestora ([...] sp. z o.o.) obiekt mimo zmiany projektu, o którego udostępnienie do organu I instancji wnosił (a nie otrzymał), nadal będzie negatywnie oddziaływał na jego nieruchomość, ponieważ umiejscowienie budynku w odległości około 9 m od granicy działki powoduje, że jego wysokość winna wynosić 18 m., a nie jak zakładano w pierwotnym i najprawdopodobniej w zmienionym projekcie ok 30 m., a zatem nieruchomość skarżącego nadal znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. W uzupełnieniu odwołania skarżący wniósł także, że o wnikliwą analizę dokumentacji w zakresie oddziaływania w postaci przesłaniania, które występowało w projekcie zatwierdzonym uchyloną decyzją Prezydenta [...] Nr [...], zbadania prawidłowości odległości usytuowania planowanej inwestycji oraz hałasu czyli § 323 ust. 1 i 2, § 324, 325 ust. 1 i 2 oraz § 326 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. z dnia 17 lipca 2015 r. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) oraz pkt. 2 tabeli nr 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120,poz. 826)
Skarżący zwrócił także uwagę, że inwestor [...] sp. z o.o. w odwołaniu od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] podniósł, na co także zwrócił uwagę WSA w Warszawie w postępowaniu sygn. akt VII SA/Wa 2207/17, że realizacja budynku szkoły w odległości minimalnej od granicy działki sąsiedniej może spowodować, że projektując obiekt budowlany na działkach nr [...] w wysokości dopuszczonej przez plan miejscowy (o wysokości minimalnej 16 m. i maksymalnej 32 m.) niezbędne będzie oddalenie projektowanej zabudowy od granicy z działką skarżącego - działka nr [...] i nr [...] ze względu na wymogi § 13 rozporządzenia. Stanowi to wystarczającą przesłankę do uznania, że [...] sp. z o.o. posiada interes prawny z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Analogicznie zatem inwestycja na działkach nr [...] może wpływać na jego inwestycję na działkach nr [...] i nr [...], a tym samym również posiada interes prawny z wyżej wskazanego art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stroną postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę jest ten, kto jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym, zarządcą nieruchomości znajdującej w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten ma zastosowanie łącznie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlane, definiującym obszar oddziaływania, czyli teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.
W dominującym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę powinny być nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale również te, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać chociażby potencjalnie, nawet gdy z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów Prawa budowlanego. A zatem właściciel, użytkownik wieczysty, czy zarządcą obiektu pozostającego w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji może zostać uznany za stronę, niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 2018 r., II OSK 945/16; z dnia 15 lipca 2016r., II OSK 2759/14; z dnia 15 grudnia 2016 r., II OSK 807/15; z dnia 27 listopada 2015 r., II OSK 778/14).
W przypadku zatem, gdy zależność w sposobie zagospodarowania działki sąsiedniej z powstaniem na działce inwestora określonego obiektu i zależność ta jest poparta obowiązującymi normami to właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością. Nie chodzi zatem o wykazanie naruszenia interesu prawnego, lecz o umożliwienie osobie uprawnionej do działki budowlanej dokonania procesowej weryfikacji dokumentacji projektowej i sposobu, w jaki powstający obiekt potencjalnie wpłynie na możliwość zagospodarowania tej działki (tak w: wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2017 r., II OSK 3041/15). Przyjmuje się zatem, że potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (wyroki NSA z 17 maja 2017 r., II OSK 2347/15; z 5 października 2013 r., II OSK 1133/12).
Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że ma ona charakter szczególny, gdyż skarżący nie tylko został pozbawiony możliwości skutecznego wniesienia odwołania do Wojewody [...] ale wręcz wykluczony, w toku procesu inwestycyjnego, z możliwości weryfikacji zmian dokonanych przez inwestora w projekcie budowlanym, w sytuacji gdy wcześniej czynnie uczestniczył w tym postępowaniu. Należy bowiem zauważyć, że [...] był stroną postępowania w sprawie projektowanej na działce sąsiedniej inwestycji. W sprawie tej bowiem wydano pierwotnie decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2016 r. Nr [...], która następnie została uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] została uchylona, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po złożeniu zmienionego projektu organ I instancji uznał, że interes prawny skarżącego utracił swoją aktualność, gdyż projektowana inwestycja w zmienionym projekcie nie będzie już oddziaływać na działkę należącą do skarżącego.
Prezydent [...] poinformował o tym fakcie skarżącego w zwykłym piśmie po czym nie dopuścił skarżącego do czynnego udziału w dalszym postępowaniu uznając, że nie jest już jego stroną. W ten sposób skarżący utracił również możliwość wglądu w dokumentację projektową i jakiejkolwiek weryfikacji dokonanych zmian. Tymczasem słusznie skarżący wskazuje, że – wbrew wskazanym ustaleniom Wojewody [...] - on także jest inwestorem obiektu na działce sąsiadującej z działką inwestora w postaci budynku szkoły, co powinno być Wojewodzie [...] wiadome z urzędu. Co więcej, w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę ww. szkoły na rzecz [...], Wojewoda [...], w decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...], nie uznał z kolei za stronę [...] sp. z o.o. i umorzył postępowanie odwoławcze (w sprawie decyzji Prezydenta [...] Nr [...]), która to decyzja została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2207/17.
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd słusznie wskazał, że realizacja budynku szkoły w odległości minimalnej od granicy działki sąsiedniej, jakie dopuszczają obowiązujące przepisy może spowodować, że projektując obiekt budowlany w wysokości dopuszczonej przez plan miejscowy (tj. o wysokości minimalnej 16 m i maksymalnej 32 m), niezbędne będzie oddalenie projektowanej zabudowy od granicy z działką inwestora. Stanowi to, w ocenie Sądu, wystarczającą podstawę do uznania, że skarżący posiadają wywodzony z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, interes prawny w postępowaniu dotyczącym wydanego T.S. pozwolenia na budowę, wymagający ochrony w postępowaniu odwoławczym.
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę analogicznie należy potraktować uprawnienia [...], który powinien mieć zagwarantowany udział w postępowaniu odwoławczym w sprawie decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku hotelowego, z garażem podziemnym i budynku biurowo - usługowego z garażem podziemnym, miejscami postojowymi, instalacją niskoprądową, oświetleniem zewnętrznym budynków i terenu, ogrodzeniem oraz rozbiórkę istniejących obiektów budowlanych, na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...].
W ocenie Sądu skarżący bowiem w sposób wystarczający wykazał potencjalną możliwość wpływu projektowanej inwestycji na możliwość zagospodarowania jego działki, w tym również w kontekście planowanej przez niego inwestycji. Konieczne bowiem jest w tej sprawie zarówno zapewnienie skarżącemu możliwości weryfikacji zmian dokonanych w projekcie przez [...] sp. z o.o., jak i zrównoważenie interesów obu występujących w sprawie inwestorów i możliwości wzajemnej weryfikacji planowanych inwestycji pod kątem ich potencjalnego wpływu na możliwość zagospodarowania działek zgodnie z ich przeznaczeniem. Jest to o tyle istotne, że skarżący również podnosi kwestię odległości od granicy działki oraz wysokości inwestycji planowanej przez [...] sp. z o.o.
W związku z powyższym zasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Zasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 8 w zw. z art. 107 k.p.a., albowiem wykluczenie skarżącego z udziału w postępowaniu inwestycyjnym po wcześniejszym jego udziale w charakterze strony może być uznane z naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej.
Niezasadny okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 16 k.p.a., gdyż Sąd nie doszukał się w kontrolowanym postępowaniu naruszenia zasady trwałości decyzji administracyjnej. Zawisła sprawa sprostowania poprzednio wydanej (i uchylonej) decyzji organu I instancji nie oznacza, że w obrocie pozostają dwie decyzje rozstrzygające tę samą sprawę administracyjną.
Rozpoznając w sposób merytoryczny odwołanie [...] Wojewoda [...] zapewni w pierwszej kolejności skarżącemu czynny udział w prowadzonym postępowaniu, a w szczególności udostępni mu dokumentację projektową, a następnie wyznaczy odpowiedni czas na ustosunkowanie się skarżącego do całości zgromadzonego materiału dowodowego, a następnie wyda odpowiednią decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
Powyższe nie przesądza w żaden sposób o możliwości realizacji inwestycji w kształcie przewidzianym w projekcie inwestora [...] sp. z o.o., gdyż w oczywisty sposób rozstrzygana sprawa ma charakter wyłącznie formalny, a rozważania merytoryczne Sądu dotyczące samej inwestycji byłyby na tym etapie przedwczesne.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.