Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. Zakłady [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w sprawie rozpatrzenia jej wniosku datowanego na dzień [...] maja 2020 r. o udostępnienie do wglądu, zgodnie z art. 73 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "k.p.a."), akt sprawy znak: [...].
Skarżąca zarzuciła Wojewodzie [...] rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 35 § 1-3, art. 36 oraz art. 37 § 4 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie, niepoinformowanie skarżącej o przyczynach powyższego oraz o nowym terminie załatwienia sprawy, a także nieprzekazanie ponaglenia organowi wyższego stopnia w terminie wskazanym w przepisach prawa.
Skarżąca wniosła o:
- 1. Zobowiązanie Wojewody [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącej wniesionego w trybie art. 73 § 1 k.p.a., o udostępnienie do wglądu akt sprawy znak: [...], w terminie określonym przez Sąd;
- 2. Stwierdzenie że bezczynność Wojewody [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 3. Wymierzenie Wojewodzie [...] grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;
W uzasadnieniu skargi wskazano, że Wojewoda [...] działając z wniosku miasta [...] wszczął postępowanie administracyjne [...] w przedmiocie wydania w trybie rozdziału 2b ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 710 ze zm.), decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej w celu realizacji inwestycji polegającej na budowie [...] linii metra w [...] - III etap realizacji odcinka [...] od szlaku za stacją [...] do Stacji Techniczno-Postojowej (STP) [...] wraz z STP [...] w zakresie Stacji Techniczno-Postojowej (STP) [...] wraz z połączeniem STP [...] z układem kolejowym [...].
Postępowanie to obejmuje między innymi grunty wchodzące w skład działek ewidencyjnych oznaczonych numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu ewidencyjnego [...] oraz działki numer [...] i [...] z obrębu [...], pochodzące z nieruchomości hipotecznej [...], której przedwojennym właścicielem była skarżąca.
W sierpniu 2001 r. skarżąca, wszczęła postępowanie w trybie art. 156 k.p.a. w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia potwierdzającego nabycie przez Skarb Państwa wskazanej powyżej nieruchomości na podstawie przepisów dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1944 r. nr 4 poz. 17).
Jak wskazała skarżąca, w trakcie toczących się dotychczas postępowań, tak organy administracji publicznej jak i sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny, wielokrotnie potwierdziły wydanie tego orzeczenia z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie wskazały, że kwestią wymagającą dodatkowych wyjaśnień jest ocena odwracalności oraz nieodwracalności skutków prawnych, jakie w odniesieniu do gruntów pochodzących z nieruchomości hipotecznej [...], wywołało wskazane powyżej orzeczenie. Jedynie z tego względu postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego nie zostało jak dotychczas zakończone.
Skarżąca przypomniała, że wnioskiem datowanym na [...] maja 2020 r. (wniesionym do Organu [...] czerwca 2020 r.) na podstawie art. 73 § 1 k.p.a. wystąpiła do Wojewody [...] o uznanie jej statusu jako strony postępowania oraz niezwłoczne umożliwienie dokonania wglądu w akta przedmiotowej sprawy administracyjnej prowadzonej przez ten organ w pierwszej instancji, oraz o umożliwienie sporządzenia z tych akt notatek, kopii oraz odpisów. Skarżąca wniosła przy tym (zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 14 k.p.a.) o pisemne wskazanie przez Wojewodę [...] terminu, w którym możliwe będzie uzyskanie dostępu do akt postępowania lokalizacyjnego.
Wojewoda [...] pismem z [...] czerwca 2020 r. wezwał skarżącą na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do złożenia w terminie 7 dni wyjaśnień i w ślad za tym do przedstawienia dokumentów mających na celu wykazanie, czy skarżąca posiada przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu, a to poprzez przedłożenie aktualnego wypisu z katastru nieruchomości (ewidencji gruntów i budynków) na podstawie którego przysługuje jej prawo własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości objętych tym postępowaniem.
Do powyższego wezwania pełnomocnik skarżącej ustosunkował się w wyznaczonym przez Wojewodę [...] terminie, w piśmie z [...] czerwca 2020 r.
Pomimo powyższego wniosek skarżącej o udostępnienie do wglądu akt postępowania lokalizacyjnego nie został przez Wojewodę [...] dotychczas rozpoznany.
Organ administracji publicznej nie udostępnił pełnomocnikowi skarżącej akt przedmiotowej sprawy, jak również nie odmówił ich udostępnienia w jakiejkolwiek formie (w tym w szczególności nie uczynił tego w formie postanowienia).
W związku z bezczynnością Wojewody [...] w zakresie rozpatrzenia wniosku o wgląd w akta postępowania lokalizacyjnego, pełnomocnik skarżącej pismem z dnia [...] września 2020 r. wystąpił z ponagleniem, które zostało wniesione do Ministra Rozwoju (obecnie Minister Rozwoju, Pracy i Technologii) za pośrednictwem Wojewody [...]. Bezpośrednio do wiadomości Ministra Rozwoju został przesłany odpis wskazanego powyżej ponaglenia. Jednocześnie, odpis wskazanego powyżej ponaglenia został przekazany Wojewodzie [...] przez Ministra Rozwoju za pismem z [...] września 2020 r.
Skarżąca zaznaczyła, że Wojewoda [...] do dnia sporządzenia niniejszej skargi, nie przekazał wniesionego przez pełnomocnika skarżącej ponaglenia wraz z odpisami dokumentów z akt sprawy, a zatem ponaglenie nie zostało przekazane organowi wyższego stopnia już przez ponad 1,5 miesiąca.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewoda wskazał, że pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień i w ślad za tym przedstawienia dokumentów mających na celu wskazanie, że posiada ona przymiot strony w prowadzonym postępowaniu jednocześnie informując, że nieusunięcie ww. braku w terminie 7 dni, spowoduje pozostawienie sprawy bez rozpatrzenia. Organ wskazał, że do wniosku należało przedłożyć aktualny wypis z katastru nieruchomości (ewidencji gruntów i budynków), z którego wynika, że skarżąca jest właścicielem/współwłaścicielem lub użytkownikiem wieczystym, nieruchomości objętej postępowaniem.
Wojewoda wskazał, że w odpowiedzi na ww. wezwanie pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. (wpływ [...] czerwca 2020 r.) - pełnomocnik skarżącej poinformował, że: "Strona nie dysponuje aktualnym wypisem z katastru nieruchomości (ewidencji gruntów i budynków), z którego wynikałoby, że pozostaje obecnie właścicielem/współwłaścicielem lub użytkownikiem wieczystym wskazanych we wniosku z [...] maja 2020 r. gruntów pochodzących z Działu I oraz Działu III nieruchomości hipotecznej [...] objętych przedmiotowym postępowaniem lokalizacyjnym, co według organu stanowiło nieuzupełnienie braków we wniosku w zakreślonym terminie i skutkowało pozostawieniem wniosku z dnia [...] maja 2020 r. bez rozpatrzenia.
Organ zaznaczył, że mając na uwadze, fakt, że inwestor - Miasto [...], do wniosku w sprawie o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, dla inwestycji pod nazwą: Budowa [...] linii metra w [...] - III etap realizacji odcinka [...] od szlaku za stacją [...] do Stacji Techniczno-Postojowej (STP) [...] wraz z STP [...] w zakresie Stacji Techniczno-Postojowej (STP) [...] wraz z połączeniem STP [...] z układem kolejowym [...]", przedłożył decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] w której w punkcie 3 stwierdzono konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r" poz. 283), zainteresowane społeczeństwo (nie tylko strony postępowania) mają możliwość zapoznawania się z aktami przedmiotowej sprawy.
Z tego względu w piśmie organu z dnia [...] czerwca 2020 r. skierowanym do pełnomocnika skarżącej w pouczeniu (strona 2 pisma) Wojewoda [...] wskazał, że strona chcąca zapoznać się z aktami postępowania, może tego dokonać w określony sposób, miejscu i czasie, wraz z zachowaniem wytycznych związanych ze stanem epidemii. Organ podkreślił, że skarżąca nie umówiła się na przeglądanie akt w określony sposób.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola sądu administracyjnego, w myśl z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sprowadza się do badania zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Ponadto sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być także brak działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z treści przywołanych przepisów ustawy procesowej wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci – bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Z treści art. 53 § 2 b p.p.s.a. wynika, że wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego omawianej skargi jest to, aby została ona poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu. W niniejszej sprawie ponaglenie do organu zostało skierowane [...] września 2020 r.
W postępowaniu sądowym wszczętym skargą na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się zatem do badania, czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności i czy dokonał tego w terminie ustawowym, określonym zgodnie z art. 35 k.p.a., ewentualnie przedłużonym przez organ na zasadach określonych w art. 36 k.p.a. lub w innym, wynikającym z przepisów prawa materialnego, terminie.
Przechodząc do rozważań czy w rozpatrywanej sprawie doszło do zarzuconej w skardze bezczynności, należy wskazać, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia – o czym stanowi art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Z kolei w myśl art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Zasady te odnoszą się także do postępowania przed organem odwoławczym.
W ocenie Sądu, skarżąca słusznie zarzuciła Wojewodzie bezczynność w rozpoznaniu wniosku z dnia a [...] maja 2020 r. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustawowo określonym terminie załatwienia sprawy organ nie podjął czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt. 1-4 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie, organ niewątpliwie dopuścił się bezczynności.
Skarżąca, wnioskiem datowanym na [...] maja 2020 r. (otrzymanym przez organ [...] czerwca 2020 r.) na podstawie art. 73 § 1 k.p.a. wystąpiła do Wojewody [...] o uznanie przysługującego jej statusu strony postępowania oraz niezwłoczne umożliwienie dokonania wglądu w akta sprawy prowadzonej przez ten organ w pierwszej instancji, w przedmiocie wydania decyzji.
Zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a. strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania.
W realiach rozpoznawanej sprawy, podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 74 § 2 k.p.a. odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania takich kopii i odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
W orzecznictwie wskazuje się, że przepis art. 74 § 2 k.p.a. winien mieć zastosowanie także wtedy, gdy organ odmawia wydania odpisu dokumentu z akt administracyjnych z tej przyczyny, że nie uznaje wnioskodawcy za stronę postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1081/08, Lex nr 516765).
Jednocześnie jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 11 maja 2017 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2097/16), nie jest możliwe rozpatrzenie wniosku o udostępnienie akt sprawy poprzez powiadomienie wnioskodawcy o odmowie udostępnienia akt, bez wydania postanowienia w tym względzie. Ograniczałoby to możliwość poddania merytorycznej kontroli działań organu, poprzez wniesienie zażalenia i jego rozpatrzenie przez organ wyższej instancji. W każdym przypadku, w którym organ uznaje, że podanie wniesione w trybie art. 73 k.p.a. nie może zostać załatwione pozytywnie, winien wydać postanowienie, na które, stosownie do art. 74 §2 k.p.a., służy zażalenie.
Sąd podziela pogląd skarżącej, że z uwagi na to, że procedura administracyjna nie przewiduje odrębnego terminu na załatwienie wniosku złożonego w trybie art. 73 k.p.a. należy przyjąć, że zastosowanie w tym przypadku mają normy wynikające z art. 35 oraz 36 k.p.a.
Stanowisko to, znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w prawomocnym wyroku z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II SAB/OI 63/18, sprawa związana z wydaniem stronie postępowania odpisu decyzji (co również mieści się w dyspozycji art. 74 § 2 k.p.a.), powinna zostać załatwiona z zachowaniem terminów określonych normą art. 35 k.p.a.
Zgodnie z treścią art. 35 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest załatwić sprawę w przedmiocie udostępnienia do wglądu akt sprawy bez zbędnej zwłoki, jeżeli jej załatwienie możliwe jest w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane temu organowi z urzędu, bądź na podstawie danych, którymi ten organ rozporządza.
Jedynie w sprawach wymagających postępowania wyjaśniającego załatwienie sprawy powinno nastąpić w terminie miesięcznym lub - w przypadkach dotyczących spraw szczególnie skomplikowanych - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.).
W przypadku gdy nie jest możliwe załatwienie sprawy w terminach, o których powyżej, organ administracji publicznej obowiązany jest, zgodnie z art. 36 k.p.a., zawiadomić o tym strony podając jednocześnie przyczyny zwłoki oraz wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Obowiązek ten ciąży na organie również w każdym tym przypadku, w którym zwłoka w załatwieniu sprawy następuje z przyczyn od niego niezależnych.
Jeżeli natomiast organ administracji publicznej nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, a także w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (tym bardziej jeżeli takiego terminu organ w ogóle nie wskazał) należy uznać, że dopuszcza się on bezczynności.
Bezczynność ma miejsce zarówno wówczas gdy w określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie jak i wtedy gdy prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu.
Należy podkreślić, że dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana okolicznościami zawinionymi przez organ (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt I SAB/Wa 315/18, LEX nr 3074853). Ponadto dla oceny zasadności skargi na bezczynność, nie ma też znaczenia czy bezczynność wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane (por. wyrok WSA z 16 maja 2019 r., III SAB/Wr 93/19, LEX nr 2728308).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że wniosek skarżącej o udostępnienie akt sprawy, spełniał wymogi formalne konieczne do nadania mu biegu. Nie było zatem prawidłowe, wzywanie skarżącej do uzupełnienia braków, a następnie pozostawienie wniosku skarżącej bez rozpoznania w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. Było to ze strony organu unikanie merytorycznego ustosunkowania się do wniosku skarżącej w formie zaskarżalnego postanowienia zapewniającego skarżącej kontrolę takiego rozstrzygnięcia.
Organ zamiast bezpodstawnie wzywać skarżącą do uzupełnienia braków formalnych jej wniosku, powinien rozstrzygnąć go merytorycznie w przewidzianej prawem formie postanowienia na podstawie art. 74 § 2 k.p.a. o odmowie udostępnienia akt, na które służy zażalenie lub pozytywnie rozpoznając żądanie, winien był podjąć czynność materialno - techniczną polegającą na umożliwieniu skarżącej przejrzenia akt.
W tym miejscu wskazać należy, że nie może być zdaniem Sądu oceniane jako wyżej wspomniana czynność materialno-techniczna, pouczenie zawarte w wezwaniu Wojewody do uzupełnienia braków formalnych z dnia [...] czerwca 2020 r. skierowanym do skarżącej. Zgodnie z tym pouczeniem "strona chcąca zapoznać się z aktami postępowania, może tego dokonać na (...) po wcześniejszym umówieniu się telefonicznym pod nr (...)".
Podkreślić należy, że pismo Wojewody zawierające powyższe pouczenie, było jednocześnie wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wgląd w akta poprzez przedstawienie dokumentów mających na celu wykazanie czy skarżąca posiada przymiot strony w prowadzonym postępowaniu o ustalenie lokalizacji linii kolejowej.
Pismo zawierało zatem sprzeczne informacje, które zdaniem Sądu, nie mogły być potraktowane przez skarżącą jako wiążące merytoryczne załatwienie je wniosku o wgląd w akta. Wskazanie w standardowym pouczeniu, że strona może zapoznać się z aktami, kiedy jednocześnie pouczenie to zawarte jest w wezwaniu do wykazania statusu strony, nie może być ocenione jako pozytywne rozpoznanie wniosku skarżącej.
Należy zatem stwierdzić, że wniosek skarżącej z [...] maja 2020 r. o udostępnienie do wglądu akt postępowania lokalizacyjnego, nadal pozostaje niezałatwiony przez Wojewodę [...]. Organ nie tylko nie załatwił go w terminie wynikającym z art. 35 § 1-3 k.p.a. ale również nie wyznaczył nowego terminu na jej załatwienie zgodnie z art. 36 k.p.a. oraz nie poinformował skarżącej o przyczynach owego opóźnienia. Organ zatem pozostaje w bezczynności, o której mowa w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.
Sąd uznał, że bezczynność organu, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na czas pozostawania organu w zwłoce po wpłynięciu wniosku w dniu [...] czerwca 2020 r., oczywisty brak podejmowania przez organ wymaganego przepisami rozstrzygnięcia, jak również to, że wniosek ten nadal pozostaje nierozpoznany.
W konsekwencji, Sąd za zasadne uznał wymierzenie organowi grzywny w wysokości 500 zł, w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a.
Jest to dodatkowy środek dyscyplinująco – represyjny, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, tj. gdy oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie.
Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącej z [...] maja 2020 r. o udostępnienie do wglądu akt sprawy – w terminie 14 dni od daty zwrotu akt do organu, uznając, że termin ten będzie wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie.
O kosztach postępowania na które składają się poniesione przez skarżącą koszty wpisu od skargi w kwocie 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika, będącego radcą prawnym (480 zł.) ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 t.j. z dnia 2018.01.30), oraz opłaty od pełnomocnictwa (17 zł) Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a.