Uzasadnienie
W dniu 15 kwietnia 2010 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek K. M. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż K. M. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i synem. Utrzymują sie z dochodu z tytułu pracy wnioskodawcy w wysokości 2400 zł. Wnioskodawca wskazał że żona opiekuje sie dzieckiem. Wskazał że posiada oszczędności w wysokości 1 000 zł., natomiast żona 10.000 zł. Posiada nieruchomość – dom o pow. 217, 8 m2 (własność ¾). Dodał, ze żona przebywa obecnie w domu i opiekuje się dziewięciomiesięcznym dzieckiem które wymaga rehabilitacji.
W sprawie zważono, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową K. M. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wnioskodawca występuje w sprawie wspólnie ze swoimi rodzicami. Posiada oszczędności, które mogą przeznaczyć na opłacenie kosztów sądowych. Fakty te wskazują, wnioskodawca jest w stanie opłacić samodzielnie zawodowego pełnomocnika. Z tych względów wniosek nie jest zasadny.
W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy.