Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] Prezydent [...], działając w trybie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2004 r. Nr 141 poz. 1492), po ponownym rozpatrzeniu wniosku Syndyka masy upadłości Spółdzielni Mieszkaniowej W. w W. z dnia [...] lipca 2005 r. odmówił wydania zaświadczeń o samodzielności komórek lokatorskich znajdujących się w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych osiedla Z. przy ul. [...] w W. o treści zgodnej z w/w wnioskiem.
W uzasadnieniu wskazał, iż z aktualnych danych znajdujących się w posiadaniu organu (w szczególności z dotychczas wydanych zaświadczeń o samodzielności lokali w w/w budynkach) wynika, że przedmiotowe pomieszczenia piwniczne (komórki lokatorskie) nie stanowią pomieszczeń przynależnych do lokali mieszkalnych lub użytkowych. W ocenie Prezydenta [...], pomieszczenia te mogłyby stanowić samodzielne lokale "o innym przeznaczeniu", o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, pod warunkiem spełnienia jednej z cech samodzielności, tj. możliwości korzystania z tych pomieszczeń bez konieczności korzystania (przejścia) z innego samodzielnego lokalu.
Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, gdyż korzystanie z przedmiotowych pomieszczeń musiałoby prowadzić do korzystania (przejścia) z lokalu garażowego, którego samodzielność stwierdzono postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. znak [...].
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Syndyk masy upadłości Spółdzielni Mieszkaniowej W. w W. Postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. znak [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...].
W uzasadnieniu wyjaśnił, że odmowa wydania zaświadczenia w trybie art. 219 Kpa następuje m. in. w przypadku, gdy nie można spełnić żądania odnośnie treści zaświadczenia ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, natomiast na podstawie dokumentacji jaką dysponuje BNAM w Dzielnicy [...] dla potrzeb przedmiotowej sprawy, tj. aktualnych danych odnośnie wydanych zaświadczeń o samodzielności lokali w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych osiedla Z. przy ul. [...] w W. ustalono, że przedmiotowe pomieszczenia piwniczne (komórki lokatorskie) nie stanowią pomieszczeń przynależnych do lokali mieszkalnych lub użytkowych.
Wojewoda [...] dodał, że komórki lokatorskie nie spełniają również przesłanek samodzielności lokali o innym przeznaczeniu, określonych w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, gdyż korzystanie z nich powoduje konieczność korzystania (przejścia) z lokalu garażowego.
Skargę na powyższe postanowienie wniósł Syndyk masy upadłości Spółdzielni Mieszkaniowej W. w W. Skarżący zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali oraz art. 217 § 1 Kpa poprzez nieuzasadnioną odmowę potwierdzenia stanu rzeczy wymaganego przez ustawę. Podniósł, iż Wojewoda [...] nie zawarł w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienia, które pozwoliłoby określić, co uniemożliwia wydanie zaświadczenia zgodnie z treścią wniosku, gdyż ograniczył się jedynie do przytoczenia tez zaprezentowanych przez organ pierwszej instancji.
W ocenie skarżącego, organy obu instancji przyjęły za podstawę swoich rozstrzygnięć arbitralne i pozaustawowe kryteria samodzielności lokalu - ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali nie formułuje bowiem w art. 2 ust. 2 kryterium dostępu do lokalu w postaci korzystania (przejścia) z innego lokalu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania oraz trafność wykładni przepisów obowiązującego prawa.
Uwzględnienie skargi może nastąpić wyłącznie w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W niniejszej sprawie kontroli Sądu podlegało postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności komórek lokatorskich znajdujących się w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych osiedla Z. przy ul. [...] w W. - o treści zgodnej z wnioskiem. Kontrola ta wykazała, iż zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zapadły z naruszeniem prawa, uzasadniającym ich uchylenie.
Definicja sformułowana w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali stanowi, iż lokalem samodzielnym (zarówno o charakterze mieszkalnym, jak i wykorzystywanym zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne) jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb. Cytowany przepis prawny rozróżnia także kategorię pomieszczeń pomocniczych oraz w ust. 4 pomieszczeń przynależnych do lokalu, takich jak m. in. piwnica, strych lub magazyn. Ustawodawca nie ograniczył powyższej definicji możliwością bezpośredniego lub pośredniego dostępu.
Na wstępie stwierdzić należy, iż postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia ma charakter uproszczony ze względu na jego szeroką dostępność oraz założoną w przepisach Kpa szybkość działania organu administracyjnego właściwego do wydania zaświadczenia. W postępowaniu tym muszą być jednak zachowane określone rygory proceduralne, ponieważ ma ono na celu wystawienie dokumentu o charakterze urzędowym, który w myśl art. 76 Kpa stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone.
Zgodnie z art. 218 § 2 Kpa, organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Zakres tego postępowania wynikać będzie nie tylko z żądania osoby ubiegającej się o zaświadczenie, lecz także z oceny możliwości jego spełnienia przez organ. Postępowanie wyjaśniające powinno zmierzać w kierunku ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem.
Zawarty w treści cytowanego przepisu prawnego, dotyczący postępowania wyjaśniającego zwrot "w koniecznym zakresie" wyraźnie wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75-86 Kpa. Postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 Kpa musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanej przez organ ewidencji, rejestru czy zbioru danych, gdyż spełnia ono tylko pomocniczą rolę przy ustaleniu treści zaświadczenia, jednak w określonych sytuacjach przeprowadzenie stosownego postępowania wyjaśniającego poza własnym zbiorem danych jest niezbędne dla prawidłowości wydania zaświadczenia.
Przeprowadzenie przez organ administracyjny postępowania wyjaśniającego poza własnym zbiorem danych w celu wydania żądanego zaświadczenia jest w pełni uzasadnione w przypadku, gdy zaświadczenie dotyczy okoliczności faktycznych i prawnych powiązanych ze sobą - własne dane urzędowe powinny być wówczas uzupełnione przez organ.
W rozpatrywanej sprawie zastrzeżenia Sądu powoduje niewyjaśnienie przez organy obu instancji stanu faktycznego, stanowiącego przesłankę wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Wojewoda [...] uzasadniając zaskarżone postanowienie stwierdził, iż odmowa wydania zaświadczenia w trybie art. 219 Kpa następuje m. in. w sytuacji, gdy nie można spełnić żądania osoby ubiegającej się o zaświadczenie ze względu na treść posiadanych dokumentów. Nie wskazał jednak, jakie dokumenty będące w jego posiadaniu uniemożliwiają wydanie zaświadczenia, o które ubiega się Syndyk masy upadłości Spółdzielni Mieszkaniowej W. w W. Organy obu instancji stwierdziły, że komórki lokatorskie nie stanowią pomieszczeń przynależnych do lokali mieszkalnych lub użytkowych, powołując się w sposób lakoniczny na bliżej nie określone aktualne dane, w szczególności dotychczas wydane zaświadczenia o samodzielności lokali w przedmiotowych budynkach. Skoro zaś nie przynależą one ani do konkretnych lokali mieszkalnych, ani też do innych lokali użytkowych należy ocenić, jaki jest ich status. Oceny tej trzeba dokonać w oparciu o przepis art. 2 cytowanej ustawy o własności lokali.
Brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego skutkuje nie tylko naruszeniem prawnych wymogów, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie postanowienia stosownie do art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 126 Kpa, lecz przede wszystkim powoduje mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 i 80 Kpa.
Dopiero dokonanie przez organ ponownie rozpatrujący sprawę niezbędnych, szczegółowych ustaleń faktycznych w zakresie rozdysponowania lokali w przedmiotowych budynkach mieszkalnych umożliwi ocenę wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanek określonych w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.
Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 152 w/w ustawy, zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 209 cytowanej ustawy.