Uzasadnienie
T.W. w skardze z dnia [...] stycznia 2010 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucił Burmistrzowi Miasta P. bezczynność w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] listopada i [...] listopada 2009 r., w którym domagał się udostępnienia w trybie informacji publicznej treści pisma z dnia [...] lipca 2009 r. Klubu Sportowego "P." w P. do Burmistrza Miasta P..
W skardze podniósł, że w piśmie którego udostępnienia żąda w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej zawarty był wniosek dotyczący usunięcia jego osoby ze składu komisji konkursowej w sprawie wyboru ofert w otwartym konkursie na realizację zadań w 2009 r. w zakresie kultury fizycznej i sportu. Dodał, że mimo jego kolejnej interwencji w niniejszej sprawie mającej miejsce w dniu [...] grudnia 2009 r., Burmistrz Miasta P. nie udzielił mu żadnej odpowiedzi na wniosek w zakresie udostępnienia ww. informacji publicznej. W konkluzji swojej skargi zażądał interwencji Sądu w niniejszej sprawie i jednocześnie w związku z łamaniem przez Burmistrza Miasta P. art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej na podstawie art. 23 tejże ustawy wniósł o wyciągnięcie konsekwencji i ukaranie organu nie wywiązującego się z ciążącego na nim obowiązku.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta P. wnosił o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazał, iż nie udostępnił wnioskodawcy przedmiotowego pisma w zakreślonym ustawowo terminie z uwagi na to, że nie był w jego posiadaniu. Pracownik odpowiedzialny za załatwianie tego typu spraw nie wykonał należycie swoich obowiązków, w związku z czym została z nim przeprowadzona rozmowa dyscyplinująca. W dniu zaś [...] lutego 2010 r. Burmistrz Miasta P. przekazał skarżącemu kserokopię wnioskowanego pisma, w związku z czym skarga została przez organ w zakresie swej działalności uwzględniona na zasadzie art. 54 § 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W piśmie z dnia [...] lutego 2010 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu, Burmistrz Miasta P. podniósł, że odpowiedź na wniosek skarżącego w sprawie dostępu do informacji publicznej została nadana w urzędzie pocztowym w dniu [...] lutego 2010 r. Pismo zawierające odpowiedź organu nie zostało jednak podjęte przez adresata po awizowaniu w dniu [...] lutego 2010 r. oraz powtórnym awizowaniu w dniu [...] lutego 2010 r., a następnie zwrócone do Urzędu Miasta P. w dniu [...] lutego 2010 r.
Kolejnym pismem z dnia [...] marca 2010 r. Burmistrz Miasta P. przekazał tutejszemu Sądowi kserokopię doręczonego skarżącemu pisma zawierającego potwierdzenie przyjęcia przez niego w ww. dniu pisma którego udostępnienia żądał w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W piśmie z dnia [...] marca 2010 r. skarżący podtrzymując swoją skargę podniósł, że żądane przez niego pismo Klubu Sportowego "P." w P. otrzymał dopiero w dniu [...] marca 2010 r. tylko dzięki interwencji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jego zdaniem, powyższe pismo zostało celowo ukryte i utajnione przez władze miasta, którego działania były skierowane przeciwko jego osobie.
W kolejnym piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2010 r. skarżący zakwestionował fakt otrzymania kserokopii żądanego przez niego pisma w dniu [...] lutego 2010 r., wyjaśniając, że przedmiotowe pismo otrzymał dopiero w dniu [...] marca 2010 r. Dodatkowo wniósł o przyznanie zwrotu poniesionych kosztów tytułem: 100 zł uiszczonego wpisu sądowego, [...] zł – opłaty korespondencji pocztowej, [...] zł – opłata prowizji bankowej celem uiszczenia wpisu sądowego, [...] zł - koszty dojazdu samochodem prywatnym na rozprawę oraz [...] zł – koszty nieobecności w pracy podczas rozprawy (urlop wypoczynkowy). W konkluzji wniósł o uwzględnienie jego skargi i wymierzenie kary dla Burmistrza Miasta P. w związku z nie wywiązywaniem się z ciążącego na nim obowiązku.
Na rozprawie przed Sądem w dniu [...] kwietnia 2010 r. skarżący oświadczył, że nie uzyskał od swojego pracodawcy zwolnienia z części dnia pracy i w związku z tym musiał wystąpić z wnioskiem o udzielenie urlopu wypoczynkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie: 1. wydawania decyzji administracyjnych, 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Bezczynność organu występuje, gdy organ zobowiązany do podjęcia przewidzianej prawem czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie treść żądanego przez skarżącego w jego wniosku z dnia [...] i [...] listopada 2009 r. pisma Klubu Sportowego "P." P. kierowanego do Burmistrza Miasta P. stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako ustawa o informacji publicznej).
Za okoliczność bezsporną w niniejszej sprawie należy uznać, że Burmistrz Miasta P. nie udzielił skarżącemu żądanej informacji w ustawowo przewidzianym terminie i pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku w dacie zawiśnięcia sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie (data nadania skargi - [...] stycznia 2010 r.). Sporne jest zaś, czy w dacie składania odpowiedzi na skargę - [...] lutego 2010 r. dalej pozostawał w bezczynności. Nie jest to jednak zdaniem Sądu istotna okoliczność dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Należy bowiem zauważyć, że organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej niewątpliwie w bezczynności tej już jednak nie pozostawał, gdy w dniu [...] marca 2010 r. - co również w jest w niniejszej sprawie okolicznością bezsporną, wydał skarżącemu kopię żądanego przez niego pisma Klubu Sportowego "P." w P. z dnia [...] lipca 2009 r. Tym samym stwierdzić należy, że w toku postępowania sądowego, przed rozpoczęciem rozprawy, Burmistrz Miasta P. udzielił skarżącemu żądanej informacji.
Przechodząc zatem do meritum rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi, stwierdzić należy, iż udostępnienie skarżącemu informacji publicznej przez Burmistrza Miasta P. w postępowaniu przed sądem administracyjnym – a więc uwzględnienie przez organ skargi w całości, uczyniło sprawę bezprzedmiotową. Celem bowiem skargi na bezczynność w sprawach dostępu do informacji publicznej jest zobowiązanie organu do rozpatrzenia złożonego w tym zakresie wniosku. Dlatego też, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a postępowanie podlega umorzeniu.
Na marginesie niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że powoływany przez skarżącego przepis art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej, którego zastosowania przez Sąd domagał się skarżący jest sankcją karną nakładaną w przypadku stwierdzenia znamion czynu zabronionego polegającego na nie udostępnieniu przez podmiot do tego zobowiązany informacji publicznej. Nałożenie powyższej sankcji nie może więc mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Właściwym do orzekania w tym przedmiocie jest bowiem sąd powszechny, a nie sąd administracyjny.
Odnosząc się do wniosku skarżącego zawartego w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2010 r. należy wskazać, że zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Powołany przepis dotyczy sytuacji, w której organ administracji uwzględnia skargę w całości, przed rozpoczęciem rozprawy.
Za zasadny w niniejszej sprawie Sąd uznał jedynie zwrot kosztów tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego. Zgodnie bowiem z art. 205 § 1 p.p.s.a do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście, zalicza się poniesione koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Tak więc za niezasadne jako nie mające podstawy w ww. przepisie, należało uznać żądanie skarżącego w przedmiocie zwrotu kosztów dotyczących opłaty korespondencji pocztowej i opłaty prowizji bankowej tytułem uiszczenia wpisu sądowego.
Sąd nie mógł również uwzględnić żądania skarżącego dotyczącego zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę samochodem prywatnym, bowiem jak stanowi § 3 ww. przepisu art. 205 p.p.s.a zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa w § 1, oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności określają przepisy odrębne. Przepisami tymi są zaś dekret z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445 ze zm.) oraz wydane na podstawie tego dekretu rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 lipca 1990 r. w sprawie wysokości należności świadków i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U Nr 48, poz. 284 ze zm.). Z przepisów tych (art. 4 w zw. z art. 13 ww. dekretu) wynika, że za koszty podróży uznaje się koszty przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem itp.) w klasie najniższej, w braku zaś takiego środka - koszty przejazdu najtańszym z dostępnych środków lokomocji.
Sąd nie mógł również uwzględnić wniosku skarżącego o przyznanie zwrotu kosztów nieobecności w pracy z powodu jego udziału w rozprawie. Z ww. przepisów odrębnych wynika bowiem, że odszkodowanie za utracony zarobek, a także zwrot kosztów podróży przysługuje stronie wówczas, gdy jej stawiennictwo w sądzie wynika z wezwania sądu (art. 2 i 3 w zw. z art. 13 ww. dekretu). Skarżący został zaś jedynie zawiadomiony (a nie wezwany) przez tutejszy Sąd o rozprawie na której jego stawiennictwo nie było obowiązkowe. Nadto, należy zauważyć, że w przypadku skarżącego udział w rozprawie nie skutkuje utratą przez niego zarobku, bowiem pracownikowi przebywającemu na urlopie wypoczynkowym przysługuje wynagrodzenie.
Dlatego mając powyższe na względzie, na mocy art. 54 § 3 i art. 201 § 1 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.