Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 6 września 2016 r. (data wpływu do Sądu) S. B. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu podał, że zamieszkuje z żoną (orzeczona separacja), ale utrzymuje się samodzielnie z wynagrodzenia za pracę – [...] zł. Stałe wydatki związane z utrzymaniem wynoszą [...] zł.
Należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), strona skarżąca działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej.
Oznacza to, że skarżący w przedmiotowej sprawie jest zwolniony z mocy ustawy z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całym postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Zgodnie z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skoro zatem skarżący w niniejszej sprawie jest zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy, co do kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć (pkt 1 sentencji).
Oceniając natomiast złożony wniosek w zakresie ustanowienia pełnomocnika uznać należy, że jest on niezasadny. Skarżący posiada stałe źródło utrzymania, nie ma problemów z zaspakajaniem bieżących potrzeb i nie ma też obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Trudno w tej sytuacji uznać, że przy stałym dochodzie nie będzie on w stanie wygospodarować środków na ustanowienie w sprawie profesjonalnego pełnomocnika.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w pkt 2 sentencji.