Uzasadnienie
Generalny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. sp. z o.o. (dalej: "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2012 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł.
Decyzja z dnia [...] sierpnia 2012 r. została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.
W dniu [...] października 2009 r. w G. na drodze gminnej - Estakadzie K. funkcjonariusze Straży Granicznej z G. zatrzymali do kontroli pojazd skarżącej spółki marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazd przewoził element wieży wiatrowej z G. do miejscowości P.. W związku z podejrzeniem przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi, pojazd został skierowany na parking administracyjny celem zabezpieczenia pojazdu do czasu przeprowadzenia pomiaru masy i nacisków osi. W dniu [...] października 2009 r. polecono kierowcy, aby przemieścił pojazd na punkt ważenia znajdujący się przy Drodze [...] w G. – [...]. Kontrolerzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego przeprowadzali kontrolę, w wyniku której stwierdzono, że wartości nacisków osi przekraczały wartości określone w zezwoleniu, wobec czego stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganego zezwolenia, gdyż okazane przez kierowcę skarżącej zezwolenie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na przejazd pojazdem nienormatywnym przewidywało nacisk osi składowych osi wielokrotnej naczepy wynoszący 7,6 tony każda.
Nadto na ww. drodze gminnej dopuszczony jest ruch pojazdów o nacisku osi do 8 ton, zaś dla osi wielokrotnych naczep o liczbie większej niż 1,3 m dla tej kategorii drogi, zgodnie z załącznikiem nr 2 do ustawy o drogach publicznych wynosi 6,5 tony na oś składową. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości [...] zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8 ton.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji powtórzono argumentację zaprezentowaną przez organ I instancji. Na s. 4 uzasadnienia wskazano, że "funkcjonariusze Straży Granicznej z G. dokonali zatrzymania pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...] nie na drodze [...], lecz na drodze gminnej, a następnie polecili kierowcy, aby przemieścił się na parking administracyjny celem zabezpieczenia pojazdu do czasu przeprowadzenia pomiarów masy i nacisków pojazdu".
Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 października 2010r., sygn. akt VIII SA/Wa 457/10 uchylił decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2010 r. oraz decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że ustalając stan faktyczny sprawy, organy obu instancji pominęły nieudokumentowanie zatrzymania pojazdu skarżącej przez funkcjonariuszy Straży Granicznej na drodze powiatowej nr [...] G Estakada K. w G. i polecenie jego usunięcia na parking administracyjny oraz na miejsce gdzie dokonano ważenia. Udokumentowanie miejsca zatrzymania ma wpływ na odpowiedzialność przewoźnika, bo zarzuca mu się przekroczenia nacisku osi dopuszczalnych na drodze o dopuszczalnym nacisku osi w wysokości 8 t. Ważenie odbyło się w innym miejscu przy drodze o innej kategorii.
Sąd wskazał także, iż w decyzji organu odwoławczego (z [...] marca 2010 r. nr [...]) na stronie [...] w ustaleniach faktycznych znajdują się dane innego samochodu niż skarżącej, inny numer rejestracyjny pojazdu i naczepy, inna marka naczepy. W uzupełnionym postępowaniu wyjaśniającym organy Inspekcji Transportu Drogowego winny dokonać wskazanych ustaleń oraz czynności dowodowych i ponownie dokonać oceny zebranego w ten sposób materiału dowodowego podejmując stosowne rozstrzygnięcie merytoryczne.
W toku ponownego rozpoznania sprawy WITD uzyskał z placówki Straży Granicznej w G. potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie dokumentów dotyczących zatrzymania w dniu [...] października 2009 r. należącego do skarżącej pojazdu marki [...] o nr rej. [...], notatkę służbową z dnia [...] października 2009r., protokół kontroli nr [...] z dnia [...] października 2009 r.; sprawozdanie z kontroli drogowej zawierające wykaz kontrolny, dokument CMR, zezwolenie nr [...] na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego, wypis z licencji nr [...], dowód rejestracyjny pojazdu marki [...] o nr rej. [...], prawo jazdy kierowcy (Z.B.), notatkę służbową sierżanta R. S. z dnia [...] lutego 2011 r. zawierającą informację o zatrzymaniu w dniu [...] października 2009 r. w godzinach wieczornych na drodze powiatowej nr [...] Estakadzie K. w G. pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą [...] o nr rej. [...].
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2012r. nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości [...] zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8 ton. Odnosząc się do argumentów skarżącej dotyczących nieudokumentowania zatrzymania pojazdu przez funkcjonariuszy Straży Granicznej organ I instancji stwierdził, iż z przesłanych przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w G. dokumentów, w szczególności notatek służbowych z dnia [...] lutego 2011 r. oraz [...] marca 2011 r., jednoznacznie wynika, iż przedmiotowy pojazd wraz z naczepą został zatrzymany przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w dniu [...] października 2009r. na Estakadzie K.. Miejsce zatrzymania kontrolowanego pojazdu wynika także z protokołu kontroli, w polu miejsce kontroli widnieje bowiem zapis "[...]. Estakada K./ [...]".
Ponadto funkcjonariusz dokonujący kontroli, w notatce służbowej z [...] października 2009 r. w polu "uwagi i spostrzeżenia" zapisał: "w wyniku kontroli 02 pojazdów na Estakadzie K.", co ostatecznie zostało dokładnie sprecyzowane w notatkach służbowych z dnia [...] lutego 2011 r. i [...] marca 2011 r. Ww. dokumenty, w tym notatki służbowe, stanowią dowód w sprawie zgodnie z art. 75 § 1 Kpa. WITD zauważył, iż przedstawione przez spółkę w trakcie kontroli zezwolenie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nr [...] nie zostało uznane, bowiem określone zezwoleniem dopuszczalne naciski osi były niższe niż rzeczywiste, trasa przejazdu kontrolowanego zespołu pojazdów biegła z miejscowości G. do miejscowości P. między innymi przez Trasę K. - węzeł K. - droga [...] (Obwodowa [...]), czyli bez wątpienia przebiegała droga powiatowa nr [...], na której dopuszczalny jest ruch pojazdów o nacisku osi do 8 t, i gdzie został zatrzymany kontrolowany zespół pojazdów.
Wyjaśnił, iż kwestia skierowania zatrzymanego zespołu pojazdów na parking administracyjny, nie ma żadnego znaczenia dla prowadzonego postępowania administracyjnego oraz dla kwestii ustalenia odpowiedzialności przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia. Odpowiedzialność przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy pojazdem przekraczającym określone przepisami dopuszczalne parametry, czyli pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia, kształtowana jest na podstawie stanu faktycznego z momentu zatrzymania kontrolowanego zespołu pojazdów. Wskazał ponadto, że zarzut dotyczący nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w postaci podania w decyzji danych innego samochodu niż skarżącej spółki - inny numer rejestracyjny pojazdu i naczepy, inna marka naczepy dotyczył jedynie zaskarżonej decyzji GITD z dnia [...] marca 2010 r., która wyrokiem sądowym wyeliminowana została z obrotu prawnego.
Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...] sierpnia 2012 r. GITD orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Organ wyjaśnił, iż wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (odpowiednio Dz. U. Nr 219, poz. 1860 i poz. 1861). Droga powiatowa na Estakadzie K. w G., na której zatrzymano pojazd do kontroli drogowej została zakwalifikowana do dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na oś do 8 t. Ponadto wyjaśnił, iż miejsce ważenia przy drodze krajowej nr [...] - obwodnica [...] - [...] legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu, z dnia [...] kwietnia 2009 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów.
Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych przenośnych wag do pomiarów statycznych o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G., z tym że waga o nr fabrycznym [...] posiadała ważne świadectwo legalizacji do dnia [...] marca 2011 r., a waga o nr fabrycznym [...] do dnia [...] września 2010 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] października 2009 r., którego kierowca odmówił podpisania. W wyniku ważenia stwierdzono naruszenia dopuszczalnych norm. Kierujący pojazdem Z. B. okazał zezwolenie nr [...] na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego, wydane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w W., zgodnie z którym przewoźnik posiadał zezwolenie na przejazd zespołu pojazdów przy naciskach osi składowych osi wielokrotnej naczepy wynoszących 7,6 t każda.
Ujawnione podczas kontroli naciski osi przekraczały wartości określone w zezwoleniu, wobec czego stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...] poruszał się drogą powiatową, na której jest dopuszczony ruch pojazdów o nacisku osi do 8 t. Maksymalny nacisk dla osi wielokrotnych naczep o liczbie większej niż 1,3 m na drodze tej kategorii, zgodnie z załącznikiem nr 2 do ustawy o drogach publicznych wynosi 6,5 t na oś składową. GITD wskazał, iż faktycznie dopuszczalny nacisk osi pojedynczej na drodze [...] wynosi 11,5 t, jednakże zatrzymania pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz naczepą marki [...] o nr rej. [...] (nieprawidłowe dane str. [...] zaskarżonej decyzji – przypis Sądu) funkcjonariusze Straży Granicznej z G. dokonali nie na drodze [...], lecz na drodze powiatowej.
Następnie polecono kierowcy, aby przemieścił się na parking administracyjny celem zabezpieczenia pojazdu do czasu przeprowadzenia pomiaru masy i nacisków pojazdu. Uznał, iż uzyskane podczas ważenia naciski poszczególnych osi były niezgodne z wartościami podanymi w zezwoleniu nr [...] (str. [...] zaskarżonej decyzji) na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego w okresie od dnia [...] października 2009 r. do [...] października 2009 r. Skarżący posiadał bowiem pozwolenie na przejazd zespołu pojazdów przy naciskach osi składowych osi wielokrotnej naczepy wynoszących 7,6 t każda. Powyższe w ocenie organu odwoławczego skutkuje uznaniem, że skarżący nie dysponował zezwoleniem na przejazd pojazdu nienormatywnego.
Jednocześnie GITD nie negując, iż element wieży wiatrowej był pierwszym ładunkiem tego typu, w związku z czym skarżąca nie miała żadnej wiedzy w zakresie prawidłowego rozłożenia ciężaru na poszczególne osie pojazdu, nie mniej uznał, że dysponując masą całkowitą ładunku spółka winna tak rozłożyć przewożony ładunek, aby pozostać w zgodzie z obowiązującymi nomami w zakresie dopuszczalnych nacisków na poszczególne osie. Podkreślił, iż przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku, zatem przed rozpoczęciem przejazdu przewoźnik winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom i równomiernie rozmieścić ładunek. GITD uznał również, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi możliwość uwolnienia się skarżącej od odpowiedzialności. Spółka w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia.
Wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanych naruszeń przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych, były okolicznościami, które spółka winna była przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.
Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyła skarżąca wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała na nieprawidłową ocenę przez organ odwoławczy stanu faktycznego sprawy, poprzez nieuwzględnienie argumentów skarżącej. Podniosła, iż na stronie [...] uzasadnienia decyzji, podana została nie mająca żadnego znaczenia dla sprawy informacja o zatrzymaniu pojazdu marki [...] o numerze rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rej. [...], przedmiotem decyzji jest bowiem pojazd marki [...], o numerze rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rej. [...].
Ponadto z całego materiału dowodowego sprawy nie wynika, do jakiej kategorii zaliczana jest Estakada K. w G., raz określana jest bowiem jako droga krajowa (protokół kontroli z [...] października 2009 r., sporządzony przez Straż Graniczną, podpisany przez R.S. oraz protokół sporządzony przez inspektora transportu drogowego – G.K., też z [...] października 2009 r.), raz jako droga gminna (decyzja GITD z [...] marca 2010 r. i [...] grudnia 2011 r. oraz pismo GITD z [...] maja 2010 r.), czy też jako droga powiatowa (zaskarżona decyzja). Kluczowym jest, że z żadnego dokumentu sprawy nie wynika, aby objęty decyzją pojazd zatrzymany został w dniu [...] października 2009 r., protokoły te jednoznacznie ustalają jako miejsca kontroli pojazdu drogę krajową [...]. Uznała, że sporządzona przez R.S. notatka służbowa, z dnia [...] lutego 2011 r. (tj. po upływie ponad [...] miesięcy od zdarzenia), stwierdzająca zatrzymanie pojazdu w dniu [...] października 2009 r. "w rejonie Estakady K." nie może być żadnym dowodem w niniejszej sprawie, bowiem ww. nie sporządził na tę okoliczność żadnego protokołu, a w protokole sporządzonym przez siebie następnego dnia ([...] października 2009 r.).
Wyrokiem z dnia 27 marca 2013 r. o sygn. VIII SA/Wa 843/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2012 r. Sąd przyjął, że nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t, dla wielokrotnych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep o liczbie składowych większych niż trzy, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m, nastąpiło z naruszeniem zasad określonych w art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.). Chodzi o to, że organy obu instancji nie wyjaśniły, gdzie w dniu [...] października 2009 r. patrol Straży Granicznej zatrzymał należący do skarżącej pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], prowadzony przez kierowcę Z. B..
W materiale dowodowym brakuje dokumentu z czynności zatrzymania sporządzonego w dniu [...] października 2009 r. Natomiast sporządzone w dniu [...] października 2009 r. dokumenty zawierają nieścisłości w tym zakresie, wskazując następujące miejsca zatrzymania pojazdu: "G. Estakada/Obwodnica [...]" (sprawozdanie z kontroli drogowej – k. [...] akt administracyjnych); "Estakada K./Obwodnica [...], kategoria drogi – krajowa" (protokół kontroli – k. [...] akt administracyjnych); "Estakada K." (notatka służbowa z patrolu mieszanego – k. [...] akt administracyjnych).
Z kolei z notatki służbowej sporządzonej w dniu [...] lutego 2011 r. wynika, że zatrzymania dokonano w "rejonie Estakady K.", zaś jej uzupełnienie z [...] marca 2011 r. wskazuje, iż zatrzymanie spornego pojazdu nastąpiło "na Estakadzie K." (odpowiednio k. [...] i [...] akt administracyjnych).
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1361/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny za uzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w ramach których odwołał się do naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu organy zastosowały się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2010 r. sygn. VIII SA/Wa 457/10. Uzasadniony jest zatem zarzut, gdzie doszło do zatrzymania pojazdu, poddanego następnie kontroli, skoro z ustaleń WSA wynika (str. 2 uzasadnienia), że w toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji uzyskał z palcówki Straży Granicznej w G. potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie dokumentów dotyczących zatrzymania w dniu [...] października 2009 r. należącego do skarżącej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz notatkę służbową sierżanta R. S. z dnia [...] lutego 2011 r. zawierającą informację o zatrzymaniu w dniu [...] października 2009 r. NSA nie podzielił stanowiska Sądu I instancji, że w materiale dowodowym brak jest dokumentu z wyżej wymienionej czynności sporządzonego w dniu [...] października 2009 r. Zdaniem NSA należało zatem dokonać oceny tych dokumentów, czego Sąd I instancji nie uczynił.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wzgląd należy mieć na to, iż niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 października 2014r. o sygn. akt II GSK 1374/13, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 2748/12, przekazując sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Zgodnie zaś z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na Sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego.
Zatem Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia, gdyż jest on związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przy czym związanie tą wykładnią ma szeroki zakres. Wojewódzki Sąd Administracyjny, ponownie rozpatrujący sprawę, mógłby odstąpić od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa wyłącznie jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie jeśli po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny. Żadna z powyższych przesłanek nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy, analizowany w pierwotnym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie uległ zmianie. Nie uległ również zmianie stan prawny.
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie i wyjaśnienie, gdzie w dniu [...] października 2009 r. nastąpiło zatrzymanie pojazdu skarżącej przez patrol Straży Granicznej oraz, czy spółka dochowała należytej staranności oraz braku wpływu na powstanie naruszenia.
Zdaniem Sądu orzekającego z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy niezbicie wynika, że do zatrzymania pojazdu skarżącej do kontroli doszło na Estakadzie K., tj. ulicy E. K. w G. (vide: sprawozdanie z kontroli drogowej z [...] października 2009 r. sporządzone przez sierżanta R. S., k. [...] akt administracyjnych; protokół kontroli z dnia [...] października 2009 r., k. [...] akt administracyjnych; notatka służbowa z patrolu mieszanego, sporządzona. przez sierżanta na Obwodnicy [...][...] - leżącej w ciągu drogi krajowej nr [...].. Wynika to też z dokumentu zatytułowanego jako dyspozycja usunięcia pojazdu z Estakady K./G./ [...]/[...][...]/[...] (k. [...] akt administracyjnych) korespondującego z w/w dowodami i zdjęć z tego usunięcia (k. [...],[...]) z uwidocznieniem numeru rejestracyjnego pojazdu.
Estakada K./Obwodnica [...] oznaczają dwa całkowicie różne miejsca: przy czym pierwsze z nich stanowi faktyczne miejsce zatrzymania pojazdu celem jego kontroli, drugie zaś miejsce jej przeprowadzenia. W żadnym jednak razie, nie sposób odmówić tym dowodom - protokołom kontroli i notatkom urzędowym - wiarygodności zawartych w nich informacji, co do miejsca zatrzymania pojazdu. Zauważyć też trzeba, że w sprawie brak dowodów przeciwnych na tę okoliczność. Dowody przeciwne nie były też zgłaszane przez stronę skarżącą. Wobec powyższego, nie może budzić najmniejszych wątpliwości fakt, że w chwili zatrzymania do kontroli pojazd skarżącej poruszał się ul. E. K. - Estakada K..
Natomiast ustalenie, do jakiej kategorii dróg zaliczona została przedmiotowa ulica stanowi już tylko okoliczność prawną, a nie faktyczną. Jak wynika z informacji zamieszczonych w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta G., ul. E. K. - określana także w oficjalnej nomenklaturze jako Estakada K. - została zaliczona wyłącznie do dróg powiatowych pod nr [...] (vide- poz. [...] Wykazu dróg publicznych zaliczonych do kategorii dróg powiatowych na terenie miasta G. zamieszczonego na stronach BEP UM G.). Przepisy § 1 i lp. 5 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz § 1 pkt 4 i lp. 2 załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 12 listopada 2007 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w województwach dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, mazowieckim, pomorskim, śląskim, zachodniopomorskim precyzyjnie określają przebieg drogi krajowej nr [...] na terenie miasta G. na dzień kontroli. I tak, przebiegała ona wyłącznie ul. M.: od granicy miasta - do ulicy bez nazwy /obwodnicy/ oraz od granicy miasta - do drogi nr [...] /obwodnicy/.
Wobec tego brak jest podstaw do przyjęcia, jakoby ul. E.K. - Estakada K. w G., gdzie doszło do zatrzymania pojazdu skarżącej, w dniu kontroli była choćby w części zaliczona do przebiegu drogi krajowej nr [...], na której dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej mógł wynosić 11,5 t. Podobnie, ulica ta nie mogła być objęta innym rozporządzeniem określającym wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogły poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t., skoro została na mocy odpowiedniej uchwały zaliczona do kategorii dróg powiatowych, co w oczywisty sposób wynika z informacji zamieszczonych w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta G..
Jednocześnie z treści art. 41 ust. 6 ustawy o drogach publicznych wprost wynikało, że drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.
Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908) ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego nacisk osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Strona skarżąca takiego zezwolenia nie posiadała. Kontrolowany kierowca w trakcie kontroli okazał zezwolenie wydane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego nr [...], zgodnie z którym przewoźnik posiadał zezwolenie na przejazd pojazdu członowego przy naciskach na osi składowych osi wielokrotnej naczepy wynoszących 7,6 t. każda. Ujawnione podczas kontroli naciski (8,67 t., 9,02 t., 9,11 t., 9,11 t., 8,87 t.) przekraczały wartości określone w zezwoleniu, wobec powyższego prawidłowo organy stwierdziły wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Co istotne, strona skarżąca nie kwestionowała pomiaru dokonanego w dniu [...] października 2009r.
Ponadto, zdaniem Sądu przedsiębiorca nie skorzystał z możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, jaka daje mu przepis art 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych Innych ustaw (Dz. U. z 2011 r., Nr 222, poz. 1321), pomimo skutecznego zawiadomienia o takiej ewentualności przez organ orzekający. Przesłanki wskazane w w/w artykule, pozwalające przewoźnikowi na uwolnienie się od odpowiedzialności za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia dotyczą dochowania należytej staranności oraz braku wpływu na powstanie naruszenia. Bezspornym jest, iż przewoźnik przy wykonywaniu swoich obowiązków, zobowiązany jest do należytej staranności, jaka wynika z zawodowego charakteru tej działalności stosownie do definicji zawartej w art. 355 § 2 ustawy z dnia 23 letnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.).
W praktyce wiąże się to z wykonaniem usługi, w taki sposób aby jego profesjonalizm i jakość świadczonych usług budziły zaufanie. Zatem za wykonywanie działalności transportowej z należytą starannością przez przedsiębiorcę Posiadającego licencję, należy uznać wykonywanie tejże działalności ze starannością ogólnie wymaganą w stosunkach danego rodzaju. Nie negując, iż element wieży wiatrowej był pierwszym ładunkiem tego typu, w związku z czym skarżąca nie miała żadnej wiedzy w zakresie prawidłowego rozłożenia ciężaru na poszczególne osie pojazdu, nie mniej uznać należy, że dysponując masą całkowitą ładunku spółka winna tak rozłożyć przewożony ładunek, aby pozostać w zgodzie z obowiązującymi nomami w zakresie dopuszczalnych nacisków na poszczególne osie. Przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku, zatem przed rozpoczęciem przejazdu przewoźnik winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom i równomiernie rozmieścić ładunek.
Zdaniem Sądu GITD słusznie uznał, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi możliwość uwolnienia się skarżącej od odpowiedzialności. Spółka w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanych naruszeń przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych, były okolicznościami, które spółka winna była przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.
W rozpatrywanym przypadku nałożenie kary miało uzasadnienie zarówno faktyczne, jak i prawne. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie też wskazał, że skarżący miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie jest uzasadniona, gdyż w trakcie przeprowadzonego postępowania nie doszło do istotnego naruszenia prawa, które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2012 r.
Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.