Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], Burmistrz Gminy K. orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...], lokalizowanej przy ul. R. [...] na działce nr [...] w K..
Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wystąpiła H.K..
Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. SKO w R. odmówiło stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji Burmistrza Gminy K..
Kolegium wyjaśniło, że decyzja ta nie została obarczona jedną z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Wskazało, że podnoszone zarzuty uzasadniające stwierdzenie nieważności ocenianej decyzji, dotyczące nie dokonania przez organ I instancji samodzielnego ustalenia stanu faktycznego, lecz przyjęcie stanowiska prezentowanego przez inwestora, mogłyby stanowić ewentualnie podstawę do uwzględnienia odwołania w zwykłym trybie. Nie posiadając cechy "rażącego naruszenia prawa" zarzuty te nie mogły stanowić uzasadnionej podstawy do stwierdzenia nieważności.
Z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy wystąpiła H.K..
Zaskarżoną decyzją SKO w R. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r.
W uzasadnieniu SKO przywołało treść art. 156 K.p.a., wskazując, że przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Procedura stwierdzenia nieważności jest odrębnym samodzielnym postępowaniem, a zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została z naruszeniem przepisów określonych w art. 156 § 1 K.p.a.
Kolegium przypomniało, że decyzja Burmistrza Gminy K. umarzająca postępowanie wydana została na podstawie art. 46 ust. 1 i art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), zwanej dalej "u.p.o.ś.", oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2007 r., Nr 158, poz. 1105), zwanego dalej "rozporządzeniem".
Jednocześnie wskazało, że złożony przez P. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosek z dnia [...] marca 2007 r. stał się podstawą do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. Z załączonej przez inwestora dokumentacji bezspornie wynikało bowiem, że planowaną inwestycję należy zakwalifikować do przedsięwzięć, dla których obligatoryjnie sporządza się raport o oddziaływaniu na środowisko. Kwalifikacji tej dokonano na podstawie obowiązujących wówczas przepisów § 2 pkt 7 rozporządzenia. W trakcie toczącego się postępowania, od 31 sierpnia 2007 r. nastąpiła zmiana ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. Nowelizacji uległ między innymi przepis § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Po dokonaniu przez inwestora uaktualnienia kwalifikacji przedsięwzięcia (pismo z [...] listopada 2007 r.) Burmistrz Gminy K. uznał, że w wyniku zmiany przepisów ww. rozporządzenia nastąpiła zmiana kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia.
Przedstawione przez inwestora parametry inwestycji pozwoliły na stwierdzenie, że inwestycja nie podlega uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska. Okoliczność ta skutkowała bezprzedmiotowością dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Kolegium, rozpatrując ponownie sprawę, nie stwierdziło aby kontrolowana decyzja Burmistrza Gminy K. nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. była obarczona co najmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 K.p.a., co skutkowałoby koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Podniosło, że skoro po zmianie stanu prawnego przedsięwzięcie nie było jednym z wymienionych w ww. rozporządzeniu, to przestały istnieć podstawy do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie bowiem do art. 46 p.o.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wymagane, jeśli planowane przedsięwzięcie nie jest jednym z mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonym w art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, tj. przedsięwzięć wymienionych w ww. rozporządzeniu. Kolegium zauważyło także, że planowana inwestycja nie była również bezpośrednio związana z ochroną obszaru Natura 2000 i nie wynikała z jej ochrony.
Kolegium wyjaśniło także, że na etapie postępowania o stwierdzenie nieważności nie ma możliwości rozpatrywania sprawy od początku. Tryb nieważnościowy jest trybem nadzwyczajnym i nie może mu towarzyszyć np. zbieranie dodatkowego materiału dowodowego. Zauważyło, że również Wojewoda [...] w dniu [...] grudnia 2007 r. wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie uzgodnienia warunków do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji specjalistyczny organ wypowiedział się jednoznacznie, że przedsięwzięcie nie jest jednym z wymienionych w powołanym powyżej rozporządzeniu.
Kolegium odnosząc się do przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów uznało je za bezzasadne.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła H.K. (dalej jako skarżąca), nie zgadzając się z wydanymi rozstrzygnięciami, jednocześnie wnosząc o ich uchylenie. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 8 K.p.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 K.p.a., art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, art. 46a ust. 4 pkt 1 i 4 p.o.ś., art. 105 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę SKO w R. podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Dodatkowo wyjaśniło m.in., że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. nie była podstawą wydania decyzji przez Burmistrza Gminy K. z dnia [...] marca 2008 r. umarzającej postępowanie, a tym samym późniejsze stwierdzenie jej nieważności nie miało wpływu na decyzję Burmistrza.
Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "[...]" wniosło o dopuszczenie do udziału w sprawie na prawach uczestnika, podnosząc, że zakres przedmiotu sprawy jest zgodny z celami statutowymi organizacji.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. wydanym na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 33 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "[...]" z siedzibą w R..
Uczestnicy: Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "[...]" z siedzibą w R. oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. przyłączyli się do skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 302/12, oddalając skargę, wskazał na istotę postępowania nieważnościowego oraz wyjaśnił na czym polega zaistnienie przesłanki rażącego naruszenia prawa.
W ocenie Sądu I instancji, SKO w R. zasadnie uznało, że kontrolowana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja z dnia [...] marca 2008 r. nie została wydana bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wskazał, które z przepisów stanowiły materialnoprawną podstawę do wydania decyzji przez Burmistrza Gminy K.. Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że niesłusznym jest zarzut braku wskazania w ww. decyzji konkretnej podstawy prawnej. Następie Sąd wskazał, że w trakcie toczącego się postępowania środowiskowego od 31 sierpnia 2007 r. nastąpiła zmiana ww. rozporządzenia dokonana rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 158, poz. 1105), zwanym dalej "rozporządzeniem zmieniającym". Nowelizacji uległ między innymi przepis § 2 i § 3 rozporządzenia, w związku z czym planowana inwestycja nie podlegała zaliczeniu do przedsięwzięć wymienionych w tychże przepisach.
Postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zostało wszczęte w związku z treścią art. 46 ust. 1 p.o.ś. z uwagi na możliwość znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 51 ust. 8 tej ustawy zostało wydane przez Radę Ministrów rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r., o którym mowa wyżej. Treść tego rozporządzenia warunkowała konieczność wszczęcia postępowania zmierzającego do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...].
Tym samym zmiana treści rozporządzenia i brak obowiązku wynikającego z art. 46 ust. 1 p.o.ś. spowodowały, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W związku z powyższym, za prawidłowe uznać należało stanowisko Burmistrza Gminy K., który oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy uznał, że w wyniku zmiany przepisów ww. rozporządzenia nastąpiła zmiana kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia. Przedstawione przez inwestora parametry inwestycji pozwoliły na stwierdzenie, że inwestycja nie podlega uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska i okoliczność ta skutkowała bezprzedmiotowością dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wbrew zarzutom skargi okoliczność ta wynika z uzasadnienia decyzji Burmistrza Gminy K. Nr [...], której nieważność skarżąca podnosi.
W ocenie Sądu, brak było także podstaw do podzielenia pozostałych zarzutów skargi, ponieważ SKO dokonało oceny kontrolowanej decyzji w zakresie przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a.; nie dokonało nowych ustaleń stanu faktycznego; w zaskarżonej decyzji zawarło wywody, które stanowiły odpowiedź na stawiane zarzuty we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy; oceniło skuteczność zarzutów. Zdaniem Sądu, istotne zaś jest to, że postępowanie zostało wszczęte w związku z koniecznością (w dacie składania tego wniosku) wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w związku z zamiarem ubiegania się o pozwolenie na budowę telefonii komórkowej [...]. Pozwolenie na budowę zostało udzielone i decyzja w tym zakresie była przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 372/08, który wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2009 r. skargi oddalił.
Skargi kasacyjne od tego wyroku zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 października 2010 r. w sprawie II OSK 1279/09 oddalone. Kwestie uzgodnień środowiskowych były poruszane we wskazanych wyżej orzeczeniach Sądów.
Ponadto Sąd uznał, że zarzuty podnoszone przez uczestnika postępowania – Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "[...]", jako formułowane bez uwzględnienia, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się w trybie nadzwyczajnym, nie zasługują na uwzględnienie, podobnie jak wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na potrzeby innego postępowania.
Na skutek skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2635/12, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że Sądowi I instancji umknęło, że zakres postępowania dowodowego jest ściśle związany z przepisami prawa materialnego.
W niniejszej sprawie, z uwagi na zastosowanie kilku anten sektorowych dla konkretnych azymutów, zgodnie z § 4 rozporządzenia, postępowanie winno być przeprowadzone z uwzględnieniem sumy parametrów tego samego rodzaju, charakteryzujących skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju, położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu. W przedmiotowej sprawie kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Burmistrza Gminy K. w kontekście zmiany przepisów rozporządzenia, zapadła bez dokonania oceny w związku z treścią § 4 rozporządzenia. Organy w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, z uwagi na treść art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., obowiązane były do dokonania takiej oceny i zawarcia jej zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. w uzasadnieniu swoich decyzji. Ponieważ kwestia kumulacji pól elektromagnetycznych była podnoszona w skardze skierowanej do Sąd I instancji, Sąd w tym zakresie nie mógł w sposób lakoniczny stwierdzić, że w ramach postępowania nieważnościowego nie można było dokonywać nowych ustaleń stanu faktycznego sprawy.
Postępowanie nieważnościowe jest bowiem nowym postępowaniem, które może wymagać dokonania na użytek tego postępowania dokonania nowych ustaleń stanu faktycznego sprawy. Sąd jednak pominął, że ze znajdującego się w aktach sprawy raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, w części p.n. "1C.1 Obszary występowania pól elektromagnetycznych o natężeniu większym lub równym 0,1 W/m2", przedstawiono tabele dla kumulatywnego oddziaływania pól elektromagnetycznych planowanej inwestycji dla tiltu 0o, 6o i 8o. Ponadto stwierdzono, że zasięg występowania PEM dla dwóch anten systemu GSM pracujących w jednym sektorze obliczono tak jakby były one jednym źródłem jego promieniowania, co pod względem wpływu na środowisko jest przypadkiem mniej korzystnym.
Natomiast stwierdzeniem tym nie objęto innych urządzeń emitujących pola nie zaliczanych do anten systemu GSM. Wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, wyjaśnienie powyższych kwestii jest w zasadzie kluczowe dla dokonania oceny, czy organy administracyjne prawidłowo przeprowadziły postępowanie nieważnościowe.
Zaskarżony wyrok nie uwzględnia treści § 4 rozporządzenia. Bez wyjaśnienia powyższych kwestii w zasadzie nie można poddać ocenie prawidłowości zastosowania w postępowaniu nieważnościowym art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a., tym bardziej, gdy z akt sprawy wynika, że pod wiązką o azymucie 40o znajduje się zabudowa mieszkaniowa, a przewidziana w raporcie oddziaływania na środowisko kumulacja pól elektromagnetycznych przedstawia zwiększenie przedziału wysokościowego i szerokościowego obszaru granicznego promieniowania przekraczającego wartość dopuszczalną S=0,1 W/m2. Dokonanie powyższych ustaleń jest konieczne celem prawidłowego określenia "miejsc dostępnych dla ludzi", o jakich mowa w art. 124 ust. 2 p.o.ś.
W tych warunkach Sąd I instancji wadliwie zastosował § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, ponieważ przy uwzględnieniu kumulacji pół elektromagnetycznych wartością odniesienia winna być wartości ERIP 8498 W, przy założeniu, że wartość ta dotyczy kumulacji wszystkich przewidywanych anten w danym sektorze promieniowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Zgodnie z treścią art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Przewidziane w tym przepisie związanie wykładnią prawa dotyczy zarówno oceny w zakresie przepisów materialnoprawnych, jak i norm postępowania. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa istnieje tylko wówczas, gdy stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy zmienił się tak istotnie, że nie mają do niego zastosowania przepisy interpretowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, a ponadto w przypadku zmiany stanu prawnego po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 191). Stanowisko takie jest również prezentowane w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym. I tak w wyroku z dnia 14 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że "wojewódzki sąd administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny." (LEX nr 503177).
Odnosząc przywołane wyżej unormowania do realiów rozpatrywanej sprawy, orzekający ponownie w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie został związany wykładnią wyrażoną w motywach wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2014 r. (II OSK 2635/12), albowiem w okolicznościach tej sprawy nie zaistniały wymienione wcześniej przesłanki umożliwiające odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z tego powodu wszystkie rozważania na temat legalności zaskarżonej decyzji muszą być rozpatrywane w oparciu o stanowisko wyrażone przez Sąd wyższej instancji.
Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Burmistrza Gminy K. zapadła bez uwzględnienia przepisu § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w postępowaniu nieważnościowym tego przepisu też nie brało pod uwagę. Tymczasem w sprawie niniejszej ma on istotne zastosowanie i jego naruszenie poprzez pominięcie tego przepisu, może stanowić o rażącym naruszeniu prawa w trakcie wydawania decyzji o umorzeniu postępowania z uwagi na dokonaną rozporządzeniem Rady Ministrów z 21 sierpnia 2007 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 158 poz. 1105) zmianę § 2 rozporządzenia rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. Zgodnie z tym przepisem (§ 4 rozporządzenia) parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju, położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych sumuje się.
Organy w postępowaniu nieważnościowym powinny więc rozważyć, czy taka kumulacja w przedmiotowych instalacjach radiokomunikacyjnych występuje wpływając na to, czy przy jej uwzględnieniu przekroczone są parametry określone w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia (rozważając wszystkie cztery jednostki redakcyjne tego przepisu – to jest pkt a), b) c) i d) wpływające na konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Dokonanie takich ustaleń w postępowaniu nieważnościowym było niezbędne, gdyż w sytuacji stwierdzenia, że przy uwzględnieniu kumulacji o której mowa w § 4 rozporządzenia, istniałaby konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, to decyzję Burmistrza Gminy K. z [...] marca 2008 r. o umorzeniu postępowania należałoby uznać za rażąco naruszająca prawo poprzez wadliwe zastosowanie tych przepisów, to jest spełniająca przesłanki stwierdzenia jej nieważności określone w art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a..
Organy powinny przeprowadzić własną analizę materiału dowodowego co do określenia takiej kumulacji, a nie przyjmować stwierdzeń wnioskodawcy za równoznaczne z obiektywnymi ustaleniami faktycznymi. Oczywiście dokonanie własnej oceny istotnych kwestii stanu faktycznego nie wyklucza zbieżności tych ustaleń z twierdzeniami wnioskodawcy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. dokonując wadliwej interpretacji przepisów prawa materialnego nie dokonało zatem istotnych dla sprawy ustaleń faktycznych naruszając tym samym przepisy postępowania, to jest art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pk1 1 lit a) i c) p.p.s.a.
SKO ponownie rozpoznając sprawę wezmą pod uwagę powyższe wskazania sądu dokonując merytorycznej oceny, czy w stanie faktycznym sprawy w świetle przepisu § 2 ust. 1 pkt 7 lit a), b), c) i d) przy uwzględnieniu § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 257 poz. 2573) istniały podstawy do uznania, że przedmiotowe przedsięwzięcie w dacie wydawania decyzji Burmistrza Gminy K. z [...] marca 2008 r. o umorzeniu postępowania nie wymagało sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Gdyby wymóg sporządzenia raportu istniał, to decyzja o umorzeniu postępowania powinna być traktowana jako wydana z rażącym naruszeniem prawa..
Biorąc to wszytko pod uwagę, na podstawie art. 145 § 1 pk1 1 lit a) i c) p.p.s.a.
Należało uchylić zaskarżona decyzje.
O uchyleniu decyzji SKO z [...] grudnia 2011 r. orzeczono na podstawie art. 135 p.p.s.a. W pkt 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 1 p.p.s.a..