Uzasadnienie
W dniu 5 sierpnia 2008 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek K. M. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata.
Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż K. M. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i synem. Utrzymują sie z dochodu z tytułu pracy wnioskodawcy w wysokości 1795,31 zł netto. Wnioskodawca nie wskazał w jakiej wysokości uzyskuje żona dochody wskazał jedynie że przebywa na urlopie macierzyńskim. Wskazał że posiada oszczędności w wysokości 7 000 zł. Posiada nieruchomość – dom o pow. 217, 8 m2 (włąsność ¾). Dodał, ze żona przebywa obecnie w domu swoich rodziców z uwagi na okres macierzyństwa.
W sprawie zważono, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową K. M. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wnioskodawca występuje w sprawie wspólnie ze swoimi rodzicami. Posiada oszczędności, które mogą przeznaczyć na opłacenie zawodowego pełnomocnika. Należy również wskazać że wnioskodawca nie wskazał dochodów żony, która przebywa na urlopie macierzyńskim (urlop ten jest 100% płatny). Fakty te wskazują, wnioskodawca jest w stanie opłacić samodzielnie zawodowego pełnomocnika. Z tych względów wniosek nie jest zasadny.
W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).