Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Nr [...] z dnia [...]października 2018 r., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: Dyrektor ARiMR, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: K.p.a.), stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca, spółka) na postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] (dalej: organ I instancji) z dnia [...] września 2018 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego.
Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Zawiadomieniem z dnia [...]maja 2018 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych przez skarżącą płatności na mocy decyzji Nr [...] z [...]marca 2006 r., Nr [...] z [...]stycznia 2008 r. oraz Nr [...]z [...] kwietnia 2008 r.
W piśmie z dnia [...] września 2018 r. spółka wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie niniejszej do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego obejmującego przedmiot postępowania.
W wyniku rozpoznania ww. wniosku postanowieniem nr [...] z dnia [...]września 2018 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego.
W dniu [...]października 2018 r. zażalenie na to postanowienie wniósł P. M. jako prezes zarządu [...]sp. z o.o. zarzucając naruszenie art. 97 § 2 i art. 101 K.p.a. domagając się uchylenia postanowienia w całości.
Dyrektor ARiMR, wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...]października 2018 r. stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie powołał art. 101 § 3 K.p.a. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych wskazując, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje, a zatem jest niedopuszczalne.
Organ wyjaśnił, że istotą nowelizacji art. 101 § 3 K.p.a. było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego. Wskazał, że postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania może być kwestionowane w odwołaniu od decyzji organu
I instancji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu
II instancji.
Skargę na to postanowienie wniosła spółka zarzucając naruszenie art. 101 § 3 K.p.a. i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż z brzmienia art. 101 § 3 K.p.a. wynika, że w sytuacji, gdy strona zgłosi wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania organ wydaje postanowienie o odmowie podjęcia postępowania i także na takie postanowienie przysługuje stronie zażalenie. Wskazano, że nie jest sporną okolicznością, że organ powziął wiadomości o prowadzeniu postępowania karnego w sprawie obejmującej okres i przedmiot płatności, których dotyczy niniejsza sprawa. Istnieje zatem w sprawie prejudykat, gdyż orzeczenie sądu prowadzącego postępowanie karne zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej winno nastąpić przed wydaniem decyzji organu. Prawomocne orzeczenie sądowe determinuje bowiem treść i samo rozstrzygnięcie aktu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.
Oceniając skardze w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Należy wskazać, iż zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zatem jeżeli przepisy K.p.a. nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na dane postanowienie, to ten środek zaskarżenia nie przysługuje. Zgodnie z art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a., organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym ma obowiązek dokonać ustaleń, czy wniesione odwołanie bądź zażalenie jest dopuszczalne. W przypadku ustalenia, że na postanowienie zażalenie nie przysługuje obowiązkiem organu odwoławczego jest stwierdzenie w formie postanowienia jego niedopuszczalności, co nie pozwala na przystąpienie przez organ do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Taka sytuacja występuje w okolicznościach niniejszej sprawy.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było wydane na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności.
W myśl art. 101 § 3 K.p.a. stronie przysługuje zażalenie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że przepis art. 101 § 3 K.p.a. nie obejmuje postanowień negatywnych (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2509/12, czy wyrok NSA z dnia 18 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 340/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd w niniejszej sprawie w pełni pogląd ten podziela, a orzecznictwo w tym zakresie jest ugruntowane.
Jak trafnie wskazuje organ odwoławczy, należy zwrócić uwagę na zmianę przepisów K.p.a., która weszła w życie 11 kwietnia 2011 r., polegającą na dodaniu do § 3 art. 101 K.p.a., treści, iż zażalenie służy również na postanowienie w sprawie "odmowy podjęcia zawieszonego postępowania". Powyższe wskazuje, iż istotą tej nowelizacji było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżenia postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego. Nie można więc obecnie wykładać przepisu art. 101 § 3 K.p.a., w ten sposób, że zwrot "w sprawie zawieszenia" oznacza również postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Zwrot ten należy rozumieć w węższym znaczeniu. Obejmuje on jedynie zawieszenie postępowania i odmowę podjęcia zawieszonego postępowania.
Na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, jako nie tamującego biegu postępowania, nie przysługiwało zażalenie, a zatem zażalenie wniesione przez Spółkę musiało zostać uznane za niedopuszczalne, co obligowało organ odwoławczy do wydania postanowienia na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a.
W tej sytuacji zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Dyrektor ARiMR nie mógł bowiem przystąpić do jego rozpatrzenia, gdyż naraziłby się na zarzut rażącego naruszenia prawa.
Z tych też względów argumentacja skargi zmierzająca do wykazania zasadności zawieszenia postępowania jest bezprzedmiotowa.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oddalił skargę, orzekając jak w sentencji wyroku.