Uzasadnienie
W dniu 6 lipca 2010 r. H. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w rozpoznaniu jego skargi z dnia 17 października 2008 r. W skardze tej domagał się wymierzenia grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...].
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w sprawie skargi z dnia 17 października 2008r o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] grzywny było prowadzone postępowanie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym pod sygn. akt VII SO/Wa 24/08. W postępowaniu tym Sąd wymierzył Powiatowemu Inspektorowi karę grzywny w wysokości 3000 zł (trzy tysiące złotych) za nie przekazanie skargi do sądu.
Skarżący wskazał, że nie otrzymał informacji o przesłaniu do sądu akt skargi z dnia 17 października 2008 r. wraz z odpowiedzią na skargę, zatem w niniejszej sprawie należałoby, zdaniem skarżącego, sprawdzić czy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wykonał obowiązek nałożony na niego postanowieniem Sądu z dnia 24 czerwca 2009 r.
Ponadto H. W. stwierdził, że jego skarga z dnia 17 października 2008 r. jest skargą wniesioną na podstawie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny oraz prawny niniejszej sprawy wskazując, że H. W. złożył w dniu 5 grudnia 2003 r. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] zezwalającą G. P. na użytkowanie zakładu konfekcyjno - dziewiarskiego, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] obr. [...], położonej w [...] przy ul. [...].
Wyrokiem z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2427/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] zezwalającą G. P. na użytkowanie zakładu konfekcyjno - dziewiarskiego, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] obr. [...], położonej przy ul. [...] w [...] oraz decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2004 r.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...], po ponownym rozpatrzeniu wniosku H. W., w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2007 r.,sygn. akt. VII SA/Wa 2427/06 odmówił wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej wybudowanego zakładu konfekcyjno - dziewiarskiego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] obr. [...], położonej przy ul. [...] w [...] zakończonej ostateczną decyzją zezwalającą na użytkowanie budynku.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Wyrokiem z dnia 19 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 259/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2003 r.
Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 23 lutego 2011 r. skarżący oświadczył, że podtrzymuje skargę, gdyż jego zdaniem "Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] pozostaje w bezczynności w związku z brakiem wznowienia postępowania administracyjnego. Wyjaśnia, że postanowienie z [...] listopada 2010 r., nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nie zostało wydane w jego sprawie, albowiem w postanowieniu tym nie wskazano tej przesłanki wznowieniowej, na którą powołał się żądając wznowienia, tj. art. 145 § 1 pkt 4 kpa."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.
W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.), jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 K.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usuniecie przeszkody w wydaniu decyzji.
Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
- 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu -w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy- organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.
Należy w tym miejscu wskazać, iż stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania - por. wyr. NSA z 16 marca 2000r., I SAB 201/99 (niepubl.). Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do daty orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności.
Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, LEX nr 463687).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przekazał do Sądu przy piśmie procesowym z 10 listopada 2010 r. postanowienie wydane w dniu [...] listopada 2010 r., czym uczynił zadość żądaniom skarżącego zawartym w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Należy bowiem zauważyć, że skarżący domagał się wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] zezwalającą G. P. na użytkowanie zakładu konfekcyjno – dziewiarskiego, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], położonej przy ul. [...] w [...].
Jak już wyżej wskazano postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wznowił postępowanie w ww. sprawie, a zatem wbrew twierdzeniom skarżącego organ ten nie pozostaje w bezczynności.
Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że Sąd nie miał podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem w dacie jej rozpoznawania organ przestał być w bezczynności z uwagi na wydany akt. Przestała zatem istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności).
Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.