Uzasadnienie
J. W. wniósł skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wskazując, iż organ ten w terminie określonym art. 35 k.p.a. nie wydał rozstrzygnięcia związanego z jego wnioskiem o stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009r. w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę autostrady płatnej [...] [...] odcinek [...] od m. [...] do m. [...] od km 66+000 do km 75+500.
Domagał się wyznaczenia Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego terminu do załatwienia sprawy.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że w dniu 3 marca 2010r. złożył do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia Wojewody [...] znak: [...], z dnia [...] czerwca 2009r. w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę autostrady [...] [...] odcinek [...] od m. [...] do m. [...] od km 66+000 do km 75+500.
Z uwagi na fakt, że sprawa nie została załatwiona w terminie określonym w kodeksie postępowania administracyjnego, pismem z dnia 26 kwietnia 2010r. wezwał Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do załatwienia wniosku z dnia 3 marca 2010r.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia [...] maja 2010r. poinformował skarżącego, że Wojewoda [...] nie posiada oryginału kwestionowanego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009r., zaś akta sprawy znajdują się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie i dopóki sąd nie wypożyczy organowi akt przedmiotowej sprawy, to nie będzie możliwe rozpatrzenie jego wniosku z dnia 3 marca 2010r.
Zdaniem skarżącego takie uzasadnienie wskazuje, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego celowo odwleka załatwienie sprawy.
Tymczasem postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009r. to dokument składający się z dwóch kartek i wystarczyło aby organ zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o sporządzenie uwiarygodnionego odpisu tego dokumentu zamiast czekać aż sąd będzie mógł wypożyczyć mu akta sprawy. Postępowanie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009r. było samodzielnym postępowaniem administracyjnym (mimo, że miało charakter wpadkowy), nie toczyło się dotąd żadne postępowanie sądowe a komplet akt sprawy jest w [...] Urzędzie Wojewódzkim.
Zdaniem skarżącego nieprawdziwa jest informacja organu, iż w aktach sprawy o sygn. VII SA/Wa 1932/09, znajduje się oryginał postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009r. Z aktami sprawy o sygn. VII SA/Wa 1932/09 skarżący zapoznał się i znajduje się tam tylko egzemplarz doręczony Wojewódzkiemu Inspektoratowi Nadzoru Budowlanego w [...] a nie oryginał postanowienia.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odpowiadając na skargę J. W. wnioskował o jej oddalenie.
W uzasadnieniu podniósł, że J. W. wnioskiem z dnia 3 marca 2010r. (data wpływu 4 marca 2010r.) zwrócił się o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009r., nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę odcinka autostrady płatnej [...] [...].
Wobec wniosku o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia, Główny Urząd Nadzoru Budowlanego (GUNB) pismem z dnia [...] kwietnia 2010r., zwrócił się do [...] Urzędu Wojewódzkiego o przesłanie oryginału bądź potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r.
W odpowiedzi z dnia 14 kwietnia 2010r., [...] Urząd Wojewódzki przekazał nie potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię wskazanego postanowienia
Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009r. informując jednocześnie, że oryginał został przekazany do GUNB przy piśmie [...] Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2009r.
Natomiast akta przesłane przy powyższym piśmie z dnia [...] lipca 2009r. zostały przekazane do WSA w Warszawie przy piśmie GINB z dnia [...] października 2009r., stanowiącym odpowiedź na skargę J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009r., znak: [...].
W związku z powyższym, GUNB pismem z dnia [...] maja 2010r., zwrócił się do WSA w Warszawie o wypożyczenie akt tej sprawy na okres 7 dni.
W odpowiedzi, WSA w Warszawie pismem z dnia 13 maja 2010r., sygn akt: VII SA/Wa 1932/09 zawiadomiło, że "z uwagi na trwające postępowanie międzyinstancyjne w chwili obecnej akta administracyjne dotyczące skargi J. W. nie mogą zostać wypożyczone".
GUNB pismem z dnia 18 czerwca 2010r., ponownie zwrócił się do WSA w Warszawie o wypożyczenie o akt. sprawy (bez projektu budowlanego) na okres 7 dni. W odpowiedzi, WSA w Warszawie pismem z dnia 23 czerwca 2010r. zawiadomiło, że "akta sprawy VII SA/Wa 1932/09 wraz z aktami administracyjnymi zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz ze skargą J. W.".
W tej sytuacji GUNB pismem z dnia 5 lipca 2010r., zwrócił się do NSA w Warszawie o wypożyczenie o akt sprawy (bez projektu budowlanego) na okres 7 dni.
Jednocześnie, strony postępowania zostały poinformowane, stosownie do art. 36 § 2 k.p.a., że załatwienie sprawy nastąpi niezwłocznie po otrzymaniu akt sprawy.
Wobec powyższego zdaniem organu zarzut skarżącego, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pozostaje w bezczynności jest bezpodstawny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.), stanowi, ze kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Wyrażona w tym przepisie zasada szybkości postępowania została skonkretyzowana w art. 35 k.p.a., którego § 1 stanowi, że organy administracji publicznej zobowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, a § 3 określa terminy załatwiania spraw: załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, przy czym obowiązek ten istnieje również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.).
Naruszenie powyższych przepisów regulujących terminy rozstrzygania spraw w postępowaniu administracyjnym może stać się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Aby jednak skarga na bezczynność mogła zostać przez sąd administracyjny merytorycznie rozpoznana, zgodnie z art. 52 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi musi być ona poprzedzona wyczerpaniem środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym.
W przedmiotowym przypadku, biorąc pod uwagę pozycję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w hierarchii organów administracji, wyczerpaniem środka zaskarżenia było wezwanie skarżącego z dnia 26 kwietnia 2010r. do rozpatrzenia jego wniosku z dnia 3 marca 2010r.
W sprawie tej organ pozostaje w bezczynności. Nie ma znaczenia, z jakich powodów sprawa pozostaje niezałatwiona w sposób określony przepisami k.p.a. W szczególności nie mają znaczenia okoliczności związane z dotychczasowymi działaniami organu skoro były one nieskuteczne, a istnieją realne możliwości uzyskania dostępu do akt i podjęcia działań skutecznych.
Bierne oczekiwanie na załatwienie sprawy przez sąd i zwrot akt stanowi bezczynność organu administracji (por. wyrok WSA z dnia 25.10.2007 r., II SAB/Bk 28/07, Lex nr 340473).
Należy wskazać, że dla oceny zasadności skargi nie mają znaczenia przyczyny, z jakich określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności nie ma znaczenia, czy bezczynność organu jest przez niego zawiniona, czy też spowodowania okolicznościami niezależnymi od organu administracji.
Między innymi w wyroku z dnia 12 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sygn. akt II SAB/Kr 117/07, LEX nr 509831- wskazał, że bezczynności organu nie uzasadnia wyczekiwanie na zwrot akt znajdujących się w sądzie administracyjnym, w takim przypadku organ winien podjąć czynności zmierzające do pozyskania wymaganej do rozpoznania dokumentacji.
Bezsporny w sprawie jest zarówno upływ terminów przewidzianych w art. 35 jak i fakt niewydania aktu administracyjnego przed dniem wyrokowania. Okoliczności te są wystarczające, by uwzględnić skargę na bezczynność wniesioną w niniejszej sprawie. A poinformowanie skarżącego o przyczynach zwłoki (w ocenie organu obiektywnych) nie ma wpływu na istnienie faktu bezczynności.
Zgodnie z art. 149 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązał organ do wydania w określonym terminie aktu wynikającego z przepisów prawa.
Biorąc pod uwagę zarówno czas, który upłynął od daty złożenia wniosku oraz charakter postępowania związanego z żądaniem opisanym we wniosku z dnia 3 marca 2010r., Sąd uznał, że wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy będzie okres 1 miesiąca. Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin ten liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Wobec powyższego orzeczono jak w pkt I wyroku na podstawie art. 149 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.