Uzasadnienie
Zarządzeniem z 6 kwietnia 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek A. L. (dalej: "skarżący") o przyznanie prawa pomocy. Pismem z [...] marca 2016 r. skarżący został zobowiązany do uzupełnienia braków wniosku poprzez wskazanie jego zakresu i nadesłanie dodatkowych informacji dotyczących jego sytuacji materialnej w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu [...] marca 2016 r. Referendarz w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia wskazał, że skarżący nie dokonał czynności, o której mowa w wyżej wymienionym wezwaniu.
W ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia. Zdaniem skarżącego dopełnił czynności, o której mowa w wezwaniu pismem z [...] marca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "uppsa"), od zarządzeń dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie na posiedzeniu niejawnym, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, zgodnie z art. 260 § 1 oraz § 3 uppsa. Zgodnie art. 257 uppsa, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Zdaniem Sądu, skarżący nie dokonał czynności (nie uzupełnił braków wniosku), o których mowa w wezwaniu z [...] marca 2016 r. Polemika skarżącego z treścią wezwania nie może zostać uznana za uzupełnienie braków wniosku. Tym bardziej, że skarżący po raz kolejny uchylił się w niniejszej sprawie od rzetelnego wskazania swojej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych. Tym samym sprzeciw skarżącego nie ma usprawiedliwionych podstaw, zaś zawarta w nim argumentacja nie może stanowić zdaniem Sądu podstawy do zmiany (uchylenia) zarządzenia referendarza sądowego.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, referendarz sądowy prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Działając na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 257 uppsa Sąd orzekł zatem, jak w sentencji postanowienia.