Pytanie
Wnioskodawcy dotyczy określenia, czy wskazany powyżej zakup towaru należy uznać jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy, a tym samym zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i należy wykazać przedmiotową transakcję w deklaracji VAT-7 w poz. 23. W przypadku zdarzenia przyszłego nr 2, Wnioskodawca zakupi towar od firmy cypryjskiej, która to towar sprowadziła do Polski z Chin, a w chwili zakupu towar ten będzie znajdować się na terenie magazynu celnego w Polsce.
Zatem w przedstawionym przypadku nie będzie spełniony warunek do uznania tego zakupu jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, ponieważ w związku z nabyciem tego towaru przez Wnioskodawcę nie nastąpi jego przemieszczenie pomiędzy dwoma państwami członkowskimi (towar w chwili nabycia będzie znajdował się już na terytorium kraju). W związku z powyższym, nabycie towaru przez Wnioskodawcę w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nr 2 nie będzie stanowić wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy i nie będzie podlegać przez niego opodatkowaniu w Polsce jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy.
W konsekwencji zakup ten nie będzie podlegał wykazaniu przez Wnioskodawcę w poz. 23 i 24 deklaracji VAT-7. Reasumując, zakup towarów przez Wnioskodawcę wskazany w zdarzeniu przyszłym nr 2 nie będzie stanowił wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy, a tym samym nie będzie podlegał opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy i nie należy wykazywać przedmiotowej transakcji w poz. 23 deklaracji VAT-7. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie opodatkowania oraz wykazania w deklaracji czynności zakupu towarów przez Wnioskodawcę wskazanej w zdarzeniu przyszłym nr 2 (pytanie a) jest prawidłowe.
Z przedstawionego zdarzenia przyszłego nr 3 wynika, że Wnioskodawca zakupi towar od firmy mającej siedzibę w Chinach. Towar transportowany będzie z Chin koleją do Polski w procedurze tranzytu, potwierdzonej dokumentem T1 do C. Nabywany towar nie przestanie podlegać procedurze tranzytu na terytorium Polski. Wnioskodawca planuje następnie sprzedaż towaru klientowi mającemu siedzibę na Ukrainie na warunkach CPT B. Sprzedawany towar zostanie wywieziony z terytorium Polski na terytorium Ukrainy. Towar będzie wysłany przez Wnioskodawcę na rzecz nabywcy z Ukrainy. Transakcja potwierdzona jest dokumentem T1 oraz deklaracją Ex.
Wywóz będzie potwierdzony przez deklarację Ex, z której również będzie wynikała tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy przez Wnioskodawcę i jego wywozu.
Wnioskodawca ma wątpliwości, czy opisany powyżej zakup towarów przez Wnioskodawcę należy uznać za import towarów zgodnie z art. 2 ust. 7 ustawy, a tym samym zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i należy wykazać przedmiotową transakcję w deklaracji VAT-7 w poz. 45, 46. Z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega import towarów na terytorium kraju, czyli przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej w przypadku, gdy miejscem opodatkowania jest terytorium Polski.
Jednocześnie z art. 26a ust. 2 pkt 4 ustawy wynika, że w przypadku gdy towary zostaną objęte z momentem ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej procedurą tranzytu miejscem importu takich towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary te przestaną podlegać tej procedurze. Zatem import towarów objętych procedurą tranzytu nie podlega opodatkowaniu na terytorium Polski w przypadku, gdy miejsce, w którym towary te przestaną podlegać procedurze tranzytu znajduje się poza terytorium kraju.
Jak wskazał Wnioskodawca, zakupi on towar od firmy mającej siedzibę w Chinach, który będzie transportowany z Chin koleją do Polski w procedurze tranzytu, a towar ten nie przestanie podlegać procedurze tranzytu na terytorium Polski. W konsekwencji należy stwierdzić, że nabycie przez Wnioskodawcę towaru z Chin nie będzie stanowiło importu towarów podlegającego opodatkowaniu na terytorium kraju, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy, ponieważ nabywany towar nie przestanie podlegać procedurze tranzytu na terytorium Polski.
Odnosząc się do kwestii wykazania ww. nabycia w poz. 45 i 46 deklaracji VAT-7 należy wskazać, że w części D. deklaracji VAT-7 „Rozliczenie podatku naliczonego” w poz. 45 i 46 wykazuje się wartość netto oraz podatek naliczony od nabycia towarów i usług, które nie są zaliczane u podatnika do środków trwałych.
W art. 86 ust. 1 ustawy sformułowano ogólną zasadę dotyczącą prawa do odliczenia podatku naliczonego, zgodnie z którą w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W przypadku importu towarów kwotę podatku naliczonego stanowi – w myśl art. 86 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy – kwota podatku wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego.
Jak wskazano powyżej – nabycie przez Wnioskodawcę towaru w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nr 3 nie podlega opodatkowaniu na terytorium kraju jako import towarów. W konsekwencji, u Wnioskodawcy nie powstanie podatek naliczony z tytułu tego zakupu, stanowiący kwotę podatku wynikającego z otrzymanego dokumentu celnego, o którym mowa w art. 86 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy.
A zatem Wnioskodawca nie będzie wykazywał przedmiotowego nabycia w poz. 45 i 46 deklaracji VAT-7. Podsumowując, zakup towarów przez Wnioskodawcę wskazany w zdarzeniu przyszłym numer 3 nie będzie stanowił importu towarów podlegającego opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy i nie należy wykazać przedmiotowej transakcji w poz. 45 i 46 deklaracji VAT-7. Zatem stanowisko Wnioskodawcy w zakresie opodatkowania oraz wykazania w deklaracji czynności zakupu towarów przez Wnioskodawcę wskazanej w zdarzeniu przyszłym nr 3 (pytanie a) jest prawidłowe.
W przedstawionym zdarzeniu przyszłym nr 4 zakup towaru nastąpi od firmy mającej siedzibę w Bułgarii na warunkach CPT D. Nabywany towar nie przestanie podlegać procedurze tranzytu na terytorium Polski. Transakcja nabycia przez Wnioskodawcę towaru nastąpi, gdy towar będzie transportowany z Chin do Polski w procedurze tranzytu, potwierdzonej dokumentem T1. Następnie Wnioskodawca planuje sprzedaż towaru kontrahentowi mającemu siedzibę na Ukrainie (tj. innym kraju spoza obszaru Unii Europejskiej) na warunkach FCA D, który z kolei sprzeda towar swojemu klientowi na Białorusi.
W momencie sprzedaży towaru przez Wnioskodawcę na rzecz kontrahenta z Ukrainy towar będzie znajdował się na terytorium Polski, ale wprowadzony będzie na wolny obszar celny (WOC), a dokumentem transportowym będzie bill of lading (BOL) potwierdzony pieczęcią WOC. Podkreślić należy, że Wnioskodawca nie planuje wprowadzania towaru do obrotu w Polsce oraz nie będzie przeprowadzona odprawa celna. Za transport z Chin do Polski odpowiadać będzie bułgarska firma, natomiast za transport z Polski na Białoruś odpowiadać będzie firma ukraińska. Wnioskodawca będzie posiadać kopię potwierdzenia wywozu towaru z Polski wystawioną na ukraińskiego kontrahenta.
Wyżej wskazana kopia będzie stanowiła dokument, potwierdzający wywóz towaru z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej i wywóz ten będzie potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych. Z wskazanego dokumentu będzie wynikała tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy przez Wnioskodawcę i jego wywozu.
W odniesieniu do powyższego, wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą w pierwszej kolejności określenia, czy zakup towarów należy uznać jako import towarów zgodnie z art. 2 ust. 7 ustawy, a tym samym zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i należy wykazać przedmiotową transakcję w deklaracji VAT-7 w poz. 45, 46. Biorąc pod uwagę przedstawiony opis zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, że nabycie przez Wnioskodawcę towaru z Chin nie będzie stanowiło importu towarów podlegającego opodatkowaniu na terytorium kraju, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy, ponieważ nabywany towar nie przestanie podlegać procedurze tranzytu na terytorium Polski.
W związku z tym, u Wnioskodawcy nie powstanie podatek naliczony z tytułu tego zakupu, stanowiący kwotę podatku wynikającego z otrzymanego dokumentu celnego, o którym mowa w art. 86 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy i Wnioskodawca nie będzie wykazywał przedmiotowego nabycia w poz. 45 i 46 deklaracji VAT-7. Zatem należy stwierdzić, że zakup towarów przez Wnioskodawcę wskazany w zdarzeniu przyszłym numer 4 nie będzie stanowił importu towarów podlegającego opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy i nie należy wykazać przedmiotowej transakcji w poz. 45 i 46 deklaracji VAT-7. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie opodatkowania oraz wykazania w deklaracji czynności zakupu towarów przez Wnioskodawcę wskazanej w zdarzeniu przyszłym nr 4 (pytanie a) jest prawidłowe.
Ponadto pytanie Wnioskodawcy dotyczy określenia, czy sprzedaż towarów przez Wnioskodawcę należy uznać jako eksport towarów zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy, a tym samym zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i należy ją wykazać w deklaracji VAT-7 w poz. 22. Aby daną czynność uznać za eksport towarów muszą zostać spełnione łącznie następujące przesłanki: ma miejsce dostawa towarów, czyli czynność określona w art. 7 ustawy, w konsekwencji tej czynności, dochodzi do wywozu towaru z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport bezpośredni), lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz (eksport pośredni), wywóz towaru musi być potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych.
Ustawodawca definiując pojęcie eksportu towarów, dokonał rozróżnienia sytuacji, gdy będący przedmiotem wywozu towar jest wywożony przez dostawcę lub na jego rzecz, oraz, gdy jest dokonywany przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz. Sytuacja kiedy eksporter lub podmiot przez niego upoważniony sam dokonuje wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej – stanowi tzw. eksport bezpośredni. Eksport pośredni natomiast ma miejsce wówczas, gdy wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, w wykonaniu dostawy towarów, jest dokonywany przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium Polski lub na jego rzecz.
Należy zauważyć, że art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy przewiduje, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega eksport towarów, jednak z uwagi na terytorialny charakter podatku VAT, opodatkowaniu podlegają wyłącznie czynności, których miejscem świadczenia jest terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, które w przypadku dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych wyznacza art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem – miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.
Tylko zatem wywóz towarów, które w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu poza terytorium Unii Europejskiej znajdują się na terytorium kraju, stanowi eksport towarów w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy, podlegający opodatkowaniu w Polsce – jako miejscu świadczenia. Jednak, aby spełniona została definicja eksportu, w myśl ww. przepisu oraz jego opodatkowanie stawką podatku w wysokości 0%, konieczne jest spełnienie również warunku dotyczącego potwierdzenia wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej.
Spełnienie tego warunku ma gwarantować, że faktycznie nastąpi wywóz towarów i że bez ich powrotnego przywozu nie będą one przedmiotem dostawy na terytorium kraju, która poprzez zastosowanie stawki 0% byłaby faktycznie nieopodatkowana.
Stawka podatku – stosownie do treści art. 41 ust. 1 ustawy – wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. W świetle art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy – w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6% stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.
W myśl przepisu art. 41 ust. 4 ustawy – w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0%. Art. 41 ust. 6 ustawy stanowi, że stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5, pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
Na mocy art. 41 ust. 6a ustawy – dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności: dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ celny wydruk tego dokumentu; dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli zapewniona jest jego autentyczność; zgłoszenie wywozowe w formie papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.
Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, otrzymał dokument, o którym mowa w ust. 6, z którego wynika tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio (art. 41 ust. 11 ustawy).
Jak wskazuje art. 41 ust. 6 ustawy, aby podatnik miał prawo zastosować stawkę podatku w wysokości 0% do eksportu towarów, przed terminem do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, musi posiadać dokument potwierdzający wywóz tych towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Natomiast katalog dokumentów wskazany w art. 41 ust. 6a ustawy jest otwarty, co oznacza, że podatnik dla wykazania eksportu może posłużyć się każdym dokumentem, który jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej.
Dokonując analizy przedstawionego zdarzenia przyszłego nr 4 należy stwierdzić, że sprzedaż towaru dokonywana przez Wnioskodawcę na rzecz kontrahenta z Ukrainy będzie spełniała definicję eksportu towarów, o której mowa w art. 2 pkt 8 ustawy, ponieważ Wnioskodawca będzie dokonywał dostawy towaru, w konsekwencji której dojdzie do jego wywozu z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, a wywóz ten będzie potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych.
Dostawa ta będzie podlegała opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0%, ponieważ jak wskazał Wnioskodawca będzie on posiadał dokument potwierdzający wywóz towaru z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej, a ze wskazanego dokumentu będzie wynikała tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy przez Wnioskodawcę i jego wywozu. W konsekwencji, dostawa ta będzie podlegała wykazaniu przez Wnioskodawcę w poz. 22 deklaracji VAT-7 „Eksport towarów”.
Reasumując, sprzedaż towarów przez Wnioskodawcę wskazana w zdarzeniu przyszłym numer 4 będzie stanowiła eksport towarów zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy, a tym samym zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT i należy wykazać przedmiotową transakcję w poz. 22 deklaracji VAT-7. Zatem stanowisko Wnioskodawcy w zakresie opodatkowania oraz wykazania w deklaracji czynności sprzedaży towarów przez Wnioskodawcę wskazanej w zdarzeniu przyszłym nr 4 (pytanie b) jest prawidłowe.
Ponadto tutejszy organ wskazuje – odnosząc się do stanowiska Wnioskodawcy w zakresie zdarzenia przyszłego nr 1 i nr 2 – że ustawa z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1869, z późn. zm.), choć nie definiuje wprost pojęcia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jednak określa jego granice, tym samym wyznacza obszar wchodzący w skład terytorium kraju. W świetle regulacji zawartej w art. 1 tej ustawy – granicą Rzeczypospolitej Polskiej, zwaną dalej „granicą państwową”, jest powierzchnia pionowa przechodząca przez linię graniczną, oddzielająca terytorium państwa polskiego od terytoriów innych państw i od morza pełnego.
Granica państwowa rozgranicza również przestrzeń powietrzną, wody i wnętrze ziemi. Rzeczpospolita Polska wykonuje swoje zwierzchnictwo nad terytorium lądowym oraz wnętrzem ziemi znajdującym się pod nim, morskimi wodami wewnętrznymi i morzem terytorialnym oraz dnem i wnętrzem ziemi znajdującymi się pod nimi, a także w przestrzeni powietrznej znajdującej się nad terytorium lądowym, morskimi wodami wewnętrznymi i morzem terytorialnym (art. 6 ww. ustawy o ochronie granicy państwowej).
Biorąc pod uwagę treść powołanych przepisów należy stwierdzić, że z uwagi na brak w ustawie unormowań wskazujących na wyłączenie magazynu celnego położonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium kraju w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy obszar ten jest traktowany przez ustawodawcę jako część terytorium Polski. Magazyn celny jest przeznaczony do czasowego składowania towarów sprowadzonych spoza obszaru Unii Europejskiej do czasu nadania im przeznaczenia celnego. Przechowywanie w magazynach celnych towarów pochodzących spoza Unii Europejskiej, nie wymaga płacenia ceł importowych oraz podatków.
W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że towar nabywany przez Wnioskodawcę wskazany w zdarzeniu przyszłym nr 1 i nr 2, który znajduje się na terytorium magazynu celnego w Polsce stanowi towar znajdujący się na terytorium Polski i terytorium Unii Europejskiej. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzeń przyszłych podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Tutejszy organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytań) Wnioskodawcy. Inne kwestie wynikające z własnego stanowiska Wnioskodawcy, które nie zostały objęte pytaniami – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14f § 2 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
Tutejszy organ informuje, że w zakresie wniosku dotyczącym opodatkowania oraz wykazania w deklaracji czynności sprzedaży towarów przez Wnioskodawcę wskazanej w zdarzeniu przyszłym nr 1 (pytanie b i c); w zakresie opodatkowania oraz wykazania w deklaracji czynności sprzedaży towarów przez Wnioskodawcę wskazanej w zdarzeniu przyszłym nr 2 (pytanie b i c) oraz w zakresie opodatkowania oraz wykazania w deklaracji czynności sprzedaży towarów przez Wnioskodawcę wskazanej w zdarzeniu przyszłym nr 3 (pytanie b i c) zostało wydane postanowienie z dnia 14 sierpnia 2019 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.413. 2019.1.KB.
Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych przedstawionych przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art.
47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).
Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.