Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi A. J. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Podał, że aktualnie nie osiąga dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej, nie uzyskuje również dochodów ze stosunku pracy, a w dniu 1 maja 2013 r. zawiesił działalność gospodarczą. Ponadto oświadczył, że ma zasądzone alimenty na dwoje małoletnich dzieci po [...] zł na każde oraz zaległe zobowiązania na rzecz Urzędu Miasta i Gminy w K. W związku z tym nie posiada środków na bieżące utrzymanie i korzysta z pomocy rodziny i znajomych.
W wyniku wezwania do uzupełnienia wniosku skarżący złożył zeznanie podatkowe PIT – 36L za 2013 r. z ujawnionym przychodem w wysokości [...] zł (przy kosztach jego uzyskania [...] zł) oraz kserokopię decyzji o wykreśleniu wpisu z ewidencji działalności gospodarczej. Jednocześnie oświadczył, że nie posiada żadnych lokat i rachunków osobistych.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Stosownie natomiast do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Złożony wniosek dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania wynoszą [...] zł tytułem wpisu od skargi.
Przystępując do rozpoznania wniosku w tak określonym zakresie, wskazać należy, że zasadą jest, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a). Oznacza to, że każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 p.p.s.a). Celem instytucji prawa pomocy jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Jest to forma dofinansowania strony postępowania sądowego z budżetu państwa i przez to zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Przyznanie lub odmowa przyznania prawa pomocy winna wynikać z wzajemnej oceny dwóch elementów: kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania i jej aktualnej kondycji finansowej.
Możliwość przyznania prawa pomocy uzależniona jest od oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy wykazanej w treści wniosku tak, aby można było jednoznacznie stwierdzić, że skarżący nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy również mieć na uwadze, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wyjaśnienia oraz udokumentowania sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy, do Sądu natomiast należy ocena przytoczonych okoliczności.
Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając przedmiotowy wniosek, stan faktyczny sprawy oraz sytuację majątkową i rodzinną wnioskodawcy stwierdzić należy, że w sprawie brak jest podstaw dla przyznania stronie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Przede wszystkim podkreślić należy, że Sądowi z urzędu znany jest fakt, który skarżący pominął mimo wezwania do uzupełnienia wniosku (akta sprawy o sygn. VIII SA/Wa 111/13), iż jest on prezesem zarządu i jedynym udziałowcem M. – T. sp. z o.o., która wobec postanowienia Prokuratora Okręgowego w R. o zwrocie pięciu samochodów ciężarowych ma od czerwca 2014 r. realne możliwości uzyskiwania dochodów. W tej sytuacji informacje o zawieszeniu działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą "M. – G." pozostają bez wpływu na ocenę możliwości finansowych skarżącego. Z akt spraw zawisłych przed tutejszym Sądem wynika, że skarżący jest osobą bardzo przedsiębiorczą (rodzaj i rozmiary prowadzonych działalności), stąd wątpliwości budzi twierdzenie o korzystaniu ze wsparcia finansowego znajomych i rodziny. O dobrej sytuacji materialnej skarżącego świadczy również wysokość zasądzonych alimentów, co do których nie wykazał, by toczyła się egzekucja komornicza.
W tych okolicznościach uznać należy, że skarżący nie wykazał ponad wszelką wątpliwość, że istotnie nie jest w stanie partycypować w kosztach postępowania sądowego wywołanego wniesieniem skargi.
W związku z powyższym na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.