Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi K. F. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Wyjaśnił, że wspólnie z żoną osiąga miesięcznie (z tytułu działalności gospodarczej oraz wynagrodzenia za pracę) dochód w wysokości [...] zł. Z dochodu tego ponosi wydatki związane z eksploatacją mieszkania ok. [...] zł, opłatą telefonów – [...] zł, spłatą kredytów – ok. [...] zł, ubezpieczeniem - k. [...] zł, wyżywieniem, zakupem odzieży, środków czystości - ok. [...] zł oraz leasingiem – [...] zł.
W części wniosku obejmującej posiadany majątek skarżący wymienił dwa domy o powierzchni [...] m² i wartości [...] zł oraz [...] m² o wartości [...] zł, mieszkanie o powierzchni [...] m² i wartości [...] zł oraz gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha.
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Przepis art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.") wskazuje przesłanki, na podstawie których następuje przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. W zakresie częściowym następuje ono, gdy osoba fizyczna wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Podzielić należy stanowisko ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że instytucja prawa pomocy powinna być traktowana jako wyjątek od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. To z kolei oznacza, że wnioskodawcy powinni poczynić wszelkie kroki mające na celu uzasadnienie i uprawdopodobnienie okoliczności, na które się powołują, zaś uznanie, czy nastąpiło to w sposób dostateczny zostaje ocenione w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy.
Dlatego praw pomocy ma służyć przede wszystkim osobom, które nie mają możliwości zgromadzenia środków na opłacenie kosztów związanych z obroną swoich praw przed sądem. Zatem przytoczone we wniosku okoliczności, jak i przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanej regulacji. Wnioskodawca winien, więc wykazać w sposób niebudzący wątpliwości, że zdobycie środków niezbędnych do uczestniczenia w postępowaniu sądowym, jest obiektywnie niemożliwe.
Z oświadczenia skarżącego wynika, że oboje z żoną prowadzą działalność gospodarczą bardzo dużych rozmiarów osiągając miesięcznie dochód na poziomie [...] zł (skarżący) i [...] zł (jego żona), ponadto małżonkowie posiadają dużej wartości majątek nieruchomy (dwa domy o łącznej wartości [...] zł) oraz [...] – hektarowe gospodarstwo rolne. Nie sposób w tej sytuacji mówić o szczególnie trudnej sytuacji finansowej małżonków i nie zmienia tej oceny powoływana okoliczność ponoszenia wysokich kosztów prowadzenia działalności gospodarczej w tym wynagrodzenia pracowników, czy spłaty kredytów z nią związanych bądź rat leasingowych.
Biorąc zatem pod uwagę osiągane dochody oraz ustalony w sprawie wpis od skargi – [...] zł uznano, że skarżący nie wykazał, aby nie był w stanie partycypować w kosztach sądowych.
Z uwagi na powyższe na podstawie powołanych przepisów oraz art. art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.