Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. S. i K. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie opłaty legalizacyjnej, z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi i nieuzupełnienie przez K. S. braków formalnych skargi.
Następnie skarżący zwrócili się do Sądu o przywrócenie terminu do dokonania powyższych czynności, wnosząc jednocześnie o przyznanie prawa pomocy m.in. poprzez ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 11 lutego 2013 r. referendarz sądowy przyznał skarżącym prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. W związku z tym Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła do reprezentowania skarżących odrębnych pełnomocników, dla B. S. adwokata K. P., który pismem z dnia 26 lutego 2013 r. poparł wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi i uzupełnienia braków formalnych skargi.
Postanowieniem z dnia 14 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu. W dniu 4 kwietnia 2013 r. wpłynął do Sądu wniosek pełnomocnika B. S. o zasądzenie kosztów za wykonane czynności adwokackie, zwierający oświadczenie, że nie zostały one pokryte w całości ani w części.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Przepis art. 250 p.p.s.a. nie stanowi uregulowania pełnego. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, a także stawki minimalne opłat za czynności adwokata, określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Jedna z zasad, do których odsyła w/w rozporządzenie, zawarta została w § 2 ust. 1, który stanowi, że zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu z treści w/w przepisów wywodzi się, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem pomocy prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2007 r., II FZ 515/07, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 lutego 2008 r., II SA/Bk 835/07 oraz S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek: Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s. 316-317).
Postanowienie o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93).
W ocenie referendarza sądowego pełnomocnik strony w rozpatrywanej sprawie tak rozumianej pomocy prawnej skarżącej nie udzielił.
Przypomnieć należy, że skarżącej przyznane zostało prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata dopiero po wydaniu przez Sąd postanowienia o odrzuceniu jej skargi z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi i nieuzupełnienie jej braków oraz po złożeniu przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tych czynności. Jedynym działaniem jakie podjął ustanowiony z urzędu pełnomocnik było pismo, w którym zwrócił się on do Sądu o rozpoznanie sporządzonego przez skarżących wniosku o przywrócenie terminu (K.60). Tym samym uznać należało, że w ustanowiony z urzędu profesjonalny pełnomocnik nie udzielił skarżącej faktycznej pomocy prawnej, co warunkuje przyznanie wynagrodzenia.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.