Uzasadnienie
W dniu 28 listopada 2016 r., skarżący – J. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów do 4,5 % zawartości alkoholu.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że cofnięcie koncesji oznacza jeszcze większe straty w działalności gospodarczej, a w rezultacie zupełnie nierentowne byłoby utrzymanie pracownika. Jedynym rozsądnym wyjściem byłoby zamknięcie działalności gospodarczej. Na utrzymanie stanowiska pracownicze skarżący otrzymał środki z [...], które obowiązany będzie zwrócić w razie niedotrzymania warunków umowy, tj. utrzymania stanowiska pracowniczego do 2 czerwca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Jest zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – zwanej dalej p.p.s.a.), że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ciężar wykazania istnienia przesłanek zastosowania powołanego przepisu spoczywa na skarżącym składającym wniosek. Powyższe wynika z samego przepisu i zostało potwierdzone obowiązującym orzecznictwem. Jak stwierdził NSA w postanowieniu z dnia 16 marca 2005 r., sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji (podobnie postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05, nie publ.; oraz postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1506/04).
Na okoliczność uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiotowej sprawie nie może służyć wskazanie, iż brak możliwości sprzedaży alkoholu przyczyni się do ogólnego spadku obrotów, co będzie mogło skutkować koniecznością zmniejszenia liczby zatrudnionego personelu. Argumentacja przedstawiona we wniosku nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji ani ze względu na ryzyko powstania znacznej szkody, ani z uwagi na niebezpieczeństwo wywołania trudnych do odwrócenia skutków. Jak stwierdził NSA w postanowieniu z dnia 14 listopada 2006 r. do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, konieczne jest wykazanie istnienia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne, a twierdzenia te powinny zostać poparte stosownymi dokumentami (vide: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, niepubl.).
Taką konkretną okolicznością nie może być ewentualny, prognozowany spadek obrotów, wywołany cofnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, skutkujący, jak wskazuje skarżący, koniecznością zwolnienia pracownika. Również potencjalne zerwanie umowy zawartej z Gmina Miasta [...] nie może służyć za przesłankę warunkującą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bowiem data do której skarżący był zobowiązany utrzymać stanowisko pracownicze (tj. [...] czerwca 2017 r.) już minęła.
W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.