Uzasadnienie
Skarżący – K. D., pismem z dnia 28 lipca 2017 r. wniósł skargę na powołaną wyżej czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie weryfikacji liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisanych do ewidencji kierowców.
Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako: "Sąd") odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Postanowieniem z dnia 9 lutego 2018 r., po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy ww. postanowienie. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu 21 lutego 2018 r.
Pismem z dnia 28 lutego 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 9 lutego 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Wskazać należy, że w myśl art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zatem P.p.s.a. przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11).
Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. - w brzmieniu znajdującym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, tj. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) - rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że rolą wojewódzkiego sądu administracyjnego jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 - komentarz do art. 260 P.p.s.a, publ.
Legalis). Mając na uwadze aktualne brzmienie art. 260 P.p.s.a. należy stwierdzić, że w obecnym stanie prawnym na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do NSA. Takie stanowisko zostało potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w postanowieniu z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II FZ 694/16.
W konsekwencji powyższych ustaleń należy stwierdzić, że skarżącemu nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie tut. Sądu z dnia 9 lutego 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 3 stycznia 2018 r. Tym samym zażalenie z dnia 28 lutego 2018 r., jako niedopuszczalne, należało odrzucić.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.