Uzasadnienie
W dniu 18 kwietnia 2016 r. Rada Miejska w [...] (zwana dalej: Rada, organ) podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji dla szkół i placówek niepublicznych o uprawnieniach szkół i placówek publicznych oraz zakresu i trybu kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystywania.
Pismem z [...] lipca 2016 r. (data złożenia osobiście w organie) [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej: skarżąca, spółka) wezwała Radę do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego podjęciem przedmiotowej uchwały.
Organ nie podjął uchwały w odniesieniu do złożonego środka zaskarżenia (wezwania do usunięcia naruszenia prawa).
Pismem z [...] września 2016 r. (data osobistego złożenia skargi bezpośrednio w organie) skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. uchwałę z [...] kwietnia 2016 r. Nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd bada przede wszystkim jej dopuszczalność oraz to, czy skarga została wniesiona w terminie z zachowaniem jej wymogów formalnych.
Przedmiotowa skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446, zwana dalej: u.s.g.).
Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
W orzecznictwie przyjmuje się, że w sprawach skarg wnoszonych w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. stosuje się art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwana dalej: p.p.s.a.; por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/97 LEX 26435). Zgodnie z tym przepisem w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Wobec tego, po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg drugi z wymienionych terminów – sześćdziesięciodniowy. Jeśli natomiast przed jego upływem organ doręczy stronie odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 522/12).
W niniejszej sprawie bezsporną jest okoliczność, że spółka wyczerpała określony ww. przepisem tryb postępowania składając 8 lipca 2016 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, na które organ nie udzielił odpowiedzi.
Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 14 u.s.g. rada gminy podejmuje rozstrzygnięcia w formie uchwały, które zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady, w głosowaniu jawnym, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Skoro Rada nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w niniejszej sprawie miał zastosowanie sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Spółka złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w siedzibie organu 8 lipca 2016 r., zatem wskazany termin do wniesienia skargi upływał 6 września 2016 r. Tymczasem pełnomocnik wniósł skargę bezpośrednio do organu 7 września 2016 r., a więc z jednodniowym uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności.
W tym stanie sprawy skarga wniesiona po upływie sześćdziesięciodniowego terminu do jej złożenia, podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.