Uzasadnienie
Postanowieniem z 3 lutego 2016 r., sygn. akt II FZ 1053/15, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako "NSA") oddalił zażalenie J. P. L. (dalej: "skarżący") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd") z 29 października 2015 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy. Zdaniem NSA, skarżący mimo inicjatywy dowodowej ze strony Sądu, nie przedstawił wiarygodnych informacji dotyczących swojej faktycznej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych.
Pismem z [...] marca 2016 r. skarżący wystąpił do tutejszego Sądu z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych). Powołał się na podobne okoliczności faktyczne do wskazywanych w uprzednim wniosku (zob. k. 118 – 120, 338, 350 – 352 akt sądowych). Odpowiadając na wezwanie Sądu, wystosowane w trybie art. 255 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "uppsa"), wyjaśnił, że aktualnie nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego z matką. Przebywa u rodziny żony. Nie jest w stanie udokumentować ponoszonych wydatków na bieżące utrzymanie, gdyż rachunki wystawiane były na właściciela nieruchomości. Nie złożył także żądanych przez Sąd kopii zeznań podatkowych za lata 2014 – 2015 wyjaśniając, że działalność w tym okresie była "zawieszana i odwieszana". Z powodu braku jakichkolwiek dochodów została zakończona (w załączeniu kopia "potwierdzenia przyjęcia wniosku o wpis do CEIDG z [...] kwietnia 2016 r.). Do wniosku załączył kopie: dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia, zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego oraz o wszczęciu egzekucji.
Postanowieniem z 17 czerwca 2016 r. starszy referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Pismem z [...] lipca 2016 r. skarżący prawidłowo wniósł sprzeciw od ww. postanowienia starszego referendarza sądowego. Postawił zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że posiada możliwość uiszczenia wymaganej opłaty sądowej. Zgodnie z art. 260 uppsa (w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015r.), wniesienie w terminie sprzeciwu od wyżej wymienionego postanowienia spowodowało, że utraciło ono moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W świetle art. 243 § 1 i art. 245 § 1 uppsa, właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Zgodnie z art. 255 uppsa, jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Nie wykazał on bowiem, pomimo inicjatywy dowodowej ze strony Sądu, że nie posiada dostatecznych środków na poniesienie kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Niezastosowanie się do wezwania skierowanego do skarżącego w trybie art. 255 uppsa powoduje, że materiał dowodowy jest niekompletny. Wątpliwości dotyczące oświadczeń skarżącego pozostały zaś niewyjaśnione. Sąd został zatem pozbawiony możliwości rzetelnej i wnikliwej oceny wniosku pod kątem spełnienia przesłanek uzasadniających przyznanie skarżącemu prawa pomocy. Podkreślenia wymaga, że z tych samych względów Sąd postanowieniem z 29 października 2015 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy (zob. k. 303 akt sądowych). NSA postanowieniem z 3 lutego 2016 r. (II FSK 1053/15) oddalił zaś zażalenie skarżącego.
Skoro skarżący wciąż uchyla się od wskazania w sposób wiarygodny swojej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych, nie wskazał przy tym nowych, istotnych okoliczności, które mogłyby prowadzić do zmiany stanowiska Sądu wyrażonego w postanowieniu z 29 października 2015 r., to jego ostatni wniosek o przyznanie prawa pomocy również nie zasługuje na uwzględnienie. W realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do wniosku, że skarżący nie posiada możliwości partycypowania w kosztach postępowania sądowego, których wysokość na obecnym etapie stanowi kwota [...] zł tytułem wpisu od zażalenia (zob. k. 340 akt sądowych). Z argumentacji skarżącego nie wynika zdaniem Sądu, że podejrzenie choroby onkologicznej ogranicza zdolności zarobkowe skarżącego, który wskazuje na wykonywanie "dorywczych zajęć". Nie wykorzystuje posiadanego majątku do poprawy swojej sytuacji majątkowej. Ogranicza nadto Sądowi możliwość rozpoznania jego skargi na postanowienie Dyrektora IS w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Dodać warto, że wpis od skargi został przez skarżącego uiszczony (zob. k. 42 akt sądowych).
Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 255 i art. 165 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.