Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał P. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego i oddalił wniosek w pozostałym zakresie.
Pismem z dnia 8 maja 2013 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] poinformowała Sąd o ustanowieniu pełnomocnika dla P. K. W dniu 9 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok w niniejszej sprawie.
W dniu 11 października 2013 r. pełnomocnik skarżącego r.pr. J. K. wniosła sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną od ww. wyroku.
W dniu 31 października 2013 r. organ wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, a w dniu 9 grudnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł replikę na odpowiedź na skargę kasacyjną.
W dniu 12 marca 2014 r. odbyła się rozprawa przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie z ww. skargi kasacyjnej – sygn. akt II OSK 2735/13, w której brał udział pełnomocnik skarżącego. Pełnomocnik na rozprawie wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości czterokrotności stawki minimalnej oraz złożył oświadczenie, że koszty te nie zostały uiszczone w całości, ani w części. Pełnomocnik skarżącego ponowił wniosek w piśmie z dnia 13 marca 2013 r. (data stempla pocztowego).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ppsa, wyznaczony radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Na obecnym etapie sprawy pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, następnie sporządzenia repliki na odpowiedź na skargę kasacyjną oraz udziału w rozprawie w dniu 12 marca 2014 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2735/13.
§ 14 ust. 1 lit c) ww. rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwsze instancji w innej sprawie – 240 zł. Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit a) ww. rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. § 15 ust.
1) tego rozporządzenia stanowi natomiast, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4. W ocenie Sądu, pełnomocnikowi należało przyznać podwyższona stawkę – 150 % stawki minimalnej, albowiem wynika to ze skomplikowanego charakteru sprawy oraz dużego nakładu pracy pełnomocnika. Jednocześnie należy wskazać, że ww. stawka powiększona jest maksymalnym wynagrodzeniem, jakie w niniejszej sprawie pełnomocnik może otrzymać z udzielonej z urzędu pomocy prawnej, nie ma zatem możliwości zastosowania § 2 ust. 2 zdanie drugie ww. rozporządzenia i przyznania wynagrodzenia w wysokości czterokrotności stawki minimalnej.
Według § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W konsekwencji w niniejszej sprawie radcy prawnemu należy się wynagrodzenie w wysokości 360,00 złotych z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (150 % z 240 zł) oraz kwota 82,80 złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwota 442,80 złotych.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 250 ppsa oraz § 14 ust. 2 lit a) i § 15 ww. rozporządzenia orzeczono jak w sentencji postanowienia.