Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
21 września 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 września 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 27 października 2026 r. wpływ tego samego dnia. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Spółka X Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą …, zwana dalej: „Spółką” lub „Wnioskodawcą”, jest polskim rezydentem podatkowym, podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, opodatkowanym na zasadach ogólnych. Spółka została zarejestrowana…. (…) Spółka nie wchodzi w skład żadnej grupy kapitałowej. Spółka nie posiada udziałów w innych spółkach. Do dnia „n” jedynymi udziałowcami Spółki były 2 osoby fizyczne, nie posiadające stałego miejsca zamieszkania na terenie kraju. Tym niemniej Spółce nie przedstawiono certyfikatów rezydencji w kraju innym niż Rzeczypospolitej Polskiej.
Spółka przy sporządzaniu sprawozdania finansowego nie stosuje Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (MSR). W dniu „n” zawarta została umowa przeniesienia własności pomiędzy dotychczasowymi udziałowcami, tj. Y i Z (zwani dalej Sprzedającymi, odpowiednio nr 1 i nr 2) a Spółką K spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą … (zwana dalej Kupującym), której przedmiotem było odpłatnie przeniesienie na Kupującego własności udziałów stanowiących …% kapitału zakładowego Spółki (sprzedaż udziałów).
W sprawozdaniu finansowym Spółki sporządzonym na dzień „g” Spółka w bilansie w części A „Aktywa trwałe” wykazała wartość tych aktywów w kwocie (…) zł, natomiast w części B „Aktywa obrotowe” wykazała wartość (…) zł. Rzeczowe aktywa trwałe Spółki składały się z nieruchomości zabudowanych oraz środków trwałych z gr. 4-6. Łączna wartość bilansowa rzeczowych aktywów trwałych ujęta w bilansie stanowiła kwotę (…) zł, z czego wartość nieruchomości stanowiła kwotę (…) zł. Wykazane w sprawozdaniu finansowym przychody ze sprzedaży wyniosły kwotę (…) zł, w tym z tytułu najmu pomieszczeń kwotę (…) zł oraz z tytułu usług (…) kwotę (…) zł.
Spółka wyceniła aktywa i pasywa według zasad określonych w ustawie o rachunkowości, z uwzględnieniem zasady ostrożności. W związku z planowaną transakcją sprzedaży udziałów (o której mowa wyżej) sporządzona została przez podmiot zewnętrzny (zwany dalej Doradcą) wycena Spółki. Raport z wyceny został sporządzony w dniu „m” według stanu na dzień „r” Celem wyceny było ustalenie wartości Spółki X oraz jednego udziału. Doradca dokonał wyceny wartości Spółki z wykorzystaniem metody majątkowej (…).
Wyceny metodą (…) dokonuje się przy założeniu, iż wartość aktywów i pasywów wykazana w sprawozdaniu finansowym nie w pełni odpowiada ich wartości godziwej, w związku z czym Doradca dokonuje korekty wartości odpowiednich pozycji bilansowych. Wycena majątkowa Spółki metodą skorygowanych aktywów netto sporządzona została na podstawie sprawozdania finansowego Spółki wg stanu na „r” Na podstawie materiałów i danych finansowych udostępnionych przez Spółkę, przekazanych operatów szacunkowych sporządzonych przez niezależnych rzeczoznawców majątkowych oraz na podstawie przeprowadzonych analiz Doradca w trakcie wyceny wprowadził korekty wartości księgowej aktywów i pasywów obcych spółki.
Rzeczowe aktywa trwałe Spółki według stanu na dzień wyceny składały się z nieruchomości oraz środków trwałych z gr. 4-6. Łączna wartość bilansowa rzeczowych aktywów trwałych Spółki na dzień wyceny wyniosła (…) zł Doradca dokonał korekty wartości nieruchomości posiadanych przez Spółkę. Wartość rynkowa nieruchomości została oszacowana na podstawie sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego operatów szacunkowych. Łączna wartość rynkowa nieruchomości została oszacowana na poziomie (…) zł, przez co w ramach wyceny zaistniała podstawa do dokonania korekty wartości księgowej nieruchomości Spółki in plus w kwocie (…) zł.
Ostatecznie, oszacowana w Raporcie wartość rynkowa aktywów (trwałe i obrotowe) na dzień „r”. wyniosła (…) zł, z czego wartość nieruchomości stanowiła kwotę (…) zł Powyższa wycena dokonana przez Doradcę stała się podstawą ustalenia ceny sprzedaży udziałów Spółki w ramach transakcji, o której mowa wyżej (umowa przeniesienia własności z dnia „n”) Z umowy przeniesienia własności z dnia „n” wynika, że w dniu „i” Sprzedający oraz Kupujący zawarli Warunkową Umowę Sprzedaży na podstawie której: - Sprzedający nr 1 sprzedał Kupującemu, a Kupujący kupił od Sprzedającego nr 1 osiem tysięcy udziałów w kapitale zakładowym Spółki za cenę w kwocie (…) zł - Sprzedający nr 2 sprzedał Kupującemu, a Kupujący kupił od Sprzedającego nr 2 cztery tysiące udziałów w kapitale zakładowym Spółki za cenę w kwocie (…) zł pod warunkiem, że Skarb Państwa nie wykona ustawowego prawa pierwokupu opisanych wyżej udziałów, które przysługuje Skarbowi państwa na podstawie (…).
W związku z tym, że Skarb Państwa nie wykonał prawa pierwokupu zawarta został przedmiotowa umowa przeniesienia własności ww. udziałów ze Sprzedających na Kupującego. W umowie tej Strony potwierdziły, że Kupujący zapłacił Sprzedającym zadatki na poczet ceny odpowiednio: - Sprzedającemu nr 1 kwotę (…) zł - Sprzedającemu nr 2 kwotę (…) zł. Ponadto Kupujący przed zawarciem umowy przeniesienia własności wpłacił do depozytu notarialnego łączną kwotę (…) zł z przeznaczeniem na zapłatę należnej Sprzedającym ceny, pomniejszonej o kwoty zadatków.
W protokole złożenia pieniędzy do depozytu notarialnego Kupujący wskazał, że wpłacona do depozytu kwota (…) zł ma być wydana (zapłacona) w dniu zawarcia umowy w następujący sposób: - kwota (…) zł na rachunek bankowy Spółki jako zaliczka na podatek dochodowy od dochodu ze zbycia przez Sprzedającego nr 1 i Sprzedającego nr 2 udziałów w kapitale zakładowym Spółki, jaką Spółka jako płatnik zobowiązana jest wpłacić na rachunek właściwego urzędu skarbowego zgodnie z art. 26aa ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej zwana ustawa CIT). - pozostała kwota - na rachunki Sprzedających w odpowiedniej proporcji.
Powyższe dyspozycje umowne zostały zrealizowane, a Spółka wykonała czynności ciążące na płatniku, o którym mowa w art. 26aa ustawy CIT, w szczególności w dniu „n” dokonała przelewu środków na rachunek właściwego urzędu skarbowego tytułem zaliczek na podatek dochodowy od zbycia udziałów w ramach ww. transakcji. Spółka powzięła jednak wątpliwość, czy w dniu dokonania powyższej transakcji posiadała status spółki nieruchomościowej w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy CIT, a w konsekwencji czy zaktualizował się w stosunku do Spółki obowiązek płatnika o którym mowa w art. 26aa ustawy CIT, a także obowiązki informacyjne wynikające z przepisu art. 27 ust. 1e ustawy CIT.
W uzupełnieniu wniosku udzielili Państwo następujących odpowiedzi na zadane przez organ pytania: 1) Jaki jest rok podatkowy Spółki? czy jest równy z rokiem kalendarzowym? a) Odp.: Rok podatkowy Spółki jest zgodny z rokiem kalendarzowym i obejmuje okres od 1 stycznia do 31 grudnia każdego roku.
W konsekwencji rok podatkowy 2025 zakończył się w dniu 31 grudnia 2025 r., natomiast rok podatkowy 2026 rozpoczął się 1 stycznia 2026 r. 2) czy w związku z dokonaniem korekty wartości odpowiednich pozycji bilansowych (w wyniku przeprowadzonej wyceny przez Doradcę): a) co najmniej 50% wartości bilansowej aktywów, bezpośrednio lub pośrednio, stanowiła wartość bilansowa nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw do takich nieruchomości? i b) czy wartość bilansowa tych nieruchomości przekraczała 10 000 000 zł albo równowartość tej kwoty określoną według kursu średniego walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ostatni dzień roku podatkowego poprzedzającego odpowiednio rok podatkowy? oraz c) czy przychody podatkowe z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, leasingu i innych umów o podobnym charakterze lub z przeniesienia własności, których przedmiotem są nieruchomości lub prawa do nieruchomości, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4, oraz z tytułu udziałów w innych spółkach nieruchomościowych, stanowiły co najmniej 60% ogółu odpowiednio przychodów podatkowych albo przychodów ujętych w wyniku finansowym netto?
Odp.: Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z danymi wynikającymi ze sprawozdania finansowego sporządzonego na dzień „g”: a) Co najmniej 50% wartości bilansowej aktywów Spółki, bezpośrednio lub pośrednio, stanowiła wartość bilansowa nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw do takich nieruchomości. b) Wartość bilansowa tych nieruchomości nie przekraczała 10 000 000 zł. c) Przychody podatkowe z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, leasingu i innych umów o podobnym charakterze lub z przeniesienia własności nieruchomości lub praw do nieruchomości, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT, oraz z tytułu udziałów w innych spółkach nieruchomościowych stanowiły co najmniej 60% ogółu odpowiednich przychodów podatkowych albo przychodów ujętych w wyniku finansowym netto.
Powyższe informacje dotyczą wartości bilansowych i danych wynikających z ewidencji oraz sprawozdawczości Spółki, a nie wartości rynkowych ustalonych na potrzeby transakcji zbycia udziałów. Jak wskazano we wniosku, w dniu „m” Doradca sporządził raport z wyceny Spółki według stanu na dzień „r”. Wycena została przygotowana w związku z planowaną transakcją sprzedaży udziałów. Na potrzeby raportu dokonano oszacowania wartości rynkowej nieruchomości posiadanych przez Spółkę na podstawie operatów szacunkowych sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego.
Łączna oszacowana wartość rynkowa nieruchomości wyniosła (…) zł, natomiast oszacowana wartość rynkowa aktywów trwałych i obrotowych Spółki na dzień „r” wyniosła (…) zł. Wnioskodawca jednoznacznie wyjaśnia, że przedmiotowa wycena miała charakter transakcyjny i nie stanowiła podstawy do aktualizacji wartości nieruchomości w księgach rachunkowych Spółki. Nieruchomości posiadane przez Spółkę były na dzień „g” i pozostają ujęte w księgach rachunkowych jako środki trwałe, w pozycji A.II.1 aktywów bilansu – rzeczowe aktywa trwałe. Nieruchomości te nie zostały zakwalifikowane do inwestycji w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy o rachunkowości.
W konsekwencji sporządzenie raportu z wyceny wartości rynkowej Spółki nie spowodowało zmiany wartości bilansowej jej aktywów ani wartości bilansowej posiadanych nieruchomości. W szczególności wartość rynkowa nieruchomości określona w raporcie na kwotę (…) zł nie stanowi wartości bilansowej nieruchomości wykazanej w księgach rachunkowych Spółki. Nieruchomości będące środkiem trwałym pozyskanym w drodze zakupu, wprowadza się do ksiąg rachunkowych według ceny nabycia określonej w art. 28 ust. 2 i 8 ustawy o rachunkowości. W odniesieniu do środków trwałych nie ma zastosowania wycena w wartości rynkowej. Według wartości rynkowej mogą zostać wycenione jedynie grunty zaliczone do inwestycji.
W trakcie użytkowania środka trwałego zwiększenie jego wartości początkowej może nastąpić w wyniku poddania go ulepszeniu (por. art. 31 ust. 1 ww. ustawy) lub na skutek aktualizacji wyceny ustalonej na podstawie odrębnych przepisów (por. art. 31 ust. 3 ww. ustawy). Ostatnia aktualizacja wyceny początkowej środków trwałych miała miejsce 1 stycznia 1995 r. i dokonano jej na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych (Dz. U. nr 7, poz. 34 ze zm.).
Środki trwałe wycenia się na dzień bilansowy według zasad określonych w art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy o rachunkowości, tj. według ceny nabycia lub kosztu wytworzenia, lub wartości przeszacowanej (po aktualizacji wyceny środków trwałych dokonanej na podstawie odrębnych przepisów) pomniejszonych o odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe, a także odpisy z tytułu trwałej utraty wartości. Wnioskodawca wskazuje zatem, że na dzień „g” wartość bilansowa nieruchomości nie przekraczała 10 000 000 zł, niezależnie od ich wartości rynkowej ustalonej w późniejszej wycenie transakcyjnej.
Pytania: 1) Czy w dniu dokonania powyższej transakcji Spółka posiadała status spółki nieruchomościowej w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy CIT, a w konsekwencji czy ciążyły na niej obowiązki płatnika o którym mowa w art. 26aa ustawy CIT oraz obowiązki informacyjne wynikające z przepisu art. 27 ust. 1e ustawy CIT? 2) Jeżeli Spółka nie posiadała statusu spółki nieruchomościowej, a tym samym nie ciążyły na niej obowiązki płatnika, o których mowa w art. 26aa ustawy CIT, to czy wpłaty dokonane przez Spółkę na rachunek właściwego urzędu skarbowego tytułem zaliczek na podatek od dochodu z tytułu zbycia jej udziałów, stanowią kwoty nienależnie wpłacone i podlegają zwrotowi na rzecz spółki?
(pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy: 1) Spółka stoi na stanowisku, że w dniu dokonania powyższej transakcji nie posiadała statusu spółki nieruchomościowej w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy CIT, a w konsekwencji nie ciążyły na niej obowiązki płatnika, o którym mowa w art. 26aa ustawy CIT oraz obowiązki informacyjne wynikające z przepisu art. 27 ust. 1e ustawy CIT.
2) Spółka stoi na stanowisku, że jeżeli w dniu dokonania transakcji nie posiadała statusu spółki nieruchomościowej, a tym samym nie ciążyły na niej obowiązki płatnika, o których mowa w art. 26aa ustawy CIT, to wpłaty dokonane przez Spółkę na rachunek właściwego urzędu skarbowego tytułem zaliczek na podatek od dochodu z tytułu zbycia jej udziałów stanowią kwoty nienależnie wpłacone i podlegają zwrotowi na rzecz spółki.
(stanowisko ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku) UZASADNIENIE W odniesieniu do Spółki (nie będącej podmiotem rozpoczynającym działalność) pojęcie spółki nieruchomościowej zostało zdefiniowane w art. 4a pkt 35 lit. b ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm., dalej „ustawa o CIT”).
Zgodnie z tym przepisem ilekroć w ustawie jest mowa o spółce nieruchomościowej - oznacza to podmiot inny niż osoba fizyczna, obowiązany do sporządzania bilansu na podstawie przepisów o rachunkowości, w którym na ostatni dzień roku poprzedzającego rok podatkowy, a w przypadku gdy spółka nieruchomościowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego - na ostatni dzień roku poprzedzającego rok obrotowy, co najmniej 50% wartości bilansowej aktywów, bezpośrednio lub pośrednio, stanowiła wartość bilansowa nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw do takich nieruchomości i wartość bilansowa tych nieruchomości przekraczała 10 000 000 zł albo równowartość tej kwoty określoną według kursu średniego walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ostatni dzień roku podatkowego poprzedzającego odpowiednio rok podatkowy albo rok obrotowy oraz w roku poprzedzającym odpowiednio rok podatkowy albo rok obrotowy przychody podatkowe, a w przypadku gdy spółka nieruchomościowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego - przychody ujęte w wyniku finansowym netto, z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, leasingu i innych umów o podobnym charakterze lub z przeniesienia własności, których przedmiotem są nieruchomości lub prawa do nieruchomości, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4, oraz z tytułu udziałów w innych spółkach nieruchomościowych, stanowiły co najmniej 60% ogółu odpowiednio przychodów podatkowych albo przychodów ujętych w wyniku finansowym netto.
Z powyższego wynika, że aby uznać dany podmiot za spółkę nieruchomościową konieczne jest spełnienie łącznie następujących warunków: 1. na ostatni dzień roku poprzedzającego rok podatkowy, a w przypadku gdy spółka nieruchomościową nie jest podatnikiem podatku dochodowego - na ostatni dzień roku poprzedzającego rok obrotowy co najmniej 50% wartości bilansowej aktywów, bezpośrednio lub pośrednio stanowiła wartość bilansowa nieruchomości położonych w Polsce lub praw do takich nieruchomości, 2. wartość bilansowa tych nieruchomości przekraczała 10 000 000 zł albo równowartość tej kwoty określoną według kursu średniego walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ostatni dzień roku podatkowego poprzedzającego odpowiednio rok podatkowy albo rok obrotowy oraz 3. w roku poprzedzającym odpowiednio rok podatkowy albo rok obrotowy przychody podatkowe, a w przypadku gdy spółka nieruchomościową nie jest podatnikiem podatku dochodowego - przychody ujęte w wyniku finansowym netto, z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, leasingu i innych umów o podobnym charakterze lub z przeniesienia własności, których przedmiotem są nieruchomości lub prawa do nieruchomości, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4, oraz z tytułu udziałów w innych spółkach nieruchomościowych, stanowiły co najmniej 60% ogółu odpowiednio przychodów podatkowych albo przychodów ujętych w wyniku finansowym netto.
Pojęcie aktywów wywodzi się z prawa bilansowego, dlatego w tym względzie należy odwołać się do przepisów ustawy o rachunkowości definiującej to pojęcie. Zgodnie z art. 3 pkt 12 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 120 z późn. zm., dalej: „uor”): Ilekroć w ustawie jest mowa o aktywach - rozumie się przez to kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych.
W świetle art. 3 pkt 13 uor: Ilekroć w ustawie jest mowa o aktywach trwałych - rozumie się przez to aktywa jednostki, które nie są zaliczane do aktywów obrotowych, o których mowa w pkt 18. W myśl art. 3 pkt 15 uor: Ilekroć w ustawie jest mowa o środkach trwałych - rozumie się przez to, z zastrzeżeniem pkt 17, rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki.
Zalicza się do nich w szczególności: a) nieruchomości - w tym grunty, prawo użytkowania wieczystego gruntu, budowle i budynki, a także będące odrębną własnością lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, b) maszyny, urządzenia, środki transportu i inne rzeczy, c) ulepszenia w obcych środkach trwałych, d) inwentarz żywy. Zgodnie z art. 3 pkt 29 uor: Ilekroć w ustawie jest mowa o aktywach netto - rozumie się przez to aktywa jednostki pomniejszone o zobowiązania, odpowiadające wartościowo kapitałowi (funduszowi) własnemu.
Natomiast, zgodnie z art. 3 pkt 32f uor: Ilekroć w ustawie jest mowa o pozostałych kosztach i przychodach operacyjnych - rozumie się przez to koszty i przychody związane pośrednio z działalnością operacyjną jednostki, a w szczególności koszty i przychody związane z odpisami aktualizującymi wartość aktywów i ich korektami, z wyjątkiem odpisów obciążających koszty finansowe. W świetle art. 4 ust. 2 uor: Zdarzenia, w tym operacje gospodarcze, ujmuje się w księgach rachunkowych i wykazuje w sprawozdaniu finansowym zgodnie z ich treścią ekonomiczną.
Z kolei, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 uor: Poszczególne składniki aktywów i pasywów wycenia się stosując rzeczywiście poniesione na ich nabycie (wytworzenie) ceny (koszty), z zachowaniem zasady ostrożności. W szczególności należy w tym celu w wyniku finansowym, bez względu na jego wysokość, uwzględnić zmniejszenia wartości użytkowej lub handlowej składników aktywów, w tym również dokonywane w postaci odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 1 uor: Aktywa i pasywa wycenia się nie rzadziej niż na dzień bilansowy w sposób następujący: 1) środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne - według cen nabycia lub kosztów wytworzenia, lub wartości przeszacowanej (po aktualizacji wyceny środków trwałych), pomniejszonych o odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe, a także o odpisy z tytułu trwałej utraty wartości. Analizując warunek przekroczenia przez wartość bilansową nieruchomości 50% wartości bilansowej aktywów, należy uwzględniać aktywa, które w bilansie ujęto zarówno jako aktywa trwałe jak i obrotowe.
Przemawia za tym literalna wykładnia przepisu art. 4a pkt 35 lit. b ustawy o CIT, definiującego spółkę nieruchomościową (w przypadku podmiotu innego niż rozpoczynającego działalność, a takim jest wnioskodawca). Ustawodawca posługuje się pojęciem „aktywów”, nie dokonując podziału na aktywa trwałe i obrotowe. W związku z tym należy przyjąć, że ustalając wartość bilansową nieruchomości trzeba uwzględnić zarówno te nieruchomości, które w bilansie ujęto jako aktywa trwałe jak i aktywa obrotowe (rzeczowe aktywa obrotowe).
Mając na uwadze przytoczone wyżej przepisy stwierdzić należy, że Spółka nie spełniła jednego z warunków niezbędnych do uznania jej w 2026 roku (czyli w roku w którym przeprowadzona została transakcja zbycia udziałów) za spółkę nieruchomościową. Mianowicie na ostatni dzień roku podatkowego 2025 wartość bilansowa nieruchomości Spółki nie przekraczała 10 000 000 zł. W tym kontekście bez znaczenia pozostaje ustalona przez podmiot zewnętrzny, na potrzeby transakcji, rynkowa wartość przedmiotowych nieruchomości.
Zgodnie z przepisem art. 26aa ust. 1 i ust. 4 ustawy CIT spółka nieruchomościową, której udziały (akcje), ogół praw i obowiązków, tytuły uczestnictwa lub prawa o podobnym charakterze są zbywane, jest obowiązana wpłacić na rachunek właściwego urzędu skarbowego, jako płatnik, zaliczkę na podatek od dochodu z tego tytułu w wysokości 19%, w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał dochód, jeżeli: 1) stroną dokonującą zbycia jest podmiot niemający siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub osoba fizyczna niemająca miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz 2) przedmiotem transakcji zbycia są udziały (akcje) dające co najmniej 5% praw głosu w spółce albo ogół praw i obowiązków dający co najmniej 5% prawa do udziału w zysku spółki niebędącej osobą prawną, albo co najmniej 5% ogólnej liczby tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze, w spółce nieruchomościowej.
Podatnik jest obowiązany przed terminem, o którym mowa w ust. 1 i ust. 2 zdaniu drugim, przekazać płatnikowi kwotę zaliczki na podatek. W terminie wpłaty na rachunek właściwego urzędu skarbowego zaliczki na podatek płatnik jest obowiązany przesłać podatnikowi informację o wpłaconej zaliczce na podatek sporządzoną według ustalonego wzoru.
Z kolei zgodnie z art. 27 ust. 1e ustawy CIT spółki nieruchomościowe oraz podatnicy posiadający, bezpośrednio lub pośrednio, w spółce nieruchomościowej udziały (akcje) dające co najmniej 5% praw głosu w spółce albo ogół praw i obowiązków dający co najmniej 5% prawa do udziału w zysku spółki niebędącej osobą prawną, albo co najmniej 5% ogólnej liczby tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze są obowiązani przekazywać Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej w terminie do końca trzeciego miesiąca po zakończeniu roku podatkowego spółki nieruchomościowej, a w przypadku gdy spółka nieruchomościową nie jest podatnikiem podatku dochodowego - do końca trzeciego miesiąca po zakończeniu roku obrotowego spółki nieruchomościowej, informację: 1) o podmiotach posiadających, bezpośrednio lub pośrednio, w tej spółce nieruchomościowej udziały (akcje), ogół praw i obowiązków, tytuły uczestnictwa lub prawa o podobnym charakterze, wraz z podaniem liczby posiadanych przez każdego z nich takich praw - w przypadku informacji przekazywanych przez spółki nieruchomościowe, 2) o liczbie posiadanych, bezpośrednio lub pośrednio, w tej spółce nieruchomościowej udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze – w przypadku informacji przekazywanych przez podatników będących wspólnikami spółek nieruchomościowych - według stanu na ostatni dzień roku podatkowego spółki nieruchomościowej, a w przypadku gdy spółka nieruchomościową nie jest podatnikiem podatku dochodowego - na ostatni dzień jej roku obrotowego.
Jak wynika z treści powołanych przepisów odnoszą się one swoją dyspozycją do adresatów mających status spółki nieruchomościowej. W konsekwencji skoro Spółka nie posiadała w 2026 roku takiego statusu, to nie ciążyły na niej obowiązki płatnika w rozumieniu art. 26aa ustawy CIT, ani też obowiązki informacyjne wynikające z art. 27 ust. 1e ustawy CIT ponieważ zostały one nałożone wyłącznie na spółkę posiadającą status spółki nieruchomościowej.
W związku z powyższym, skoro na Spółce nie ciążyły obowiązki płatnika, faktycznie dokonane przez Spółkę wpłaty na rzecz właściwego urzędu skarbowego tytułem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu dochodu od ww. transakcji zbycia udziałów stanowią kwoty nienależnie wpłacone i podlegają one zwrotowi na wniosek Spółki.
W uzupełnieniu wniosku uzupełnili Państwo również swoje stanowisko: Jeżeli zatem Spółka nie posiadała statusu spółki nieruchomościowej to nie ciążyły na niej obowiązki płatnika, w konsekwencji nie była ani zobowiązana i ani też nie miała żadnej podstawy prawnej do dokonania wpłat na rachunek właściwego urzędu skarbowego, jako płatnik, tytułem zaliczki na podatek od dochodu z tytułu zbycia jej udziałów. Pytanie nie dotyczy zatem przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tylko skutków dokonania wpłat pomimo braku aktualizacji obowiązków wynikających z art. 26aa ust. 1 i ust. 4 ustawy CIT.
Spółka stoi na stanowisku, że jeżeli w dniu dokonania transakcji nie posiadała statusu spółki nieruchomościowej, a tym samym nie ciążyły na niej obowiązki płatnika, o których mowa w art. 26aa ustawy CIT, to wpłaty dokonane przez Spółkę na rachunek właściwego urzędu skarbowego tytułem zaliczek na podatek od dochodu z tytułu zbycia jej udziałów stanowią kwoty nienależnie wpłacone i podlegają zwrotowi na rzecz spółki.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe a w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
Spółka nieruchomościowa została zdefiniowana w art. 4a pkt 35 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej „ustawa o CIT”), zgodnie z tym przepisem: ilekroć w ustawie jest mowa o spółce nieruchomościowej - oznacza to podmiot inny niż osoba fizyczna, obowiązany do sporządzania bilansu na podstawie przepisów o rachunkowości, w którym: a) na pierwszy dzień roku podatkowego, a w przypadku gdy spółka nieruchomościowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego - na pierwszy dzień roku obrotowego, co najmniej 50% wartości rynkowej aktywów, bezpośrednio lub pośrednio, stanowiła wartość rynkowa nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw do takich nieruchomości oraz wartość rynkowa tych nieruchomości przekraczała 10 000 000 zł albo równowartość tej kwoty określoną według kursu średniego walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego pierwszy dzień roku podatkowego - w przypadku podmiotów rozpoczynających działalność, b) na ostatni dzień roku poprzedzającego rok podatkowy, a w przypadku gdy spółka nieruchomościowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego - na ostatni dzień roku poprzedzającego rok obrotowy, co najmniej 50% wartości bilansowej aktywów, bezpośrednio lub pośrednio, stanowiła wartość bilansowa nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw do takich nieruchomości i wartość bilansowa tych nieruchomości przekraczała 10 000 000 zł albo równowartość tej kwoty określoną według kursu średniego walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ostatni dzień roku podatkowego poprzedzającego odpowiednio rok podatkowy albo rok obrotowy oraz w roku poprzedzającym odpowiednio rok podatkowy albo rok obrotowy przychody podatkowe, a w przypadku gdy spółka nieruchomościowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego - przychody ujęte w wyniku finansowym netto, z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, leasingu i innych umów o podobnym charakterze lub z przeniesienia własności, których przedmiotem są nieruchomości lub prawa do nieruchomości, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4, oraz z tytułu udziałów w innych spółkach nieruchomościowych, stanowiły co najmniej 60% ogółu odpowiednio przychodów podatkowych albo przychodów ujętych w wyniku finansowym netto - w przypadku podmiotów innych niż określone w lit. a. Jak stanowi art. 26aa ustawy o CIT: 1. Spółka nieruchomościowa, której udziały (akcje), ogół praw i obowiązków, tytuły uczestnictwa lub prawa o podobnym charakterze są zbywane, jest obowiązana wpłacić na rachunek właściwego urzędu skarbowego, jako płatnik, zaliczkę na podatek od dochodu z tego tytułu w wysokości 19%, w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał dochód, jeżeli: 1) stroną dokonującą zbycia jest podmiot niemający siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub osoba fizyczna niemająca miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz 2) przedmiotem transakcji zbycia są udziały (akcje) dające co najmniej 5% praw głosu w spółce albo ogół praw i obowiązków dający co najmniej 5% prawa do udziału w zysku spółki niebędącej osobą prawną, albo co najmniej 5% ogólnej liczby tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze, w spółce nieruchomościowej.
2. Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku dokonania przez jeden podmiot więcej niż jednej transakcji zbycia udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej, w okresie nieprzekraczającym 12 miesięcy liczonych począwszy od ostatniego dnia miesiąca, w którym nastąpiło pierwsze ich zbycie, jeżeli są spełnione warunki określone w tym przepisie.
W takim przypadku spółka nieruchomościowa jest obowiązana wpłacić zaliczkę na podatek w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym suma praw głosu w spółce, której udziały (akcje) zostały zbyte, albo ogółu praw i obowiązków dających prawa do udziału w zyskach w spółce niebędącej osobą prawną, albo tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze, w okresie, o którym mowa w zdaniu pierwszym, wyniosła co najmniej 5%.
3. W przypadku nieposiadania przez spółkę nieruchomościową informacji o kwocie transakcji zbycia zaliczkę na podatek, o której mowa w ust. 1, ustala się w wysokości 19% wartości rynkowej zbywanych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa albo praw o podobnym charakterze. 4. Podatnik jest obowiązany przed terminem, o którym mowa w ust. 1 i ust. 2 zdaniu drugim, przekazać płatnikowi kwotę zaliczki na podatek. W terminie wpłaty na rachunek właściwego urzędu skarbowego zaliczki na podatek płatnik jest obowiązany przesłać podatnikowi informację o wpłaconej zaliczce na podatek sporządzoną według ustalonego wzoru.
5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór informacji, o której mowa w ust. 4, wraz z objaśnieniami co do sposobu jej wypełnienia, terminu i miejsca składania oraz niezbędnymi pouczeniami, mając na uwadze umożliwienie identyfikacji płatnika, podatnika i urzędu skarbowego, do którego została wpłacona zaliczka na podatek, oraz poprawnego obliczenia przez płatnika zaliczki na podatek. Zgodnie z art. 27 ust 1e ustawy o CIT: 1e.
Spółki nieruchomościowe oraz podatnicy posiadający, bezpośrednio lub pośrednio, w spółce nieruchomościowej udziały (akcje) dające co najmniej 5% praw głosu w spółce albo ogół praw i obowiązków dający co najmniej 5% prawa do udziału w zysku spółki niebędącej osobą prawną, albo co najmniej 5% ogólnej liczby tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze są obowiązani przekazywać Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej w terminie do końca trzeciego miesiąca po zakończeniu roku podatkowego spółki nieruchomościowej, a w przypadku gdy spółka nieruchomościowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego - do końca trzeciego miesiąca po zakończeniu roku obrotowego spółki nieruchomościowej, informację: 1) o podmiotach posiadających, bezpośrednio lub pośrednio, w tej spółce nieruchomościowej udziały (akcje), ogół praw i obowiązków, tytuły uczestnictwa lub prawa o podobnym charakterze, wraz z podaniem liczby posiadanych przez każdego z nich takich praw - w przypadku informacji przekazywanych przez spółki nieruchomościowe, 2) o liczbie posiadanych, bezpośrednio lub pośrednio, w tej spółce nieruchomościowej udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze - w przypadku informacji przekazywanych przez podatników będących wspólnikami spółek nieruchomościowych - według stanu na ostatni dzień roku podatkowego spółki nieruchomościowej, a w przypadku gdy spółka nieruchomościowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego - na ostatni dzień jej roku obrotowego.
Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 dotyczą ustalenia, czy w dniu dokonania transakcji sprzedaży udziałów Spółka posiadała status spółki nieruchomościowej w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy CIT, a w konsekwencji czy ciążyły na niej obowiązki płatnika o którym mowa w art. 26aa ustawy CIT oraz obowiązki informacyjne wynikające z przepisu art. 27 ust. 1e ustawy CIT. Odnosząc się do Państwa wątpliwości, wskazać ponownie należy, że pojęcie spółki nieruchomościowej (w przypadku podmiotów innych niż rozpoczynające działalność) zostało zdefiniowane w art. 4a pkt 35 lit. b ustawy o CIT.
Zgodnie z tym przepisem za spółkę nieruchomościową uznaje się podmiot inny niż osoba fizyczna, obowiązany do sporządzania bilansu na podstawie przepisów o rachunkowości, w którym: 1. na ostatni dzień roku poprzedzającego rok podatkowy, a w przypadku gdy spółka nieruchomościowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego ‒ na ostatni dzień roku poprzedzającego rok obrotowy co najmniej 50% wartości bilansowej aktywów, bezpośrednio lub pośrednio stanowiła wartość bilansowa nieruchomości położonych w Polsce lub praw do takich nieruchomości, 2. wartość bilansowa tych nieruchomości przekraczała 10 000 000 zł albo równowartość tej kwoty określoną według kursu średniego walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ostatni dzień roku podatkowego poprzedzającego odpowiednio rok podatkowy albo rok obrotowy oraz 3. w roku poprzedzającym odpowiednio rok podatkowy albo rok obrotowy przychody podatkowe, a w przypadku gdy spółka nieruchomościowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego – przychody ujęte w wyniku finansowym netto, z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, leasingu i innych umów o podobnym charakterze lub z przeniesienia własności, których przedmiotem są nieruchomości lub prawa do nieruchomości, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4, oraz z tytułu udziałów w innych spółkach nieruchomościowych, stanowiły co najmniej 60% ogółu odpowiednio przychodów podatkowych albo przychodów ujętych w wyniku finansowym netto – w przypadku podmiotów innych niż określone w lit. a. Aby uznać dany podmiot za spółkę nieruchomościową konieczne jest spełnienie powyższych warunków łącznie.
Pojęcie aktywów wywodzi się z prawa bilansowego, dlatego w tym względzie należy odwołać się do przepisów ustawy o rachunkowości definiującej to pojęcie. Zgodnie z art. 3 pkt 12 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 522 ze zm., dalej: „uor”): Ilekroć w ustawie jest mowa o aktywach - rozumie się przez to kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych.
W świetle art. 3 pkt 13 uor: Ilekroć w ustawie jest mowa o aktywach trwałych - rozumie się przez to aktywa jednostki, które nie są zaliczane do aktywów obrotowych, o których mowa w pkt 18. W myśl art. 3 pkt 15 i pkt 17 uor: Ilekroć w ustawie jest mowa o 16) środkach trwałych - rozumie się przez to, z zastrzeżeniem pkt 17, rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki.
Zalicza się do nich w szczególności: a) nieruchomości - w tym grunty, prawo użytkowania wieczystego gruntu, budowle i budynki, a także będące odrębną własnością lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, b) maszyny, urządzenia, środki transportu i inne rzeczy, c) ulepszenia w obcych środkach trwałych, d) inwentarz żywy.
17) inwestycjach - rozumie się przez to aktywa posiadane przez jednostkę w celu osiągnięcia z nich korzyści ekonomicznych wynikających z przyrostu wartości tych aktywów, uzyskania przychodów w formie odsetek, dywidend (udziałów w zyskach) lub innych pożytków, w tym również z transakcji handlowej, a w szczególności aktywa finansowe oraz te nieruchomości i wartości niematerialne i prawne, które nie są użytkowane przez jednostkę, lecz są posiadane przez nią w celu osiągnięcia tych korzyści. W przypadku zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji przez inwestycje rozumie się lokaty.
Zgodnie z art. 3 pkt 29 uor: Ilekroć w ustawie jest mowa o aktywach netto - rozumie się przez to aktywa jednostki pomniejszone o zobowiązania, odpowiadające wartościowo kapitałowi (funduszowi) własnemu. Natomiast, zgodnie z art. 3 pkt 32f uor: Ilekroć w ustawie jest mowa o pozostałych kosztach i przychodach operacyjnych - rozumie się przez to koszty i przychody związane pośrednio z działalnością operacyjną jednostki, a w szczególności koszty i przychody związane z odpisami aktualizującymi wartość aktywów i ich korektami, z wyjątkiem odpisów obciążających koszty finansowe.
W świetle art. 4 ust. 2 uor: Zdarzenia, w tym operacje gospodarcze, ujmuje się w księgach rachunkowych i wykazuje w sprawozdaniu finansowym zgodnie z ich treścią ekonomiczną. Z kolei, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 uor: Poszczególne składniki aktywów i pasywów wycenia się stosując rzeczywiście poniesione na ich nabycie (wytworzenie) ceny (koszty), z zachowaniem zasady ostrożności. W szczególności należy w tym celu w wyniku finansowym, bez względu na jego wysokość, uwzględnić zmniejszenia wartości użytkowej lub handlowej składników aktywów, w tym również dokonywane w postaci odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 1 uor: Aktywa i pasywa wycenia się nie rzadziej niż na dzień bilansowy w sposób następujący: 1) środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne - według cen nabycia lub kosztów wytworzenia, lub wartości przeszacowanej (po aktualizacji wyceny środków trwałych), pomniejszonych o odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe, a także o odpisy z tytułu trwałej utraty wartości. Analizując warunek przekroczenia przez wartość bilansową nieruchomości 50% wartości bilansowej aktywów, należy uwzględniać aktywa, które w bilansie ujęto zarówno jako aktywa trwałe jak i obrotowe.
Przemawia za tym literalna wykładnia przepisu art. 4a pkt 35 lit. b ustawy o CIT, definiującego spółkę nieruchomościową (w przypadku podmiotu innego niż rozpoczynającego działalność, a takim jest wnioskodawca). Ustawodawca posługuje się pojęciem „aktywów”, nie dokonując podziału na aktywa trwałe i obrotowe. W związku z tym należy przyjąć, że ustalając wartość bilansową nieruchomości trzeba uwzględnić zarówno te nieruchomości, które w bilansie ujęto jako aktywa trwałe jak i aktywa obrotowe (rzeczowe aktywa obrotowe).
Wyżej wymienione przepisy art. 4a pkt 35 ustawy CIT, mówią o proporcji stanowiącej iloraz wartości aktywów posiadanych bezpośrednio lub pośrednio, stanowiących nieruchomości położone na terytorium Polski, lub prawa do takich nieruchomości, do wartości całości aktywów podmiotu.
W odniesieniu natomiast do spełniania warunku wartości bilansowej nieruchomości (10 000 000 zł) to zgodnie z art. 28 uor: 1. Aktywa i pasywa wycenia się nierzadziej niż na dzień bilansowy w sposób następujący: 1) środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne - według cen nabycia lub kosztów wytworzenia, lub wartości przeszacowanej (po aktualizacji wyceny środków trwałych), pomniejszonych o odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe, a także o odpisy z tytułu trwałej utraty wartości; 1a) nieruchomości oraz wartości niematerialne i prawne zaliczane do inwestycji - według zasad, stosowanych do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, określonych w pkt 1 oraz w art. 31, art. 32 ust. 1-5 i art. 33 ust. 1 lub według ceny rynkowej bądź inaczej określonej wartości godziwej.
Zgodnie z art. 28 ust. 6 uor: Za wartość godziwą przyjmuje się kwotę, za jaką dany składnik aktywów mógłby zostać wymieniony, a zobowiązanie uregulowane na warunkach transakcji rynkowej, pomiędzy zainteresowanymi i dobrze poinformowanymi, niepowiązanymi ze sobą stronami. Wartość godziwą instrumentów finansowych znajdujących się w obrocie na aktywnym rynku stanowi cena rynkowa pomniejszona o koszty związane z przeprowadzeniem transakcji, gdyby ich wysokość była znacząca.
Cenę rynkową aktywów finansowych posiadanych przez jednostkę oraz zobowiązań finansowych, które jednostka zamierza zaciągnąć, stanowi zgłoszona na rynku bieżąca oferta kupna, natomiast cenę rynkową aktywów finansowych, które jednostka zamierza nabyć, oraz zaciągniętych zobowiązań finansowych stanowi zgłoszona na rynek bieżąca oferta sprzedaży.
Jak stanowi art. 45 ust. 1 uor: Sprawozdanie finansowe sporządza się na dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych, o którym mowa w art. 12 ust. 2, oraz na inny dzień bilansowy, stosując odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 1a-1ba, zasady wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego, określone w rozdziale 4. Zatem, dzień bilansowy to dzień, na który jednostka sporządza sprawozdanie finansowe (jest to koniec roku obrotowego lub inny dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych). Art. 46 ust. 1 i 1a uor: 1. W bilansie wykazuje się stany aktywów i pasywów na dzień kończący bieżący i poprzedni rok obrotowy. 1a.
W przypadku sporządzania bilansu na inny dzień bilansowy niż określony w ust. 1, w bilansie wykazuje się stany aktywów i pasywów na ten dzień oraz na dzień kończący rok obrotowy bezpośrednio poprzedzający ten dzień bilansowy. Art. 52 ust. 1 uor: Kierownik jednostki zapewnia sporządzenie rocznego sprawozdania finansowego niepóźniej niż w ciągu 3 miesięcy od dnia bilansowego i przedstawia je właściwym organom, zgodnie z obowiązującymi jednostkę przepisami prawa, postanowieniami statutu lub umowy. art. 53 ust. 1 uor: 1. Roczne sprawozdanie finansowe jednostki, z zastrzeżeniem ust. 2b, podlega zatwierdzeniu przez organ zatwierdzający, niepóźniej niż 6 miesięcy od dnia bilansowego.
Jak wynika z wniosku/uzupełnienia wniosku, w związku z planowaną transakcją sprzedaży udziałów o której mowa we wniosku sporządzona została przez podmiot zewnętrzny (Doradcę) wycena Spółki. Raport z wyceny został sporządzony w dniu „m” według stanu na dzień „r”. Celem wyceny było ustalenie wartości Spółki oraz jednego udziału a doradca dokonał wyceny wartości Spółki z wykorzystaniem metody majątkowej … którą stosuje się przy założeniu, że wartość aktywów i pasywów wykazana w sprawozdaniu finansowym nie w pełni odpowiada ich wartości godziwej. W wyniku wyceny nastąpiła korekta wartości odpowiednich pozycji bilansowych.
Wnioskodawca jednoznacznie wyjaśnia, że przedmiotowa wycena miała charakter transakcyjny i nie stanowiła podstawy do aktualizacji wartości nieruchomości w księgach rachunkowych Spółki. Nieruchomości posiadane przez Spółkę były na dzień „g” (to jest na ostatni dzień roku poprzedzającego rok podatkowy) i pozostają ujęte w księgach rachunkowych jako środki trwałe, w … aktywów bilansu – rzeczowe aktywa trwałe. Nieruchomości te nie zostały zakwalifikowane do inwestycji w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 17 uor. W konsekwencji sporządzenie raportu z wyceny wartości rynkowej Spółki nie spowodowało zmiany wartości bilansowej jej aktywów ani wartości bilansowej posiadanych nieruchomości.
W szczególności wartość rynkowa nieruchomości określona w raporcie na kwotę (…) zł nie stanowi wartości bilansowej nieruchomości wykazanej w księgach rachunkowych Spółki.
Zatem skoro zgodnie z danymi wynikającymi ze sprawozdania finansowego sporządzonego na dzień „g” (informacje dotyczą wartości bilansowych i danych wynikających z ewidencji oraz sprawozdawczości Spółki, a nie wartości rynkowych ustalonych na potrzeby transakcji zbycia udziałów): a) Co najmniej 50% wartości bilansowej aktywów Spółki, bezpośrednio lub pośrednio, stanowiła wartość bilansowa nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw do takich nieruchomości. b) Wartość bilansowa tych nieruchomości nie przekraczała 10 000 000 zł. c) Przychody podatkowe z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, leasingu i innych umów o podobnym charakterze lub z przeniesienia własności nieruchomości lub praw do nieruchomości, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT, oraz z tytułu udziałów w innych spółkach nieruchomościowych stanowiły co najmniej 60% ogółu odpowiednich przychodów podatkowych albo przychodów ujętych w wyniku finansowym netto. - to Spółka nie spełniała definicji „spółki nieruchomościowej” o której mowa w art. 4a pkt 35 lit b) ustawy o CIT.
Zgodzić się zatem należy z Państwem, że Spółka nie spełniła jednego z warunków niezbędnych do uznania jej w 2026 roku (czyli w roku w którym przeprowadzona została transakcja zbycia udziałów) za spółkę nieruchomościową bowiem na ostatni dzień roku podatkowego 2025 wartość bilansowa nieruchomości Spółki nie przekraczała 10 000 000 zł. W konsekwencji skoro Spółka nie posiadała w 2026 roku takiego statusu, to nie ciążyły na niej obowiązki płatnika w rozumieniu art. 26aa ustawy CIT, ani też obowiązki informacyjne wynikające z art. 27 ust. 1e ustawy CIT. Stanowisko w zakresie pytania nr 1 należy uznać za prawidłowe.
Ad 2. W myśl art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej: § 1. Za nadpłatę uważa się kwotę: 1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku; 2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.
Stosowanie do art. 73 Ordynacji podatkowej: § 1. Nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem: 1) zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej; 2) pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej; 3) zapłaty przez płatnika lub inkasenta należności wynikającej z decyzji o jego odpowiedzialności podatkowej, jeżeli należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 4) wpłacenia przez płatnika lub inkasenta podatku w wysokości większej od wysokości pobranego podatku; 5) zapłaty przez osobę trzecią lub spadkobiercę należności wynikającej z decyzji o odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy, jeżeli należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej od należnej.
6) (uchylony) § 2. Nadpłata powstaje z dniem złożenia: 1) zeznania rocznego - dla podatników podatku dochodowego; 1a) (uchylony) 2) deklaracji podatku akcyzowego - dla podatników podatku akcyzowego; 3) deklaracji o wpłatach z zysku za rok obrotowy - dla jednoosobowych spółek Skarbu Państwa i przedsiębiorstw państwowych. 4) (uchylony).
Jak stanowi art. 75 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2026 r.: § 1. Jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. § 2. Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje podatnikom, płatnikom i inkasentom oraz osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w momencie rozwiązania spółki, w zakresie zobowiązań spółki, chyba że nadpłata wynika ze skorygowanej deklaracji składanej po upływie terminu do jej złożenia. Równocześnie z wnioskiem należy złożyć umowę spółki aktualną na dzień rozwiązania spółki.
Płatnik lub inkasent jest uprawniony do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli wpłacony podatek nie został pobrany od podatnika. Art. 75 § 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2026 r.: § 2. Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje podatnikom, płatnikom i inkasentom oraz osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w momencie rozwiązania spółki w zakresie zobowiązań spółki. Płatnik lub inkasent jest uprawniony do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli wpłacony podatek nie został pobrany od podatnika. W art. 75 Ordynacji podatkowej uregulowana jest kwestia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty.
Postępowanie to może być wszczęte tylko na wniosek. W pierwszych trzech paragrafach ustawodawca wymienił podmioty, które są uprawnione do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, jak również sytuacje, w których mogą to uczynić. 1. Z wnioskiem takim może wystąpić podatnik, jeżeli kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku (art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej). 2. Wniosek o stwierdzenia nadpłaty przysługuje podatnikom, płatnikom i inkasentom oraz osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w momencie rozwiązania spółki w zakresie zobowiązań spółki.
Jednakże płatnik lub inkasent może złożyć wniosek tylko w sytuacjach powodujących uszczerbek w jego majątku, gdy na skutek własnych błędów wpłacił podatek w wysokości większej od należnej albo większej od pobranej (wpłacony podatek nie został pobrany od podatnika) (art. 75 § 2 Ordynacji podatkowej). Jak wynika z wniosku Kupujący przed zawarciem umowy przeniesienia własności wpłacił do depozytu notarialnego łączną kwotę z przeznaczeniem na zapłatę należnej Sprzedającym ceny, pomniejszonej o kwoty zadatków.
W protokole złożenia pieniędzy do depozytu notarialnego Kupujący wskazał, że wpłacona do depozytu kwota ma być wydana (zapłacona) w dniu zawarcia umowy m.in. na rachunek bankowy Spółki jako zaliczka na podatek dochodowy od dochodu ze zbycia przez Sprzedającego nr 1 i Sprzedającego nr 2 udziałów w kapitale zakładowym Spółki, jaką Spółka jako płatnik zobowiązana jest wpłacić na rachunek właściwego urzędu skarbowego zgodnie z art. 26aa ustawy o CIT. Zatem w przedstawionej sytuacji nie doszło do uszczerbku w Państwa (płatnika) majątku. W przedstawionej sytuacji wpłacony podatek został pobrany od podatnika.
Kwota wpłacona przez podatnika tytułem zaliczki na podatek dochodowy od dochodu ze zbycia przez Sprzedającego nr 1 i Sprzedającego nr 2 z depozytu notarialnego wpłynęła na Państwa rachunek z odpowiednią dyspozycją, którą Państwo jako płatnik wykonali tj. w dniu „n”dokonali przelewu środków na rachunek właściwego urzędu skarbowego tytułem zaliczek na podatek dochodowy od zbycia udziałów w ramach ww. transakcji.
W związku z powyższym, nie można zgodzić się z Państwem, że jeżeli w dniu dokonania transakcji Spółka nie posiadała statusu spółki nieruchomościowej, a tym samym nie ciążyły na niej obowiązki płatnika, o których mowa w art. 26aa ustawy CIT, to wpłaty dokonane przez Spółkę na rachunek właściwego urzędu skarbowego tytułem zaliczek na podatek od dochodu z tytułu zbycia jej udziałów stanowią kwoty nienależnie wpłacone i podlegają zwrotowi na rzecz Spółki. Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji i wyroków wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
Wskazać należy że organ przy wydawaniu interpretacji indywidualnej nie oceniał przykładów liczbowych w tym nie dokonywał wyliczeń z podanych przez podatnika wartości, z uwagi na fakt, że przepis art. 14b Ordynacji podatkowej nakłada na organ podatkowy obowiązek udzielenia interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Zatem organ w sprawie nie potwierdzał/dokonywał wyliczeń, bowiem zasady ich arytmetycznego wyliczenia nie podlegają urzędowej interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie się Państwo do interpretacji. - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.